** Ch ( 43 ) **

98 11 0
                                        

Unicode:

ဆယ့်သုံးနာရီ- တတိယထပ်ရှိ ခွဲစိတ်ခန်း (၄)

ပထမဆုံးအကြိမ် သူ ဒီမှောင်မိုက်ပြီး ညစ်ပတ်နေတဲ့ စင်္ကြံကိုရောက်ခဲ့တဲ့အခါ တံခါးဟောင်းတစ်ခုဆီကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ် သူ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့စင်္ကြံဆီ ပြန်ရောက်လာပြန်တဲ့အခါ တံခါးဟောင်းရဲ့ လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားလိုက်၏။

တတိယအကြိမ်မှာ သူ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ သူ အခန်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

စူကျန်းရဲ့ နှလုံးသားက ခုန်နေဆဲဖြစ်ပြီး နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို သူခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဓာတ်မီးနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဤထူးဆန်းနေသော်လည်း ရင်းနှီ‌သောစင်္ကြံ။သူ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက ဒီစင်္ကြံကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လာရဦးမည်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်များ ရနေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးမှုက သူ့လက်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေသေး၏။

“... လုရှား...” သူ ညည်းညူရင်း သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

စင်္ကြံသည် မည်သည့်အသံမှ မကြားရပဲ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၏။ သူ့အသက်ရှူသံတောင် မကြားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေသည်။ အနက်ရောင် မြူခိုးတွေက ပိုထူထပ်လာပြီး ဓာတ်မီးတောင်မှ စင်္ကြံတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ မ၀င်ရောက်နိုင်ပါ။

၎င်းသည် နေရာလွတ်တစ်ခု၊ နေရာလွတ်နယ်မြေနှင့် တူလှသည်။

သူ၏ သီးသန့်နယ်မြေဖြစ်သည်။

ဓာတ်မီးဖြင့် ကြမ်းပြင်နှင့် နံရံ၏ သေးငယ်သော ဧရိယာကိုခွဲခြားရန် သူကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ မမှားရင် သူ့မှတ်ဥာဏ်ထဲကတံခါးက ဒီနေရာနဲ့ သိပ်မဝေးပါ။ သူသည် နံရံတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရုံမျှဖြင့် ထိုနေရာသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရတော့မည် ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်မှာဘာရှိလဲ ?!

ထိုကဲ့သို့ အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲဝင်လာခဲ့သည်။သူ အရင်က လှည့်မကြည့်ဖူးပါ။ ဒါက ဘယ်စင်္ကြံလဲ။ အတည်ပြုဖို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်။

🏥 လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောဆေးရုံမှ လွတ်မြောက်ခြင်း🩺Where stories live. Discover now