Aydınlık sandığımız nice karanlık yollarda yürümüşüz yıllarca... Doğru bildiğimiz yanlışlar dert olarak çıkmış hep karşımıza... Yalnızlık sarmış kalabalıklar arasında bizi... Kuytu köşelere çekilir olmuşuz; hayata inat, yaşama inat, gökyüzüne inat... Bu karanlık kuytu köşeme, ince Bi çatlaktan sızan bir ışık kırıntısı ile yazıyorum. Gökyüzünü yuvası bilmiş herkese Bi damla mavilik olması niyetiyle... Kıran kırana, yanlışlarla doğruların, hayatla hayallerin, inatla teslimiyetin, ihanetle masumiyetin ve olmazsa olmazın aşkla nefretin en koyu tonlarının havada uçtuğu yarı hayat hikayesi başlıyor...