|Tamamlandı.| Anonim: seni gördüm. Anonim: ellerinde o güzelim güllerle. Anonim: bakışlarında tanıdık bir ifadeyle. Anonim: seni gördüm, Mayıs. Anonim: ama sen beni görmedin. Anonim: böyle bir yol seçtiğim için üzgünüm ama başka çarem yoktu. Anonim: senden kaçamadım. Başlangıç: 05.07.18 Bitiş: 02.09.18 Hâlâ umudu olanlara... #mayıs #1.

"ama sen hayatıma girince karanlık duvarlarda rengarenk oldu tablolarım." diyordu Oğuz. o karanlık duvarların şahit olduğu acısını, teninde silinmeyen izleriyle anıyordu çünkü. rengarenk tablolar nefes oluyordu çürüyen portresine. duygularını sildiğini, kalbini toz tutmuş raflarda beslediğini, iyi bilen biri vardı. o kalbi oradan almaya çalışıyordu, gözlerindeki sönmüş baharı yeniden canlandırmaya çalışıyordu. üzerine örtmeye çalışıyordu tüm ezbere bildiği masalları. "kelebeğin ömrünü unut, o unutuyor severken." diyordu tüm kanayan çabasıyla. kalbinin acısından kurduğu beşikte onun hiç sevilmemiş çocukluğunu sallıyordu. *** adanmışlık vardı bu hikayede, sevgi vardı. bir kanat çırpınış vardı, iyileşmeyen yüreklere... sonunu bile bile atılmış cesur adımlara ithafen. 10.05.20

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

[+18 içerik sebebiyle hassas olanların okumaması tavsiye edilir] leyla: kalbimin parçalandığını biliyorum leyla: ama artık hissedemiyorum 27.10.18

anonymous: bana korkularından bahset [02.01] 30.08.18

devrim: senden hoşlanmıyorum venüs ❣ venüs, yeni nakil olduğu okuldaki sıra arkadaşı devrim'den hoşlanıyordu sorun da burada başlıyordu. venüs, devrim'i gördükten otuz saniye sonra hoşlanmaya başlamıştı ve kesinlikle devrim'in ideal tipi değildi. ❣ 09.08.19 // 03.02.21

|Tamamlandı. 13.03.19| "seni bir gece mezara gömüp, her gece seninle uyudu." #anonim 3. |06.02.20| _____ Aşkı ve umudu hep yüreğinde saklayanlara...

Her şeyi üstlenmekten, her şeyle yüzleşmekten kaçan bir adamın dağ gibi bir acı omuzlarına çökünce başlıyor hikaye. Cihangir, genç yaşında ellerine bulaşmış iki kanın günahıyla yeryüzüne sığmaya çalışıyor. Birine geç kaldığı için artık hiçbir telaşı gölgesinde barındırmıyor. Bir yandan da ona ayna gibi geçmişini yansıtan, kendini sır gibi gizleyen, yaptıklarının hesabını sormaya çalışan, geçmişin tozunu çocuğun yüreğine savuran Tüzün var. Bakalım zaman bu oyunda ikisini nasıl bir oyuncuya dönüştürecek. • "madem bir göğün altı sana mezar oldu, bırak gezinsin o sokaklarda başıboş ruhun. belki birinde onun güzel şehrine rastlarsın çocuk." *** Başlangıç: 06.08.20/ yetişmesi gerekene geç kalanlara ithafen...

*Kitap olduğu için bölümler kaldırılmıştır. Kutup Yıldızı Ephesus Yayınları farkıyla artık raflarda! 😌 Serinin 3 cildini bu kitap kapsamaktadır. Seri 6 kitap olacaktır. "Çünkü sen galaksinin en derinlerinden benim kalbimi aşkınla, parıltınla aydınlatmaya geldin Kutup Yıldızı." Yayınlanmaya başladığı tarih: 29 Mart 2014. Tüm hakları saklıdır. ©

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."