Köklerinden sökülüp rüzgarda savrulan bir Ayçiçeğiyim ben -🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻- Küçük zindanımda hep yaptığım gibi havalandırma penceresini zorluyorum bu sefer açılır umuduyla.Ama nafile... Duruyorum ve hepi topu 12 m² olan zindanına bakıyorum.Köşede eski süngerlerden yapılma döküntü bir yatak,yanında sararmış bir klozet ve lavabo.Köşede de ayağı kırık bir sandalye ve portatif küçük bir masa. İşte yaklaşık 1 yıldır bana sunulan muhteşem(!) yaşam alanım.Bir of çekiyorum ve gidip yatağıma uzanarak sessiz hıçkırıklara ağlıyorum-her zamanki gibi-.Halbuki daha 1 sene önce ne kadar mutluydum. Güzel bir hayatım,hayallerim ve umutlarım vardı. Ta ki o lanet günde bütün hayatım yerle bir olana kadar... ⚠️Lütfen ilk bölümlere göre yargılamayın. NOT : Hikâyenin tüm hakları saklıdır!!! Harhangi bir çalıntı olursa yasal işlem başlatılacaktır!!! Herkese iyi okumalar😊 Kitap kapağı için @beyzaaR_ a sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum : )) Wattpad de bu adla yazılan ilk kitaptır.

Birgün gelen telefonla hiç tanımadığı büyükannesinin hastalandığı ve son zamanlarını torunuyla geçirmek istediği haberini alır. Ona emanet etmesi gereken şeyler olduğunu söyler. Kararsız kalsada ne olursa olsun yaşlı birinin isteğini geri çeviremeyecek kadar iyi kalplidir. Fakat kendisini bekleyen bambaşka dünyadan haberi yoktur... Baran Atahan... O karanlıktı, kalbi ise sevgiye kapalı... Mavi gözleri; baktığı kişinin kalbini delebilecek kadar derin ve ölümcüldü. Ta ki hayatına O girene kadar... ( Başlangıç Tarihi : 20 Aralık 2016 )

Şeytanın kafesine düşmüş bedenlerin ruhları cehennem ateşiyle harmanlandı. Gaddarlık zihinlerde taht kurarken geçmişte ki sır geleceği helak etti! Kurumaya yüz tutmuş yapraklar, dallarından neredeyse düşmek üzereyken azraili beraberinde getirecek kadar da sert esen rüzgar adeta dallarında zor duran yapraklarla oyun oynuyordu.. Daldan bir yaprak düşecekti. Düşen, o yaprak toprağa ateş olup yayılacaktı. Şehir çöle dönecek, insanlık yok olacaktı. Acımazsız ruh kıyameti kopracaktı! -*- "Sen hiç birini öldürdün mü?" diye sordum bakışlarımı ağır bir şekilde, ona çevirirken. Boğazımda oluşan düğüme bir yenisi daha eklendi. Yüreğim sayamadığım kadar can çekişti. Siyah bir inci misali gözlerini üzerimde gezdirirken dudaklarının kıvrımı alayla bükülmüştü. "Sen hiç düş öldürdün mü?" dedi soruma karşılık bir soru eklemişti. Kiraz rengi dudaklarından dökülen kelimeler ruhuma nakış ederken, o gözlerinde ki şeytani ışık anlık yok olurken devam ettirdi kelimelerini içinde kıyametler koparken. "Birisini öldürmekten daha zalimce.." -*- Ölüm Şehrinin gölgesinde kalmış bedenler kana susamış olur... Bataklığa giren herkes azraille son bulur!

""Her şeyden habersiz 17 yaşında bir kız. Suçsuz ve çok masum. Sadist bir Mafyanın ellerinde. Ona neden böyle davrandıklarını bilmiyor... Mafya ona yaptıkları yüzünden pişman olursa, Damla onu affedecek mi??

\\+18 Lütfen hikayeyi uyarıyı dikkate alarak okuyun// Tanıtım: Kaybolmak istedim, yok olmak. O adamın tenime elleri her dokunduğunda hissettiğim şey tam da buydu. Bedenimden iğreniyordum. Kendimden ve bu karnımda her geçen gün büyümeye başlayan şeyden nefret ediyordum. Ağlamak bir çözüm değildi; artık kaybetmiştim bu savaşı, tek sağ kalan ailem ve teselliğim olan o adam tarafından ihanete uğradığım zaman. Müebbet mahkûmları gibi ölümümü bekliyordum: yavaş yavaş; acı çeke çeke... İnfaz reddedilmişti. O kadar kolay paçayı yırtmamı istemiyordu, ne tanrı ne de beni sevenler. Gökyüzünü özlemiştim. Yağmuru tenimde hissetmeyi, toprağın kokusunu, kalabalık insan guruplarının kaldırımlarda bir nehir gibi akmasını; gecenin rengini, yıldızların parlaklığını ve benim hayatıma hiç doğmayacak olan güneşi... Kısacası özgürlüğün ruhuma yarattığı afrodizyak etkisine hasrettim. Her şeyi geriye bırakınca tek bir sonuç çıkıyordu ortaya öyle ya da böyle ben asla serbest bırakılmayacak bir TUTSAK'tım

Daha kim olduğumu bile bilmiyorken ,sokak ortasında canice doğum yaparak başladım ben bu bedbaht yolculuğa... Bende istemezdim böyle olmasını...Geçmişim ve kimliğim hakkında daha hiçbir şey bilmiyorken,bi çare bedenime dokunulmasını...Hayatımın ve beynimin çalınmasını bende istemezdim...En önemlisi de şeytanlarla dolu bir zindana hapsedilmeyi hiç istemezdim...Neden mi???Çünkü her yerde kan var...korku ve göz yaşı var...çürümüş cesetler var..Hem de yığınla...Şu an burada bende kendimi bir ceset gibi hissediyorum...bir dakika bir dakika?? Yoksa zaten bir ceset miyim ben?peki bebeğim nerede...?

Karadenizin hırçınlığına inat sakin kimsesiz Lavinia. O ölüm çiçeği... Babası son zamanlarını yaşarken kızını aç kurtlar içinde güvendiği tek kişiye emanet edebilirdi. Alparslan Hancıoğlu.. Yiğenine... Lavinia abim dediği kuzeniyle kendini nikah masasında bulur.....

ELİF ve SELİM Sevildiğinden habersiz olan bir kız.... Sevdiği kızla evlenmek için kız kardeşinden dahi vazgeçen bir adam.... ©Tüm hakları saklıdır

Elif ve Alaz... Berdelle hayatları birleşen iki yürek... Elif Hayatının baharında olan 18 yaşında bir genç kız... Alaz hayatın büyük darbelerine karşı hala yıkılmamış bir delikanlı... Berdelden sonraki hayatları nasil olacak? Elif Alaz'ın annesine, kuzenine ve Alaz'ın sinir sorunlarının üstesinden gelebilecek mi?? Okuyup görelim

Güzeller güzeli azra...adı gibi el değmemiş...hayatın ve insanların acımasızlığına karşı koca yüreğiyle tek başına ayakta kalmaya çalışan azra.. ..O orosbu vildanın kızı azra..kendinden yaşça büyük insafsız bir ağanın kuması azra....gördükleri göreceklerinin yanında hiç olan azra...