⸺ CZĘŚĆ PIERWSZA ⸺ Granice światła i mroku rozmywają się w codziennej walce, gdzie każda decyzja niesie ze sobą blizny - widoczne na ciele lub ukryte głęboko w duszy. W ogniu walki ludzie szukają resztek nadziei, poświęcając część siebie, by ocalić cokolwiek, co wciąż wydaje się prawdziwe. W świecie, gdzie emocje są bronią, przetrwanie oznacza utratę niewinności, a każdy wybór zmienia nie tylko teraźniejszość, ale i to, kim się stajemy. !akcja dzieje się przed wydarzeniami w madze/anime! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !wulgaryzmy, przemoc, bardzo drastyczne opisy, itd.! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!

Nigdy nie wierzyła w miłość od pierwszego wejrzenia, słowa, dotyku. To były bajki dla dzieci. Karmiono ich naiwnymi opowieściami o tym, jakie życie jest piękne, kolorowe, usłane różami. Mary od siedmiu lat miała w swoim życiu różę - ale ta miała kolce. Cierpienie przeplatała sztucznymi uśmiechami na wytwornych bankietach, stojąc u boku męża. Mężczyzny, o którym plotki potrafiły przyprawić o drżenie rąk. Zmuszona siłą wraca do pracy, tym razem w korpusie zwiadowców. Tam poznaje człowieka o lodowatym sercu - jedynego, który próbuje ją ocalić. Zapomniał tylko o jednym: nie da się uratować kogoś, jeśli samemu jest się zagubionym. 🥀 Opowiadanie jest brutalne, nie szczędzę w opisach dlatego proszę mieć to na uwadze. 🥀 Opowiadanie znacząco odbiega od kanonu.

⸺ CZĘŚĆ DRUGA ⸺ Blizny wojny nigdy nie znikają - cicho wgryzają się w duszę, stając się częścią tych, którzy przeżyli. Gdy cienie przeszłości wydłużają się, a światło nadziei gaśnie, każda decyzja zaczyna ciążyć jak odłamek żelaza w sercu. Granice między lojalnością a zdradą rozpływają się w mroku, a prawda przestaje być ostoją - staje się bronią. Przeszłość, która miała zostać pogrzebana, powraca, zmuszając do konfrontacji z tym, co zostało utracone, i z tym, co wciąż można ocalić. Świat, który rozpadł się na kawałki, wciąż wymaga krwi i poświęceń. A jednak, gdzieś wśród chaosu, pojawia się cichy szept, że nawet w najciemniejszych chwilach człowiek wciąż może odnaleźć siebie - lub utracić wszystko. !spojlery! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !wulgaryzmy, przemoc, samookaleczanie, bardzo drastyczne opisy, itd.! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!

„Myślałem, że miejsce, w które nie mogą wedrzeć się ci mistyczni wtedy dla mnie tytani musi być rajem na tak śmiesznym skrawku ziemi należącej do ludzkości. I wiesz, choć zostaliśmy zepchnięci pod trzy potężne Mury i trzymani byliśmy niczym ptaszki w małej, metalowej klatce rzucające się w oszalałej próbie wydostania się z ciemiężących nas drutów i prętów, przecinających się i blokujących nam drogę ku wolności, chociaż w naszych umysłach mieliśmy jej skrawek, aby mieć tyle siły, by wzbić się w bezkresne przestworza na swoich chorowitych skrzydłach. Teraz, czując ciepło słońca na twarzy i mając wiatr we włosach, po dziś dzień nie potrafię zasmakować tej wolności, o której tyle śniliśmy. Mimo tego wciąż wdzięczny ci jestem za podarowane mi życie i ciepło twoich słów. Nadal pamiętam twoje delikatne dłonie na swoich zimnych policzkach. Mam ochotę cofnąć się w czasie, by móc jeszcze raz spojrzeć na ciebie, twoje oczy, twoje usta i nos i włosy. Tak bardzo chciałbym cię zobaczyć - chociaż nie pamiętam, jak wyglądasz. Zapomniałem. Przepraszam. Bóg mnie już chyba opuścił. Zaczynam bredzić. Twój syn, Levi" Podpalając list nad kiblem, brudnym i śmierdzącym, jak cała ta pieprzona, dzielona łazienka przy pokojach niższej rangi Zwiadowców, miał wrażenie, że wciąż był tym marnym, kruchym ptaszkiem w klatce - tylko że wystawionym na taras. I zapomnianym, pozostawionym samemu sobie. Na rozdziubanie wron i zębiska lisów. „𝗠𝗮𝗺𝗼, 𝘇𝗮𝗯𝗶𝗲𝗿𝘇 𝗺𝗻𝗶𝗲 𝗱𝗼 𝘀𝗶𝗲𝗯𝗶𝗲." ~ w trakcie poprawy ~

