အစီစဉ်တကျမရှိတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝတွေဟာ အချိန်မှန်မှန်နဲ့ ကုန်လွန်သွားတဲ့ နေ့ရက်တွေကို အတော်လေးကို မုန်းတီးနေဟန်။ချစ်သောစည်းလည်း ထိုသို့ပင် ... အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာကို မနှစ်မြို့ချင်။ထပ်ခါတလဲလဲ အဖန်တစ်ရာမကအောင် ဖတ်ထားတဲ့ စာအုပ်အထူကြီးကို ပိတ်ချပစ်လိုက်တော့သည်။
အလင်းရောင်ကို ကာထားသော လိုက်ကာဖြူဖြူကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရင်း အဆောင်အောက်ခြေကို စိတ်ပြေလက်ပျောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။အတွေးတွေဟာ ယောက်ယက်ခက်နေပြီး လွတ်ထွက်သွားမည့် မိုးပျံပူပေါင်းတွေအလား။မနက်ဖြန်ဆိုရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် ဖြေရတော့မည်။
"ချစ်သောစည်း..."
နောက်ကျောဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံတစ်ခု။ချစ်သောစည်း အကြည့်တွေကို ရုတ်သိမ်းကာ အသံလာရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ရင်းနှီးသော မျက်နှာတစ်ခုနှင့်အတူ ဖေဖေဟာ တည်ငြိမ်စွာပင် သူ့ရှေ့ကို လျှောက်လှမ်းလာသည်။
"ဖေဖေ-"
"မနက်ဖြန် စာမေးပွဲ ဖြေပြီ...ဂရုစိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ..."
ဖေဖေဟာ ပြုံးရင်း ဘေးမှာ ရပ်နေသော ဦးလေးကို ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရန် အချက်ပြသည်။သူ ဒီအတိုင်းသာ ငေးကြည့်နေဆဲ။သိပ်ကို ရင်းနှီးနေသည့် မျက်နှာကျဟာ ဒယ်ဒီနှင့် သိပ်ကို ဆင်တူလှသည်။ဂျပန်မှာ နေထိုင်သည့် ဖေဖေ့ရဲ့ ညီနှစ်ဝမ်းကွဲ ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး သားက အရမ်းအေးတယ်ဗျာ...စာလည်းတော်တော့ ဂုဏ်ယူနေရမှာပဲ"
"အင်း ငါ့သားက ကျောင်းမှာ အတော်ဆုံးလေ...ဆေးကျောင်းတက်ပြီး ဆရာဝန်လုပ်မယ့် အဖိုးတန်လေးပေါ့"
"ချစ်သောကို ငယ်ငယ်လေးကတော့ ဦးလေးထိန်းဖူးတယ်။မတွေ့ဖြစ်တော့တာ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်လောက်တော့ ရှိပြီ။ဦးသားကတော့ ချစ်သောထက် နှစ်နှစ်လောက် အင်း အဲ့လောက် ကြီးတယ်။ဦးလေးနာမည်က သာန်ခ ... သာန်ခ အိုရူလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်"
သူမမှတ်မိပါ။သို့ပေမယ့် ရင်းနှီးနေတဲ့ အငွေ့အသက်ကြောင့် ချစ်သောစည်း ပြုံးလိုက်ရသည်။ဖေဖေဟာ ဘာအတွက်ကြောင့် သူနဲ့ မရင်းနှီးသော ဂျပန်က ဦးလေးကို ခေါ်လာရတာလဲ သူ အတွေးတွေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။
