အရေးပေါ်ခန်း တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ တိတ်ဆိတ်နေကြသော လူတစုသည်လဲ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
တွန်းထွက်လာသော ကုတင်ပေါ်မှ လူလေးကတော့ညိုးလျော် ဖျော့တော့စွာ ငြိမ်သက်နေသည်။
"အခြေနေဘယ်လိုရှိလဲဆရာ၊ သူ အဆင်ပြေသွားပြီမလား"
မျက်မှန်ချွတ်ပြီး ချွေးသုတ်နေတဲ့ ဒေါက်တာ မျက်နှာကိုသာ ranတို့ လိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ကျနော်တို့အကောင်းဆုံး လုပ်ထားပေးပါပြီးဗျ၊khunတို့ရောက်လာတာနောက်ကျတယ်၊ ဒီထပ် နာရီ၀က်လောက်သာ ထပ်နောက်ကျရင် သူ့ကိုလက်လွှတ်ရမှာဗျ၊အခု သွေးထွက်လွန်ထားလို့ သွေးသွင်းထားပါတယ်၊ အောက်ဆီဂျင်ဆက်တိုက်ကျနေတုန်းမလို့ အောက်ဆီဂျင်ကတော့ပေးထားရဦးပါမယ်၊ ဆေးတွေလဲသွင်းထားပါတယ်၊ ဆေးအများကြီးတော့သုံးမရဘူးဗျ လူနာ ခန္ဓာကိုယ်ကဆေးလက်မခံတဲ့ အခြေနေဖြစ်နေပါတယ်"
" ဘယ်တော့လောက်သတိရလောက်မလဲ ဆရာ"
"ဟင်းး..ကျနော်တို့ ဆေးကုသမှုမှာ လူနာသတိရလာဖို့ အခြေနေ၂ခုရှိပါတယ်ဗျ၊ ဆရာ၀န်တွေဘက်က အကောင်းဆုံးကုသမှုအားလုံးလုပ်ပေးသလို လူနာဘက်ကလဲ ရှင်သန်ကောင်းမွန်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒရှိရပါတယ်"
"ဆရာပြောချင်တာက..."
"ဟုတ်ကဲ့....လူနာကို ကျနော်တို့ စောင့်ကြည့်ရပါမယ်၊ အခုအခြေနေအရဆို သူ့မှာအဲ့လိုစိတ်မျိုးမရှိနေဘူးဗျ၊ ကြာရင်ကလေးတွက်လဲစိတ်ပူရတယ်"
Ran ဆံပင်တွေကိုသာဆွဲဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့သည်။ အခြေနေတွေလွန်ကုန်ပြီလားကွာ...
ဒေါက်တာနဲ့ p'ran တို့ စကားပြောနေကြစဉ် Natကိုခေါ်၀င်သွားတဲ့ အခန်းထဲ Gem ၀င်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။
"ဟျောင့်... Gemini မင်းမ၀င်နဲ့"
Gem ရင်ဘတ်ကနေတွန်းထားတဲ့ p'ran ကြောင့် အခန်းထဲ၀င်လို့မရဖြစ်နေသည်။
"မင်းမလာနဲ့....ထွက်သွား"
"Ran....Ran...လွှတ်ပေးလိုက်ပါနော်၊ ကျမတောင်းပန်ပါတယ်"
ယောင်္ကျားသား၂ယောက်တွန်းထိုးရုန်းကန်နေတဲ့ကြား Jiမှာ ဗိုက်ပူပူဖြင့် လိုက်ဆွဲနေရသည်မှာ မစွမ်းသာပါ။
YOU ARE READING
Invests With Heart (Completed)
Fanfictionကျနော်တို့ နောက်ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ကြရအောင်ပါ Khun Gemini Fourth Nat ...ကိုယ်တို့တယောက်ကိုတယောက် သိသိရက်နဲ့ရော မသိပဲနဲ့ပါ ထိခိုက်နာကျင်စေခဲ့တာ တွေ၊ ဆုံးရှုံးနစ်နာစေခဲ့တာတွေအရမ်းများခဲ့မှန်းကိုယ်သိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်..... ...
