** Ch ( 42 ) **

111 10 1
                                        

Unicode:

ဆယ့်သုံးနာရီ- တတိယထပ်ရှိ ခွဲစိတ်ခန်း (၄)

တိပ်ခွေသည် အသံဖမ်းစက်ထဲတွင် လည်ပတ်နေပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့အသံမှတပါး အခြားအသံမရှိပါ။

မှတ်တမ်းစာအုပ်နှင့် မြေပုံနှစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ချထားသော်လည်း ဓာတ်မီးမှိန်မှိန်သည် စားပွဲပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လှိမ့်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ထိုအရာသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော လူနှစ်ယောက်ကို လန့်သွားစေခဲ့သည်။

လုရှားက ဓာတ်မီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စူကျန်း၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒါတွေအားလုံးက ရှာတွေ့ထားတဲ့ သဲလွန်စတွေပဲ။ငါတို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့တာပဲလေ”

စူကျန်းသည် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကိုသပ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။

“မှတ်တမ်းကို ကြည့်ပြီးပြောရရင် သူတို့ပြောခဲ့တဲ့ မိန်းမအိုကြီးက လျူချင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... အဲဒီအဖြစ်အပျက်ပြီးတော့ ဆေးရုံမှာ ခြောက်ခြားစရာတွေ နည်းလာခဲ့တယ်... ဒါက တွင်းနက်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးလား”

လုရှားက ဒီလိုပြောနေပေမယ့် သူ့စကားတွေကိုသူတောင် အယုံအကြည်မရှိဖြစ်နေခဲ့သည်။ ပြေလည်သွားခဲ့ရင် ဒီနေရာက ဘယ်မှာရောက်နေတာဖြစ်မလဲ။ပြေလည်သွားခဲ့ရင် ဒီမှတ်တမ်းထဲက ချောက်ထဲမှာ အခြားလူတစ်ယောက် ဘာလို့ရှိနေရတာလဲ။

လူနာ...အခန်း315A... ခွဲစိတ်ခန်း...

စူကျန်းသည် တစ်ခုခုဖြစ်တော့မည်ကို ခံစားမိသောကြောင့် သူ့နဖူးအားထောက်ကာ စဉ်းစားနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသည် ပျောက်ဆုံးနေသေးသည်... သူလိုအပ်နေသည့် နောက်ဆုံးသဲလွန်စသည် ပျောက်ဆုံးနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

“အမည်မဖော်နိုင်တဲ့အခန်းက 315Aလား?”လုရှားက သူ့ကိုယ်သူ ကောက်ချက်ချနေသည်။

“ဒါပဲဖြစ်မယ်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ? ဒန်းရန်းက ပျောက်သွားတာလား”

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now