** Ch ( 40 ) **

131 13 0
                                        

Unicode:

ဓာတ်မီးမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် အားကုန်လုနီးနီးဖြစ်လာခဲ့သည်။

စူကျန်း၏ အသားအရေမှာ အလွန်အေးစက်နေပြီး  ဆေးရုံ၏လေထဲတွင် ရေခဲပျော်သလို အရည်ပျော်သွားတော့မည်ဟုပင် ခံစားနေရသည်။ သူသည် အသံမထွက်နိုင်လောက်အောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား တုန်ရီနေပုံရ၏။

သူတို့ ပြေးဖို့ လိုလာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ ဘယ်လို လွတ်မြောက်နိုင်မည်လဲ။

သူတို့မျက်လုံးများကို ဘယ်ညာလှည့်ကာ လူသူကင်းမဲ့နေသော ထိုင်ခုံများနှင့် အပြာဖျော့ဖျော့ နံရံများအား လိုက်ကြည့်နေသည်။ သူတို့ တစ်နေရာရာတွင်တော့ ပုန်းနေကြရပေမည်။ သို့သော် သုဿာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ဤနေရာတွင်တော့ ပုန်းအောင်းစရာ ရှာ၍ရမည်မဟုတ်ပေ။ 

သူတို့ လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမှာ ဘယ်မှာမှမရှိချေ။

အမှောင်ထုကြီးထဲရှိ ဘာမှန်းမသိသောအရာများသည် ဤအထိမခံသောအခန်းကို အချိန်မရွေး ဝါးမျိုသွားနိုင်လေသည်။

ဂျစ်ဂျစ်

ဂျစ်ဂျစ်

ရုတ်တရက်ပင် တိပ်သည် တဖန်ပြန်၍ လည်လာပြန်သည်။

'အဲတာက ဘေးဖက်ကို အော်တိုပြောင်းသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ဖက်ကို ပြောင်းခဲ့တာများလား'

"ငါတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်သွားလိမ့်မယ်... မကြာခင်မှာပဲ....တည့်တည့်ကြီး..."

စူကျန်းက သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။

"ငါခံစားကြည့်လို့ရနေတယ်......လုရှားရ....."

တိပ်ခွေမပြီးသေးသရွေ့...သူတို့နှစ်ယောက်ဦးသားသည်......

လုရှောင်ယွင်နှင့် ရန်ယန်တို့မှာ အချိန်ကို ကျော်လွန်ကာ အပြေးနိုင်သွားပြီး တိပ်ခွေရပ်မသွားခင် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်နိုင်ရင်တော့......

လုရှားမှာ စကားမပြောချေ။ သူလုပ်သမျှမှာ စူကျန်း၏ လက်ကိုသာ တင်းနေအောင် သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ပေးထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now