+18 olucaktır ona göre başlamanız tavsiye edilir .

+18 hikayeler

Zelal, öylece salonun ortasında durmuş oğlunun, kolunu tuttuğu kıza bakıyordu daha doğrusu bir çocuğa," bu kim oğlum?" Dedi, meraklı bakışları oğlu ve kolunu tuttuğu çocukta kalmıştı. " Tanıştırayım, gelinin yezda." Dedi, Ciwan ağa, daha on altısında olan kıza bakarak," benden gelin istedin getirdim. Muradına erdin mi?" Bunu dile getirirken annesine karşı oldukça sakindi. Ama kimse Ciwan Ağa'nın içinde kopan fırtınadan haberi yoktu. Bunu yaptığı için kendinden yeterince nefret etmişti. Yanında getirdiği karısı olsada, o lise çağında ergen bir çocuktu. Koynuna almayı bir tarafa bırak, ona hangi sıfatla sesleneceğini dâhi bilmiyordu.

Adıyla değil, saygıyla anılan Baran Kılıçer, geçmişte annesinin zoruyla bir evlilik yapmak zorunda kalmıştır. Geçmiş zamanda, annesinin âşık olduğu adamın kızını sevmiştir. Birbirini tutkuyla seven iki genç, aşklarını birbirlerinden saklamaktadır. Günün birinde kader, onları bir hastane odasında tesadüfen yeniden bir araya getirir. Ertuğrul ailesiyle husumetli olan Kılıçer ailesinin en büyük varisi olan Baran, Ertuğrul ailesinin babasından intikam almak için büyük bir plan yapar. Adamdan intikam alabilmek ve ailesine karşı koyabilmek için, adamın kızını bedel olarak kendine alır.

.

Geldiğimiz yere bakınca istemsizce gülümsedim. Çocuk parkına gelmiştik. En sevdiğim yerdi. "Daha güzel yere geldik" diyince arabadan indim. Hemen boş olan salıncağa oturdum ve kendimi sallamaya başladım. Asır abi ise karşıda pamuk şeker satın alıyordu. Onu izlerken gülümsediğimi yeni fark etmiştim. Pamuk şekerle yanıma gelen adamı bayağı bir süzdüm. Yalan yok çok yakışıklıydı. "Beğendin demi beni?" Diye sorunca "fena sayılmazsın dedim" "Sen birde benim kaslarımı gör" Oyyyy bayılırımm "Hmm belki görürüm ama güçlü değilsin unutma." Dedim. Poşetinden çıkardığı pamuk şekerinden bir parca alıp bana uzattı. Uzattığı parcayı yedim. Dudağıma yapışan kısmı yalayınca gözleri oraya kaydı. "Sen birde beni yatakta seni inletirken görceksin." Dediğimde gözlerim büyüdü. "Abi..." Dediğimde "abi deme lazım olur Balam" dedi

Tenimin üzerinde teni vardı. Hastalıklı bir adama ev sahipliği yapan göğsüm cayır cayır yanıyordu. Verdiği soluklar diken gibi batıyordu tenime. Bana bir sarmaşık misali sarılmış, her zerresini hissetmemi ister gibi bırakmıştı tenini üstüme. Kokusu her yanımı derbediyor, karanlık yanında boğulmama sebep oluyordu. Aylar sonra istediğine kavuşmuştu. Sonunda bedenlerimiz hep istediği gibi sarmaşık gibi birbirine dolanmıştı. "Sarmaşık gibi dolandım her zerrene. Bundan sonra ne seni benden ayırabilirler, ne de buna cesaret edebilirler."

Tamamlandı. Kadına şiddett. Tecavüz vb desteklenmemektedir! -- Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.. Kaç koyun ettiğini artık kim sayar ki? Her darbede ruhu biraz daha donuyor. Her tokatta içine sakladığı çığlık biraz daha büyüyor. Ve kimse fark etmiyor, kimse duymuyor...

Annesinin ani evlilik kararı, Elsa için her şeyi değiştiren bir dönüm noktası oldu. Sıkıcı ve tükenmiş hissettiği iş hayatından kurtulmak, yeni bir başlangıç yapmak için mükemmel bir fırsattı bu. Hem düğüne eşlik edecek, hem de üvey babasının şirketinde kariyerine yön verecek yepyeni bir pozisyonun kapısını aralayacaktı. Ama planlarında hesaba katmadığı tek şey vardı: Daniel. Üvey abisi. Soğuk, mesafeli, her kelimesiyle sinirini tepesine çıkaran bir adam. 29 yaşında, başarılı, zengin ve her şeyi kontrol etmeye alışkın. Siyah giyinmeyi seviyor, keskin zekasıyla insanları alt ediyor ve Elsa'yı delirtmekten keyif alıyor gibiydi. İlk tanıştıklarında ondan nefret edeceğini düşünmüştü. Yanılmamıştı da. Ama zamanla bir şeyler değişmeye başladı. O keskin bakışlarının altında bir şeyler saklıydı. İğneleyici sözlerinin arasında, ona baktığı anlarda, anlık gerginliklerinde... Bir gerilim vardı. Ve Elsa, nefret ettiğini sandığı bu adama karşı giderek daha fazla şey hissediyordu. Belki de bu "nefret", aslında hiç beklenmedik bir şeyin başlangıcıydı. Büyük aşklar, büyük kavgalarla başlarmış çünkü. Ve onlarınki, tam da böyle bir hikâyeydi.

Sarp Aslan Karatepe, mahalleye ansızın geldi. Ne geçmişini anlattı, ne geleceğini. Sadece sustu... Ve bu suskunluk, herkesin dikkatini çekti. Ama birinin kalbini - Deva Açıkgöz'ünkini - yerinden sökecek kadar derindi. Deva'nın hayatı sade, sessiz ve belirliydi. Ta ki o oğlan karşı eve taşınıncaya kadar. Sarp'ın gelişiyle her şey değişti: Mahallenin havası, insanların bakışı ve Deva'nın kalbi. İlk bakışta nefret... İkinci de çatışma... Sonraki anlarda kıvılcım... Ve ardından gelen, adı konulmamış bir savaş: Aşka mı teslim olacaklar, yoksa gurura mı? Her söz bir meydan okuma. Her dokunuş, yasaklı bir harita gibi. Birbirlerinden uzak durmaya çalıştıkça, daha çok çekildiler birbirlerine. Ama bu hikâye sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu hikâye bir mahallede başlayan, geçmişin gölgeleriyle büyüyen, gizemli sırların kalpleri sınadığı bir yüzleşme. Kazananı belli olmayan bir savaşın ortasında, asıl kaybeden kim olacak? Nefret mi kazanacak, aşk mı? Yoksa her şey bitti sanılırken, gerçek henüz yeni mi başlayacak?