ပိန်းပိတ်ထူထပ်အောင် သဲသဲမဲမဲကျနေတဲ့ နှင်းထုကြီးဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။လူးလွန့်နေမိတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ထိန်းမရလောက်အောင် ထိုအလွှာထုထဲကို မိုက်မိုက်မဲမဲနှင့် တိုးဝင်နေသည်။ဘယ်ကိုပြေးပြေးမလွတ်မြောက်နိုင်သည့် အလွှာထုထဲကို ချစ်သောစည်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာသလဲ မသိ။
တံတားတစ်စင်း...ဟုတ်သည် ချစ်သောစည်းရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ တံတားတစ်စင်းရှိနေသည်။ကားလမ်းတွေနံဘေးမှာ အလေ့ကျပေါက်တက်သော ကိုင်းပင်ရှည်ရှည်တွေဟာ သူ့အရပ်ထက် ပိုရှည်နေပြီး လှမ်းမြင်နေရတဲ့ တံတားအလယ်မှာ အဖြူရောင်လူရိပ်တစ်ရိပ် ရပ်နေသည်။
မျက်နှာမူကာ ရပ်နေသည့်အတွက် ဘယ်ဘက်ရင်အုံမှာ ခုန်လှုပ်နေသော အလင်းရောင်လက်နေတဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံကို သူဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။သူနှင့် ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်ဖြစ်တာကြောင့် ရှေ့ဆက်ကာ သွားလိုက်တော့သည်။ရှေ့မှာ ရပ်နေတာ ဒီဂရီမိုင်းနပ်မှန်း သူသိပါသည်။
"မောင်-"
ပုံရိပ်မှန်း ချစ်သောစည်း သိသည်။ဒါပေမယ့် ဒီဂရီမိုင်းနပ်က ဒီဂရီမိုင်းနပ်ပဲလေ...သူ့ရဲ့ချစ်သူ။ဝေဝါးနေတဲ့ ပုံရိပ်လေးဟာ အသက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို လက်ပြလာတယ်။ရင်ထဲမှာ အောင့်သက်နေတာများ ပြောမပြတက်လောက်အောင်ပင်။
"ချစ်တယ်နော်- ငါ့မောင့်ကို အများကြီးချစ်တယ်"
"..."
"ပြန်လာခဲ့ပါကွာ...ငါ့ဆီကို လာခဲ့ပါဦး မောင်ရဲ့"
ဖြေဆိုသံပေးမလာပဲ သူ့ကို ကျောခိုင်းသွားတဲ့ အဖြူရောင်အရိပ်လေး။ဖောက်ထွင်းမြင်နေရတဲ့ နှလုံးသားလေးဟာ သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို အောင့်နေအောင် တမင်သက်သက်များ လှစ်ပြနေသလား မပြောတက်။သူ အပြေးတစ်ပိုင်းနှင့် လိုက်သွားလိုက်မိသည်။
သူ ဒီလက်တွေကို ဖမ်းဆွဲထားချင်တယ်။ဒီဂရီမိုင်းနပ်က ချစ်သောစည်းကို ဘယ်တော့မှ ထားမသွားရဘူး။အမြဲတမ်းချစ်ပြီး အမြဲတမ်း သည်းခံပေးရမှာ။အခုလို ကျောခိုင်းသွားလို့လည်း မရဘူး။အလိုလိုကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေကို သူမသုတ်မိပေ။
