Indebted

Indebted 24

"Good damned Raine. I missed you so damned much." Mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa akin kaya humugot na ako ng lakas para ako na mismo ang mag-aalis sa kamay niya.

"What is happening to you Winter?! What are you saying all about?"

Hindi ko alam kung dapat ba akong pangilabutan sa sinabi niya o dapat ba akong sasaya dahil kahit papaano ay namiss niya ako?

Naguguluhan ako sa mga kinikilos niya. Para siyang walang asawa kung makaasta.

I should stay away from him. Sana ay wag kong kalimutan na may nagmamay-ari na sa lalaking kaharap ko ngayon.

Pamilyado na yung tao. Magkakaanak na siya.

Nakita ko ang pagtiim ng kanyang panga. Parang ngayon lang yata siya natauhan sa mga sinabi niya sa akin.

"I ---I am sorry. I was just out of control Raine." he run his fingers through his hair in frustration.

Inalis niya ang mga titig sa akin at tumungo na lamang. Nakatitig na siya ngayon sa sahig.

"But I honestly missed you Raine. I hope you are feeling the same. Ni minsan ba ay di mo ako na-miss? It was been years, so may be it is just normal to miss a friend... a special friend, right?" bumalik ang mga titig niya sa akin kaya ako na naman ngayon ang nagbaling ng atensyon sa paligid namin.

Does is it normal to miss a special old friend? I might say yes.

Kung alam niya lang kung paano ako nangulila dahil natutuhan ko nang kumapit sa kanya noon. Walang araw na di ko pinagsisihang isugal ang lahat ko alang-alang sa pera. Sadyang mahal ko nga lang talaga siguro si Tita para magawa ko ang bagay na yun.

"Hindi ko alam ang sagot sa tanong mo Jimenez. You are the only one who can answer that question of yours." mapait na timpla kong sabi sa kanya.

Hindi ko magawang titigan siya ng matagal. Hindi ko rin alam kung bakit di ako makatingin ng direkta sa kanya.

"About two years ago, Raine I am really sorry. Kung galit ka pa rin hanggang ngayon ay pwede mo akong saktan ngayon. Pwede mo akong suntukin o sampalin ng ilang beses dahil sa kagaguhan ko noon pero please huwag mo akong saktan sa paraang pinaparanas mo sa akin ngayon." napakunot ako sa noo ko dahil di ko man lang mawari kung ano ang nais niyang ibigsabihin dun.

Mas lalo lang akong naguluhan.

"I know, may nag-iba na Raine. You were not treating me the way you treat me way back then." Gusto kong matawa sa mga sinabi niya. Ano ba ang nais na ipinupunto niya?

Was he really already out of mind? Anong trato ang nais niya mula sa akin? As far as I know, nothing had changed there are just boundaries ang limitations that were already settled between us.

Nag-iisip ba siyang iba na ang sitwasyon namin ngayon? Baka nakakalimutan niyang matagal na ang panahon ang nakakalipas?

"Winter, naguguluhan na talaga ako! Ano ba kasi ang gusto mo? If you want us to talk, then we can talk with formality. Remember that we are here for business. And what had been done in the past will remain there. Okay?  Let us just forget everything. Dahil ako? Pinagtiyagaan kong kalimutan lahat ng yun at iwanan ang mga bagay na wala nang halaga ngayon. Just leave it behind." tumigil ako nung napagtanto kong marami na ata akong sinabi. Baka kung saan pa mapunta ang usapan na'to.

Basta, magkasama lang kami ngayon dahil sa business. Iyon lang ang rason at wala nang magiging iba pang rason.

"I still want you to treat me the way you are treating me years ago Raine. I still wanted your attention to me." napapikit ako sa aking mga mata dahil sa katigasan ng ulo niya. Anong gusto niyang mangyari?

"I can't. I just don't want. We can't act as if we are still lovers. Iba na ang sitwasyon natin pareho Winter. Baka nakakalimutan mong may pamilya ka na. And I ---" I stopped from giving him an idea about our baby.

