16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Hasta bir insanın düşünceleri Arya'nın ölümüne kadar sebep olduğu halde her defasında o düşüncelere, alıştığını söyleyerek kendini bu zehirden arındırmaması onun en büyük hatasıydı. Ne bunu nasıl düzeltebileceğini biliyor ne de kimseden yardım eli almak istiyordu. Oysa en çok ihtiyacı olan şey sadece birisinin ona her zaman yanındayım demesiydi. Peki ya o biri kimdi? ŚÝ 🍯💜🌊

"Karanlığın seni kurtaracağını düşünüyorsun.Ama karanlık hiçbir zaman kurtarıcı değildir.Karanlık sadece bir kaçış yoludur.Ben karanlığım deniz gözlü kız. Ama bu karanlık adamın senin kurtarıcın olacağına söz veriyorum." dedi gözlerimin içine bakarak.