ေမာဟိုက္ တုန္ရီျခင္းတို႔ႏွင့္အတူ ကဗ်ာသည္ အိမ္မက္ကမာၻအတြင္းသို႔ ခုန္ခ်လိုက္မိသည္။ အိပ္စက္ရန္အစီအစဥ္မရွိေသးေသာ္လည္း ပင္ပန္းခဲ့ရေသာ စိတ္၏အရွိန္တို႔ေၾကာင့္ လြယ္ကူစြာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေစခဲ့သည္။ ႏႈိင္းအား ေစာင့္ေပးရင္းျဖင့္ အိပ္ခန္းသို႔မျပန္ျဖစ္ဘဲ ထိုေနရာတြင္သာ အိပ္ပစ္လိုက္သည္။
ႏႈိင္းေခါင္းထဲတြင္ မူးေနာက္ျခင္းမ်ားႀကီးစိုးလ်က္ မၾကည္မလင္ျဖင့္ ႏိုးထလာသည္။ သူမအိမ္သို႔မည္သို႔မည္ပုံ ျပန္ေရာက္လာသလဲမသိ။ ႏိုးလာလာခ်င္းသတိရမိသူမွာ ကဗ်ာပင္။
"ကဗ်ာေရာ"
စိုးရိမ္စိတ္တို႔ေၾကာင့္ ေနာက္က်ိေနေသာ ေခါင္းအား လ်စ္လွ်ဴရႈကာ ကဗ်ာ့အားရွာရန္ ထလိုက္စဥ္တြင္ သူမကုတင္ေဘး၌ ပုံလ်က္ေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ အၾကင္သူ။
"ဟာ ကဗ်ာ အခန္းထဲမျပန္ဘဲ ဒီမွာဘာလို႔အိပ္ေနရတာလဲ"
ႏႈိင္းမ်က္လုံးေတြပါ ျပာေဝသြားရကာ ကဗ်ာ့အနားသို႔သြား၍ လႈပ္ႏႈိးရေတာ့သည္။
"ကဗ်ာ ကဗ်ာ"
လက္ေမာင္းတို႔အား ထိကိုင္ကာ အသာအယာလႈပ္ႏိုးလိုက္ေတာ့ အအိပ္စက္လြန္းသည့္ ကဗ်ာမွာ ႏိုးလာခဲ့သည္။
"ႏႈိင္း ႏိုးေနၿပီလား"
"အင္း ႏိုးၿပီ ကဗ်ာကဘာလို႔ဒီနားမွာအိပ္ေနရတာလဲ အခန္းထဲျပန္အိပ္တာမဟုတ္ဘူး အေအးပက္ကုန္မွျဖင့္"
"ကဗ်ာ အဆင္ေျပပါတယ္ ႏႈိင္းကိုေစာင့္ေပးရင္း ခနအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ"
"ကဗ်ာရယ္ ဒါနဲ႔ ႏႈိင္းကို ကဗ်ာဘဲ အိမ္ျပန္ေခၚလာတာလား"
"ကဗ်ာျပန္ေခၚလာတာထက္ အစ္ကိုသတၱိကျပန္လိုက္ပို႔ေပးတာပါ"
"ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကဗ်ာ ႏႈိင္းသတိလြတ္သြားမိတယ္"
"ရပါတယ္ ႏႈိင္းရယ္ ႏႈိင္းကဘဲ အၿမဲတမ္းကာကြယ္ေပးလာတာ ကဗ်ာလည္း တစ္ႀကိမ္တစ္ခါေတာ့ ျပန္ၿပီး ကူညီေပးရတာေပါ့"
"လာ ေနာက္မွေျပာ အခုေတာ့အရင္ကုတင္ေပၚတတ္ေတာ့"
"ဟင့္အင္း ကဗ်ာေျပာစရာရွိေသးတယ္"
YOU ARE READING
ပြိုကျလျက်ရှိသော မိုးရိပ် (Complete)
Romanceလောကဓံရေ အရာအားလုံးကို ယူသွားပါ ဒါပေမဲ့ ကဗျာ့ကိုတော့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေး (နှိုင်းယှဉ်ဝင့်လွှာ) ကဗျာ့အတွက် ပျော်ရွှင်ခြင်းဆိုတာ ပန်းချီလေ (ကဗျာခြွေ) ကမ္ဘာမှာ ပျောက်ပျက်မသွားတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုရင် ကဗျာ့အပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းဘဲပေါ့ (မြတ်ပန်းချီခြယ်)
