⸺ CZĘŚĆ PIERWSZA ⸺ Granice światła i mroku rozmywają się w codziennej walce, gdzie każda decyzja niesie ze sobą blizny - widoczne na ciele lub ukryte głęboko w duszy. W ogniu walki ludzie szukają resztek nadziei, poświęcając część siebie, by ocalić cokolwiek, co wciąż wydaje się prawdziwe. W świecie, gdzie emocje są bronią, przetrwanie oznacza utratę niewinności, a każdy wybór zmienia nie tylko teraźniejszość, ale i to, kim się stajemy. !akcja dzieje się przed wydarzeniami w madze/anime! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !wulgaryzmy, przemoc, bardzo drastyczne opisy, itd.! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!

Nigdy nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia, słowa, dotyku. To były bajki dla dzieci. Karmiono ich naiwnymi opowieściami o tym, jakie życie jest piękne, kolorowe, usłane różami. Mary od siedmiu lat miała w swoim życiu różę - ale ta miała kolce. Cierpienie przeplatała sztucznymi uśmiechami na wytwornych bankietach, stojąc u boku męża. Mężczyzny, o którym plotki potrafiły przyprawić o drżenie rąk. Zmuszona siłą wraca do pracy, tym razem w korpusie zwiadowców. Tam poznaje człowieka o lodowatym sercu - jedynego, który próbuje ją ocalić. Zapomniał tylko o jednym: nie da się uratować kogoś, jeśli samemu jest się zagubionym. 🥀 Opowiadanie jest brutalne, nie szczędzę w opisach dlatego proszę mieć to na uwadze. 🥀 Opowiadanie znacząco odbiega od kanonu.

⸺ CZĘŚĆ DRUGA ⸺ Blizny wojny nigdy nie znikają - cicho wgryzają się w duszę, stając się częścią tych, którzy przeżyli. Gdy cienie przeszłości wydłużają się, a światło nadziei gaśnie, każda decyzja zaczyna ciążyć jak odłamek żelaza w sercu. Granice między lojalnością a zdradą rozpływają się w mroku, a prawda przestaje być ostoją - staje się bronią. Przeszłość, która miała zostać pogrzebana, powraca, zmuszając do konfrontacji z tym, co zostało utracone, i z tym, co wciąż można ocalić. Świat, który rozpadł się na kawałki, wciąż wymaga krwi i poświęceń. A jednak, gdzieś wśród chaosu, pojawia się cichy szept, że nawet w najciemniejszych chwilach człowiek wciąż może odnaleźć siebie - lub utracić wszystko. !spojlery! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !wulgaryzmy, przemoc, samookaleczanie, bardzo drastyczne opisy, itd.! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!

„Myślałem, że miejsce, w które nie mogą wedrzeć się ci mistyczni wtedy dla mnie tytani musi być rajem na tak śmiesznym skrawku ziemi należącej do ludzkości. I wiesz, choć zostaliśmy zepchnięci pod trzy potężne Mury i trzymani byliśmy niczym ptaszki w małej, metalowej klatce rzucające się w oszalałej próbie wydostania się z ciemiężących nas drutów i prętów, przecinających się i blokujących nam drogę ku wolności, chociaż w naszych umysłach mieliśmy jej skrawek, aby mieć tyle siły, by wzbić się w bezkresne przestworza na swoich chorowitych skrzydłach. Teraz, czując ciepło słońca na twarzy i mając wiatr we włosach, po dziś dzień nie potrafię zasmakować tej wolności, o której tyle śniliśmy. Mimo tego wciąż wdzięczny ci jestem za podarowane mi życie i ciepło twoich słów. Nadal pamiętam twoje delikatne dłonie na swoich zimnych policzkach. Mam ochotę cofnąć się w czasie, by móc jeszcze raz spojrzeć na ciebie, twoje oczy, twoje usta i nos i włosy. Tak bardzo chciałbym cię zobaczyć - chociaż nie pamiętam, jak wyglądasz. Zapomniałem. Przepraszam. Bóg mnie już chyba opuścił. Zaczynam bredzić. Twój syn, Levi" Podpalając list nad kiblem, brudnym i śmierdzącym, jak cała ta pieprzona, dzielona łazienka przy pokojach niższej rangi Zwiadowców, miał wrażenie, że wciąż był tym marnym, kruchym ptaszkiem w klatce - tylko że wystawionym na taras. I zapomnianym, pozostawionym samemu sobie. Na rozdziubanie wron i zębiska lisów. „𝗠𝗮𝗺𝗼, 𝘇𝗮𝗯𝗶𝗲𝗿𝘇 𝗺𝗻𝗶𝗲 𝗱𝗼 𝘀𝗶𝗲𝗯𝗶𝗲." ~ w trakcie poprawy ~

„Wojna nigdy się nie kończy - tylko milknie na chwilę, czekając, aż człowiek znowu popełni ten sam błąd." W Mare rany nadal ropieją pod świeżą farbą. Społeczeństwo desperacko szuka czegokolwiek, w co mogłoby się wczepić - boga, idei, wroga. Wojna zabrała im wiarę, a w pustce po niej rodzą się nowe głody... i nowe demony. Levi i Hange próbują żyć dalej, funkcjonować w świecie, który tylko udaje normalność. Czasami jedna decyzja wystarczy, by uruchomić lawinę nieodwracalnych zdarzeń. Efekt motyla nie pyta o zgodę. Ukrycie się za habitem nie zagłuszy każdego grzechu. Nawet jeśli milczysz - zawsze znajdzie się ktoś, kto patrzy. Cichy obserwator, który wie za dużo... i chce, żebyś o tym pamiętała. Zasłonięcie się czarną kurtyną włosów nie uczyni cię niewidzialną. Wystarczy jedna osoba - wyjątkowo uparta - która będzie drążyć, aż dokopie się do tego, co próbowałaś pogrzebać najgłębiej.

