heeseung: sence başka birisi seni benim seni öptüğüm gibi öpebilir miydi jake?

h: o gitse sabaha kadar gelmese ne güzel sevişirdik değil mi jaeyun?

"beni buradan çıkaramazsın avukat, ben burada doğdum ve burada öleceğim. ölümüm bir nefes arkamda ve yaşamım ancak ipler arasında. inan bana o kadar ölüyüm ki, ölümümün yaşam olduğunu varsayıyorum ben."

"jungwon-ah," ismimi fısıldamasıyla gözlerimi beni perişan hale getiren ve bundan asla pişman olmayacak o gözlerine çıkardım. işte şimdi o benim üzerime eğiliyor, felaketimi görünür kılıyordu. "..bana yardım edemez misin?"

"her çağırdığımda gelecek misin böyle?" soobin sorumla, kar kışla dolu bu yerde bana bir adım daha attı. "geleceğim." dudaklarımı kemirip kabul edemezken bu görüntüyü, konuşmaya yeltenmiştim tekrardan. fakat onun adımları aciz ve cılız gözüken benim tam önünde durduğunda sözü o aldı elimden. "çünkü sen çağırdın, yeonjun."

durdu. durdum. şimdi onu tanıdığım ilk anki yüz ifadesi vardı suratında, tanımsız olanından. "beni öldür sim jaeyun." bunca yıllık hayatımda silah tutarken bir kez bile titremeyen elim, zangır zangır titrerken o elimdeki silahın ucundan tutuyor ve kendi şakaklarına dayıyordu. "öldür beni yoksa ben seni öldüreceğim." ucu bucağı olmayan, pişmanlıklar ve yaşanmışlıklar dolarken gözlerimin önüne gülüyor, derin bir nefes alıyordum. dudaklarım perişandı. nefret ettim. bana bakış şeklinden nefret ettim. ilk günkü gibi bakmayan suratından nefret ettim. bir kez daha düşünmedim, tetiği çektim.

bilinmeyen numara: sigarayı bırakmalısın yoksa bu gidişle o seni bırakacak