လေထုကကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး စက်ရုပ်တစ်ခုလို လှုပ်ရှားနေသည့် သူ့ကိုကြည့်ရင်းနှစ်ယောက်တည်းရှိနေသည့် အခန်းတွင်းမှာ တစ်ယောက်မှစကားမပြောကြလေတော့ စိတ်ကျဉ်းကျပ်လာကာ လူက မနေတတ်၊မထိုင်တတ်ဖြစ်လာသည်...။
“အဲ့တာပြီးရင်ရပြီ ကျန်တာကို ကိုယ့်ဘာသာ ဆက်လုပ်လိုက်မယ် ရှောင်ဟွမ်က သွားနားတော့လေ...”
လေပြေကလေးဖြင့်ဆိုလာသူ၏မျက်နှာထားမှာ မည်သို့ရှိနေသလဲ အကဲဖမ်းလိုက်တော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းသူပီသစွာ မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမှ သူ့မျက်နှာဆီကဖမ်း၍မရခဲ့ပေ...။
“ရှောင်ဟွမ်...”
ကျောခိုင်းလိုက်ပြီးမှ ခေါ်လိုက်တာကြောင့် လန့်သွားရသည်...။
“ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ မင်းရဲ့တည်ရှိမှုက ဟိုးအစကတည်းကအတိုင်းပဲဆိုတာ မင်းနားလည်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”
“...”
တုန့်ပြန်ရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာ သူကလက်ကာပြပြန်ကာ...
“မျှော်လင့်ခွင့်တော့... ကိုယ့်မှာရှိတယ် မဟုတ်လား...”
နာကျင်ထိရှနေသည့်သူ့မျက်ဝန်းတွေနှင့်ထပ်တူ နှလုံးသားဆီမှ တဆစ်ဆစ်ကိုက်ခဲလာတာကြောင့် အံကြိတ်လိုက်မိပြီး လက်သီးကိုဆုပ်ထားလိုက်မိသည်...။
ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးနေသော သူ့အပြုံးတွေကို ငေးစိုက်ကြည့်နေရင်း ခြေအစုံဟာ ပြိုလဲချင်နေခဲ့သည်...။
“ဒီနေ့အတွက် ကော်ဖီမသောက်နဲ့တော့...”
လက်ထဲသို့ သောက်စရာခွက်လေးထည့်ပေးကာ ကျောခိုင်းသွားခဲ့သည်...။
သူနှင့်ဝေးရာဆီထွက်လာရင်း လူတစ်ယောက်ကို အမြင်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားရသည်...။
ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အလိုလိုသတိဆွဲထားပြီးသားဖြစ်သွားခဲ့ချိန်မှာ ထိုလူကလည်း လှည့်ကြည့်လာသည်...။
ခပ်မဲ့မဲ့နှုတ်ခမ်းတွေမှာ လှောင်ရိပ်တွေအပြည့်ဖြင့်...
“ဘယ်လိုလဲ ရှောင်ဟွမ်... အဆင်ပြေရဲ့လား...”
