daire 102: iyi akşamlar bay kim, bu saatte rahatsız ettiğim için üzgünüm.

yolu yalnız yürüyeceğini bilen chaeyoung, henüz on yedi yaşında olmasına rağmen bebeğini aldırmaktan vazgeçer. rosékook as, second chance/nextdoor lovers.

lalisa manoban, şimdi seni bütün okulun önünde öpeceğim ve sen, bu haftaki okul gazetesinde kendi haberini yapmak zorunda kalacaksın.

lalisa manoban güzeldi, popülerdi ve bunun farkındaydı. elde edemeyeceği tek bir kişinin dahi olmadığına oldukça emindi, ta ki kim taehyung ile tanışana kadar.

kim taehyung cehennem gibi. ve ben, günah işlemeyi seviyorum.

sen, taktığın maskenin ardına saklanmış bir kız. ben, o güzelliği geç fark edecek kadar aptal.

lalisa manoban, aşık olduğu karşı komşusu kim taehyung hakkında tuhaf(?) dedikoduların çıkmasına sebep olur.

Jennie uyandığında hayatının son beş yılını hatırlamıyordu. [𝙩𝙖𝙚𝙝𝙮𝙪𝙣𝙜 & 𝙟𝙚𝙣𝙣𝙞𝙚 𝙖𝙪. 𝙗𝙮 @𝙙𝙤𝙝𝙣𝙪𝙩𝙝]

Bağlımlıydım... Tükettiğim ilaçlara değil, Hissettiğim boşluğa. Bağımlıydım... Güce kudrete değil, Bir adamın kokusuna. Bağımlıydım... Herhangi bir adama değil, Şehrin şeytanına. Bağımlıydım... Hem de kim olduğumu unutacak kadar çok. Başlangıç tarihi: 29.08.20 -Argo, küfür, şiddet ve cinsellik barındırır.-

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."