You wake up in a hospital bed with plenty of injuries and no memories, and the only person that seem more upset about it than you are is a short, angry man named Levi. Levi Ackerman x F!Reader ~ Rated mature for violence (duh), strong language, and eventual smut. Cover photo is from sadlovernovels. #1 in erwinsmith (Dec 2022) #2 in enemiestolovers (Dec 2022) #1 in attackontitan (June 2022, March 2023) #1 in aotfanfic (June 2022, Feb 2023) #1 in shingekinokyojin (May 2022, Jan 2023, April 2023) #1 in mikezacharius (May 2022) #1 in reader (Feb 2022) out of 78k!! holy shit y'all this is insane #1 in aot (Dec 2021, Jan 2022, Jan 2023, Dec 2024, Aug 2025) #1 in snkfanfiction (Nov 2021) #2 in leviackerman (Sept 2021, Feb 2023) #1 in leviackerman (March 2023) #1 in amnesia (Nov 2023) #1 in snk (May 2024, June 2024, April 2025) #1 in aotxreader (March 2025) #1 in fanfiction (June 2025)

Dziewięć lat temu tytani zaatakowali miasto, nie oszczędzając również rodziny Moon. Z miejsca pełnego bogactwa zostali zmuszeni zamieszkać w małym domku. Po śmierci matki wszystko zaczyna się sypać. Ojciec znika każdej nocy, popada w alkoholizm i ogromne długi. W końcu nie pozostaje im nic innego, jak osiedlić się w najbardziej parszywej dzielnicy podziemi - tam, gdzie nie sięga światło, a każdy oddech ma swoją cenę. Erwin Smith, świeżo mianowany pułkownik, zaczyna wprowadzać w życie śmiały plan. Zrobi wszystko, by stworzyć nową formację i przyciągnąć do siebie bandytów z podziemia. Nawet jeśli na jego drodze stanie Lilith - znacznie młodsza dziewczyna o urodzie łudząco przypominającej jego dawną miłość. 🖤 Opowiadanie jest brutalne, nie szczędzę w opisach i proszę mieć to na uwadze. 🖤 Grafika nie należy do mnie, została zmodyfikowana na potrzeby książki.

LEVI x OC; JEAN x OC Pułkownik Erwin Smith od lat buduje pozycję w Korpusie Zwiadowczym. Mimo niekorzystnej sytuacji politycznej uważa, że spełnienie młodzieńczego marzenia jeszcze nigdy nie było tak blisko. Musi ᴊᴇᴅʏɴɪᴇ zaktualizować potencjał żołnierzy i jednostki w chwili, gdy jego generalskie szlify staną się rzeczywistością. Levi niezbicie wierzy w siłę, w samotność i całkowite opancerzenie ducha. Wie, że oficerowie tacy jak Erwin potrafią nadać kierunek każdej sile. A jednak to, co dla Smitha i jego ɴɪᴇɴᴏʀᴍᴀʟɴʏᴄʜ żołnierzy jest ᴛʏʟᴋᴏ przegraną, dla takiej Inez jest już klęską, nawet jeśli Zwiadowca nigdy nie defetyzuje i nie dezerteruje. Jean, wiedziony żyjącą w mózgu kalkulacją i dziecięcym fantazmatem, stosuje strategię uniku, chcąc żyć wygodnie za wewnętrznym murem; Helga usilnie utwierdza się w przekonaniu, że nawet jeśli nie stała się "potencjałem Smitha", podjęła dobrą decyzję. Rzeczywistość za Murami kształtuje i modeluje sensy tak, jakby wszyscy ludzie byli nierozerwalnie złączeni; jakby powinnością każdego żołnierza stało się to, że musi przegrać ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ, by... mieć do odrobienia ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ w czasach, gdy kruszeją najtwardsze pancerze, defetysta zamienia się w kapitana, a obrazy z marzeń i dawne przyzwyczajenia rozpadają się w próchno. A przecież... ɪsᴛɴɪᴇɴɪᴇ zaczyna się od wnikania w sᴢᴄᴢᴇʟɪɴʏ.

⸻☾ • °• .°• °. •° •.° •°• °. •☽⸻ Od początku wiedziała, że coś jest z nim nie tak. Był za cichy, za uważny, zbyt obcy wśród własnych ludzi. Powinna była go odepchnąć, sprawdzić, kim jest naprawdę. Ale nie zrobiła tego. Jako generał Marley żyła w świecie, gdzie prawda istniała tylko na papierze, a zaufanie było luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić. Wojna nigdy się dla niej nie skończyła - zmieniły się tylko twarze, a dawni wrogowie nosili teraz ten sam mundur, co ona. A jednak, kiedy pojawił się ktoś, kto patrzył na nią inaczej, kto nie widział w niej tylko rangi i obowiązku, pozwoliła sobie na moment zachwiania. Może to była słabość. Może instynkt przetrwania, a może po prostu pierwszy przebłysk czegoś prawdziwego w świecie utkanym z kłamstw. ⸻☾ • °• .°• °.•°.• °• .°•.° •°. •° •.° •°• °. •☽⸻ • °.•°.• °• .°•.° •°. •° •.° ✧

Podziemne Miasto to labirynt, gdzie codzienność tonie w półmroku, a przetrwanie bywa sztuką. Tutaj, gdzie światło nie dociera, rozkwitają Kwiaty Ciemności - piękne i niebezpieczne. Kwiaty, które więdną na słońcu. !przemoc, wulgaryzmy, brutalne opisy, itd.! !spojlery z mangi/anime No Regets! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!