"Ben daire 127'den arıyorum. Karşı dairemden inanılmaz derecede gürültü geliyor. Uyumaya çalışıyorum fakat mümkün değil gibi..." Yıllar sonra Türkiye'ye dönen ünlü tasarımcı Devrim Carla Valeri ve karşı komşusu,çocukluk arkadaşı ama yeni düşmanı,ünlü futbolcu Barış Alper Yılmaz... Her şeye rağmen eskisi gibi olabilecekler miydi? Yoksa ikisi de tek gecelik hatalarını unutmayıp yollarına devam mı edeceklerdi? DAİRE:127

"ateşle oynuyorsun barış alper..." Başını sallayıp gülümsedi, "ateşten korksaydım kendimi sana kaptırmazdım."

barış alper yılmaz'ın başına aldığı bela hayatını tümden değiştirecekti.

ünzile// barış alper yılmaz kitabının bir başka versiyonudur.

"Cümleler senle başlıyorsa boynum kıldan ince. Adın varsa bir yerde , o an dünyanın en aciz adamıyım. Benim gururum da , canım da sana rastgelinceye kadar." 02.11.2024-26.04.2025

Barış, yavaşça Defne'ye doğru eğildi ve elini nazikçe tuttu. "Bu geceyi daha da özel kılmak istiyorum, Defne," dedi alçak bir sesle. İzin almaya çalışıyordu. Uzun zamandır hayalini kurduğu şey için izin almaya çalışıyordu. Bakışları Defne'nin gözleri ve dudakları arasında mekik dokudu bir süre. Yüzüne düşen saçlarını gülümseyerek kulağının arkasına sıkıştırdı. Bu hareket onu ilk gördüğü anı hatırlatıyordu Barış'a. Sonrasında ise elini çekmedi ve yumuşak dokunuşlarla çenesine indirdi. Defne'nin kalbi hızlanmıştı. Barış'ın yaklaşan varlığı, onu heyecanlandırmıştı. Karşısındaki adam onu etkisi altına alalı çok olmuştu. Bakışları dudaklarına kaydı. Ufak hareketlerle ona doğru yaklaştı. Beklediği işareti alan Barış ise daha fazla dayanamadı ve dudaklarını birleştirdi.

"Ne var ya? Ne yaptıysam yaptım? Nolmuş yani? Size mi kalmış hesabını sormak? Hangi boku yediysem ben yedim. Oh mis gibi, afiyet olsun bana. Bal şeker olsun."

"Kaç kişiyiz savunan sevdayı." -Tamamlandı-

hataydı, unutmak gerekiyordu, peki neden hayatına devam edemezmiş gibi hissediyordu