„Wojna ucichła. Ale tylko na papierze. W ludziach wciąż drży - cicho, głęboko, niczym ziarno gnijące od środka." Mare odbudowano. Ludzi - nie. Hange i Levi prowadzą sierociniec, który miał być azylem. Ale jest tylko miejscem, w którym wszyscy próbują nauczyć się oddychać na nowo - czasem z sukcesem, częściej z porażką. Maeve pojawia się zbyt cicho, jak ktoś, kto ma coś do ukrycia. Cień kadzidła i krwi wisi za nią jak zapach, którego nie można zmyć. Rheya wchodzi w ich życie jak burza. Nieproszona. Zbyt młoda, by dźwigać taki mrok. Zbyt chłodna, by to był przypadek. Ktoś obserwuje. Ktoś pamięta. A jakaś historia - dawno zakopana - zaczyna wystawać spod ziemi jak kość, której nie dało się pogrzebać wystarczająco głęboko. Odwilż nie jest łaskawa. Rozmiękcza wszystko, co miało pozostać twarde. Tak zaczyna się pękanie. Tak zaczyna się prawda. - !!!: Ta historia jest również dostępna na AO3. Link - https://archiveofourown.org/users/Tisaiaa

You wake up in a hospital bed with plenty of injuries and no memories, and the only person that seem more upset about it than you are is a short, angry man named Levi. Levi Ackerman x F!Reader ~ Rated mature for violence (duh), strong language, and eventual smut. Cover photo is from sadlovernovels. #1 in erwinsmith (Dec 2022) #2 in enemiestolovers (Dec 2022) #1 in attackontitan (June 2022, March 2023) #1 in aotfanfic (June 2022, Feb 2023) #1 in shingekinokyojin (May 2022, Jan 2023, April 2023) #1 in mikezacharius (May 2022) #1 in reader (Feb 2022) out of 78k!! holy shit y'all this is insane #1 in aot (Dec 2021, Jan 2022, Jan 2023, Dec 2024, Aug 2025) #1 in snkfanfiction (Nov 2021) #2 in leviackerman (Sept 2021, Feb 2023) #1 in leviackerman (March 2023) #1 in amnesia (Nov 2023) #1 in snk (May 2024, June 2024, April 2025) #1 in aotxreader (March 2025) #1 in fanfiction (June 2025)

Dziewięć lat temu tytani zaatakowali miasto, nie oszczędzając również rodziny Moon. Z miejsca pełnego bogactwa zostali zmuszeni zamieszkać w małym domku. Po śmierci matki wszystko zaczyna się sypać. Ojciec znika każdej nocy, popada w alkoholizm i ogromne długi. W końcu nie pozostaje im nic innego, jak osiedlić się w najbardziej parszywej dzielnicy podziemi - tam, gdzie nie sięga światło, a każdy oddech ma swoją cenę. Erwin Smith, świeżo mianowany pułkownik, zaczyna wprowadzać w życie śmiały plan. Zrobi wszystko, by stworzyć nową formację i przyciągnąć do siebie bandytów z podziemia. Nawet jeśli na jego drodze stanie Lilith - znacznie młodsza dziewczyna o urodzie łudząco przypominającej jego dawną miłość. 🖤 Opowiadanie jest brutalne, nie szczędzę w opisach i proszę mieć to na uwadze. 🖤 Grafika nie należy do mnie, została zmodyfikowana na potrzeby książki.

