"ဟော မပြေးနဲ့လေဗျာ"
ဒီဂရီမိုင်းနပ် သောင်ပြင်ပေါ်မှာ ပြေးလွှားနေရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။ချစ်ရသူဟာ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကာ ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတာလို့ ထင်မှတ်နေပုံပင်။ဒီလို နှစ်ယောက်တည်းရှိနေတာ အရမ်းပျော်ဖို့ ကောင်းတယ်။
လွယ်အိတ်တွေနဲ့ အနွေးထည်တွေဟာ သောင်ပြင်တစ်နေရာမှာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဒီရေတွေ တက်သွားလိုက် ပြန်ကျလိုက် နေရာမှာ ပျော်မွေ့နေတယ်။ဒီဂရီမိုင်းနပ် ဂရုဏာသံလေးနဲ့ ပြောတော့ ချစ်ရသူက ရယ်မောကာ ပြေးလွှားတာကို ရပ်လိုက်ရင်း သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်သည်။
ဒီဂရီလည်း လိမ္မာတဲ့ ခွေးပေါက်လေးလို နာခံစွာ ပြေးသွားလိုက်၏။သူပြေးနေတဲ့ ပုံကို ဖုန်းဖြင့် မှတ်တမ်းတင်နေသူဟာ ခြေစုံရပ်ကာ သူ့ကို စောင့်နေလေသည်။သူတို့ ဒီကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကနေ စပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်တာ များလွန်းလို့ ရေတွက်နိုင်မည် မထင်။
"ဗျားးး"
"ပန်းဝယ်ပေး...အလာတုန်းက ဟိုဘက်မှာ ပန်းရောင်းနေတဲ့ ကလေးလေးတွေ တွေ့တယ်"
"ကျွန်တော် သွားဝယ်ပေးမယ်နော်...၊ရေထဲ ထပ်မဆင်းနဲ့တော့ မှောင်လာပြီ"
"မြန်မြန်သာ သွားပါ... ဒီမှာ ထိုင်စောင့်နေမယ်၊နေဝင်တာကို အတူတူကြည့်ဖို့"
ဒီဂရီမိုင်းနပ် ခေါင်းလေးငြိမ့်လိုက်ရင်း အပြေးလေးပင် သောင်ပြင်ကနေ အပေါ်ကို တက်လိုက်သည်။စိတ်မချလို့ ပင်လယ်ဘက်ကို ပြန်ကြည့်တော့ ချစ်ရသူက လွယ်အိတ်တွေ ထားတဲ့ နေရာမှာ ထိုင်နေကာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေလေသည်။ဟိုတယ်တွေဆီက မီးရောင်တစ်ချို့ မြင်နေရပြီး လူတွေဟာလည်း အနည်းငယ် များလာပြီဖြစ်သည်။
အလာတုန်းက မြင်ခဲ့တဲ့ ပန်းဆိုင်ကို ရှာတော့ ခဏအကြာမှာ တွေ့ပါ၏။ဆယ်နှစ်ကျော်ကျော်လောက်သာ ရှိသေးသည့် ကလေးမလေးတစ်ဦးက ပန်းတွေကို သိမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် သူအလျင်အမြန်ပင် ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ဒီနှင်းဆီပန်းတွေကို သူရမှ ဖြစ်မှာ။