Kailan ba siya matitigil sa kahibangan niyang ito? Does he even thinking of the consequences? But so far as I remember, he won't care what might happened, he is just concerned of what should happened.

"And you're with Ash now. Am I right?" There is a hint of bitterness in his voice. My heart beats when I heard him saying his son's name again.

"You are with him last night, right? Kaya hindi ka makapunta sa meeting dahil may mas importante pa kesa sa mga naging kaibigan mo ilang taon na ang nakakalipas." nanatiling bingi ang mga tenga ko sa pait ng boses niya.

Kung alam niya lang kung sino si Ash sa buhay niya.

"You valued that Ash even more than your old friends. He really is a special to you." sunod-sunod na pagsasalita niya. Wala lang akong imik sa mga sinasambit niya.

He covered his face with his two palms while leaning on his thigh. Gumagala lang ang mga mata ko sa mga taong naglalakad at ay kanya-kanyang dalang maleta at mga gamit.

"Can you please tell me, who is Ash? Gusto ko lang siyang makilala. Do you love him, Raine?" malungkot ang tono ng boses niya. I can't see his face because it was covered with his palms.

"He is such a special to me Winter. I can't even afford on losing him. He is now my everything. I love Ash so much. I love him more than everything else. Dumating siya sa buhay ko, nung mga panahong nangangailangan ako ng rason para maging masaya ulit. He is now my reason to be happy. Siya yung tanging kaligayahan ko, Jimenez." Iyon ang totoo. He is now my life. Ang anak ko ang tanging rason kung bakit ako nagpapakatatag, masaya, at kontento sa kabila ng mga kulang.

I heard him let out a heavy sigh. Nanaig ang katahimikan sa amin dalawa sa loob ng mahigit dalawang minuto.

"I am happy for you Raine. Sa mga sinabi, I think you really are happy now. You already found your happiness on some else now." tumingin ako sa direksyon niya pero bigla na lamang syang tumungo at dumapo ang mga mata sa sahig.

"And you too are happy with Max now. Especially that you are having a baby now. Having a family is another chapter of your life to look forward, Winter." kahit nakangiti ako habang sinasabi yun ay inaamin kong kumikirot pa rin ang puso ko.

Hindi ako manhid para hindi makaramdam ng sakit. Nasasaktan pa rin ako, lalo nang alam kong masaya siya sa piling ng iba.

Bigla dumapo yung mata niya sa kinaroroonan ko kaya nagtama yung mga mata namin. Huli na para umiwas ako ng tingin. Tila nama-magnet na naman ang pagkakatitig ko sa mukha niya.

Hindi nakalampas sa mga titig ko ang pagsilay ng isang malungkot na ngiti mula sa pagkurba ng labi niya.

"Yes, I am happy with my marriage life, Raine. I like Max. I have learned to like Max but I think I might be happier with someone else I love. I could be happier with you, Raine." This is to much. Sumikip ang dibdib ko sa mga salitang pinakawalan niya.

Totoo ba lahat ng narinig ko?  O guni-guni ko lamang ang lahat ng yun?

"I have loved you once Raine and I am still in love with you. Nothing had change. It's been years, but my heart still beast for a one person. It is still you."

I don't know how to react from what he had said. I am tempted to make another mistake again.

A part of me won't care if I will be indebted with much cost for doing another sin.

Gusto kong sabihing mahal ko pa rin siya pero alam ko rin kasing ito lang ang magiging simula ng isa na namang pagkakamali kong sarili ko lang nararamdaman ang iisipin ko ngayon.

Kung sana lang ay di niya ako iniwan at pinakawalan noon. Kung sana lang ay marunong siyang makinig minsan sa sarili niya at hindi sa kagustuhan ng iba. Kung sana lang ay alam niya kung paano manindigan noon sa sarili niyang pamamaraan.

Sa tingin ko'y dumating na ang araw na pinakakatakutan ko. Ang araw na susugal na naman ako ulit.

Note: Huhu! Lahat na lang iniiwan ako. Iniwan na naman ako ng dalawa kong aso :( R.I.P payat. And Shiny is still missing :(