LEVI x OC; JEAN x OC Pułkownik Erwin Smith od lat buduje pozycję w Korpusie Zwiadowczym. Mimo niekorzystnej sytuacji politycznej uważa, że spełnienie młodzieńczego marzenia jeszcze nigdy nie było tak blisko. Musi ᴊᴇᴅʏɴɪᴇ zaktualizować potencjał żołnierzy i jednostki w chwili, gdy jego generalskie szlify staną się rzeczywistością. Levi niezbicie wierzy w siłę, w samotność i całkowite opancerzenie ducha. Wie, że oficerowie tacy jak Erwin potrafią nadać kierunek każdej sile. A jednak to, co dla Smitha i jego ɴɪᴇɴᴏʀᴍᴀʟɴʏᴄʜ żołnierzy jest ᴛʏʟᴋᴏ przegraną, dla takiej Inez jest już klęską, nawet jeśli Zwiadowca nigdy nie defetyzuje i nie dezerteruje. Jean, wiedziony żyjącą w mózgu kalkulacją i dziecięcym fantazmatem, stosuje strategię uniku, chcąc żyć wygodnie za wewnętrznym murem; Helga usilnie utwierdza się w przekonaniu, że nawet jeśli nie stała się "potencjałem Smitha", podjęła dobrą decyzję. Rzeczywistość za Murami kształtuje i modeluje sensy tak, jakby wszyscy ludzie byli nierozerwalnie złączeni; jakby powinnością każdego żołnierza stało się to, że musi przegrać ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ, by... mieć do odrobienia ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ w czasach, gdy kruszeją najtwardsze pancerze, defetysta zamienia się w kapitana, a obrazy z marzeń i dawne przyzwyczajenia rozpadają się w próchno. A przecież... ɪsᴛɴɪᴇɴɪᴇ zaczyna się od wnikania w sᴢᴄᴢᴇʟɪɴʏ.

⸻☾ • °• .°• °. •° •.° •°• °. •☽⸻ Od początku wiedziała, że coś jest z nim nie tak. Był za cichy, za uważny, zbyt obcy wśród własnych ludzi. Powinna była go odepchnąć, sprawdzić, kim jest naprawdę. Ale nie zrobiła tego. Jako generał Marley żyła w świecie, gdzie prawda istniała tylko na papierze, a zaufanie było luksusem, na który nie mogła sobie pozwolić. Wojna nigdy się dla niej nie skończyła - zmieniły się tylko twarze, a dawni wrogowie nosili teraz ten sam mundur, co ona. A jednak, kiedy pojawił się ktoś, kto patrzył na nią inaczej, kto nie widział w niej tylko rangi i obowiązku, pozwoliła sobie na moment zachwiania. Może to była słabość. Może instynkt przetrwania, a może po prostu pierwszy przebłysk czegoś prawdziwego w świecie utkanym z kłamstw. ⸻☾ • °• .°• °.•°.• °• .°•.° •°. •° •.° •°• °. •☽⸻ • °.•°.• °• .°•.° •°. •° •.° ✧

Podziemne Miasto to labirynt, gdzie codzienność tonie w półmroku, a przetrwanie bywa sztuką. Tutaj, gdzie światło nie dociera, rozkwitają Kwiaty Ciemności - piękne i niebezpieczne. Kwiaty, które więdną na słońcu. !przemoc, wulgaryzmy, brutalne opisy, itd.! !spojlery z mangi/anime No Regets! !opowiadanie przed korektą, mogą pojawiać się błędy! !!obrazek na okładce nie należy do mnie!!