Witam w "Wattpad w Skrócie", choć zdecydowanie nie jest w skrócie, patrząc na liczbę rozdziałów... Anyway, mam tu wszystko, co mogłoby cię zainteresować: - moje narzekanie, omawianie tematów, etc... Często w komentarzach znajdziesz ciekawe dyskusje. Na co czekasz? Śmiało czytaj! ‣ zaczęte: 22/08/2020 ‣ skończone: 05/05/2021 ‣ status: zakończone, publikuję od czasu do czasu

Prawda w oczy kole. A tutaj nie ma zmiłuj. Wattpad schodzi na psy, a ja nie mogę dłużej tego w sobie dusić. Jedno i to samo publikowane po raz dziesiąty, setny i tysięczny. Brak jakiejkolwiek oryginalności, pomysłowości i wysiłku ze strony autora. Zero chęci do pracy nad SOBĄ i własną twórczością. Za kulisami o rozdziałach, twórczości, wenie i 'sławie'. Krótko bądź długo o tym jak tworzyć i po co tworzyć. O wypaleniu, o braku sił do dalszych prac nad opowiadaniem i presji. O mnie, o tobie, o was, o innych. O durnych błędach, o typowych opowiadaniach, które przerażają. Kilka (tysięcy) słów o tym, co tak naprawdę razi w oczy i rozpierdala mózg. Tu jest o wszystkim i o niczym. Szczerze, zwięźle, bezpośrednio, wulgarnie i na temat. •okładka mojego autorstwa, jak i wszystko tu zawarte.

Rok 2053 Wysoko rozwinięte badania genetyczne doprowadziły do powstania wielu odmian ludzi. Rodzice zapragnęli wybierać cechy własnych dzieci, mimo że nie wszystkie te eksperymenty kończyły się sukcesem. Takim nieudanym eksperymentem jest Ida. #1 w Science-Fiction!

Między ruinami zniszczonych domów, za barykadami i w niewielkich obozach... Gnieżdżą się niedobitki ludzkości. Wszyscy ich znali. Nikt nie był gotowy - Zombie. Z każdym dniem śmierć zbiera coraz większe plony, a ludzie panicznie chwytają się wszystkiego co może przedłużyć ich życie choć o ułamek sekundy. Niebezpieczeństwo jest wszędzie. Każdy musi uważać choćby na najmniejszy szmer, żeby ten nie okazał się ostatnią rzeczą, którą usłyszy. W dzień jakoś można sobie poradzić, w nocy nastają większe niebezpieczeństwa... ale najgorsze są otchłanie tuneli. Bohaterem się nie rodzi. Bohaterem trzeba się stać. A takich nam tu właśnie brakuje. Ludzie już dbają tylko o siebie, a tej umiejętności w tym świecie, nie koniecznie trzeba zaliczać do wad. W świecie gdzie kiedyś cudowne budynki, obróciły się w gnijące ruiny z suwającym się stropem. Ludzie kurczowo będą trzymać się życia, do takich właśnie należy też Dawid, brutalnie oddzielony od rodziny. Kiedy TO się zaczęło nikt nie był przygotowany, a wszystko działo się tak szybko. Tępo ucieczki zwalnia tylko co jakiś czas, nie dając nawet chwili na złapanie tchu. Czy Sokołowski odnajdzie bliskich? Czy dożyje tego momentu? Ile jest w stanie poświęcić, dla dobra własnej sprawy?