ချစ်သောစည်း မနက် သုံးနာရီကတည်းက ရေမိုးချိုးကာ ပြိုင်ပွဲကို သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။အခန်းဖော်ဆိုသည့် သူကတော့ တစ်ဖက်ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်စက်နေဆဲ။ဆံပင်ကို ပုံသွင်းကာ စိတ်ကြိုက်ပြုပြင်သည်။ဘာပြီးရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူမသိပေမယ့် အချိန်ပေးရင်ဖြင့် အားလုံးဟာ ပြီးစီးသွားပါလိမ့်မည်။
ဒီဇင်ဘာလ၏ အအေးဓာတ်က အနည်းငယ် ပိုပါသည်။ကျောင်းပိတ်ရက်က တစ်ပတ်တာသာရှိပြီး မနက်ဖြန် သန်ဖက်ခါဆိုရင် ကျောင်းပြန်တက်ရမည်။ကျောင်းတက်ရက်ကလည်း စုစုပေါင်း ရက်ကိုးဆယ်လောက်ပဲ ရှိတော့မည်။ရှိချင်မှတောင် ရှိလိမ့်မည်။
ဘာလို့ဆို ကျောင်းပိတ်ရက်၊စာမေးပွဲရက်တွေကို ဖယ်လိုက်ရင် ရက်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်လောက်သာ ချစ်သောစည်းအတွက် ကျန်တော့မှာ။စားပွဲပေါ်က စာကြည့် မီးအိမ်ကို ဖွင့်လိုက်ရင်း စာအုပ်ဖွင့်လိုက်သည်။သူ ဒီဂရီမိုင်းနပ်နဲ့ တစ်နေကုန် အတူရှိရမှာမို့ စာကို အရင်ကထက် နှစ်ဆ ပိုလုပ်ရသည်။
တစ်ဖက်တစ်ကုတင်က နှိုးစက်မြည်သံဟာ မနက်ငါးနာရီဖြစ်ကြောင်း သတိပေးလာသည်။ချစ်သောစည်း စာကြည့်မပျက်။နှိုးစက်သံရပ်သွားချိန်မှာတော့ ကုတင်ပေါ်က လူတစ်ယောက်ဆင်းလာသည်။သူ၏ အခန်းဖော် Grade -11 က ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သည်။အဲ့တာကြောင့် စာလုပ်ရတာ အနှောင့်အယှက်မဖြစ်။
“မောနင်း စီနီယာ- အစောကြီး စာလုပ်နေတာလား”
“အင်း...”
“မနက်စာစားဖို့ ကန်တင်းကို အတူသွားရအောင် စီနီယာ”
“ငါ အပြင်သွားမလို့-”
မိမိထက် တစ်နှစ်လောက်သာ ငယ်သော ကျောင်းသားက ခေါင်းကုတ်သည်။အခုမှ မိုးလင်းရုံကို မနက်စာ စားဖို့ မအတွေးက ရှိနေသည်။ထို့နောက် ဘာမှ မပြောပဲ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။ချစ်သောစည်းလည်း သိမ်းစရာရှိတာ သိမ်းလိုက်ရင်း လိုအပ်သော ပစ္စည်းတွေကို လွယ်အိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။
ဗီရိုထဲမှာ ခေါက်ထည့်ထားသော အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အဖြူလေးကို အပြင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ကျနစွာ ဝတ်ဆင်ရင်း မှန်ရှေ့ကို သွားလိုက်တော့ ချစ်သောစည်းဟာ ကြည့်ရတာ အတော်လေးကို အဆင်ပြေသား။မနေ့က ညှပ်ထားတဲ့ဆံပင်ကြောင့် မျက်နှာဟာ ရှင်းလင်းနေပါ၏။
