"Çok güzelsin." "Çok acıyor." "Daha çok acıtacağım."

Aden... Fazla hızlı yaşayan, kuralları umursamayan, geceleri sabaha bağlayan bir üniversite öğrencisi. Babası için bu artık bir hata değil, utançtı. Ve çözüm basitti. Onu, en güvendiği adama göndermek. Tufan Pala. Babası için eski bir dost. Şehir için saygı duyulan bir adam. Ama Aden için... Tehlikenin ta kendisi. Siyah gömlekleri kadar karanlık bir karakter. Mesafeli. Sert. Kontrol manyağı. Aden onun evine ceza olarak gitti. Ama kimse Tufan'ın gözlerinde yanan o kıvılcımı hesaba katmadı. Aynı çatı altında iki inat. İki ego. İki sır. Tufan'ın sakladıkları, Aden'in görmemesi gereken şeylerdi. Aden'in içindeki yangın ise Tufan'ın kontrolünü kaybettirecek kadar güçlüydü. Bu bir aşk hikâyesi değildi. Bu, takıntının başlangıcıydı. Ve bazı adamlar sevmez... Sahip olur. Perestiş, aşktan daha yoğun duygulardır..

(UYARI⚠ Kitap +18 olup şiddet ve Argo bulunmaktadır. RAHATSIZ OLANLAR OKUMASIN! ) "Benim gibi bir kadın mı?" Geri çekildiğinde kollarımı da serbest bırakmıştı. Bakışlarındaki alay dolu gülümseme ile kalbimde bir sızı hissettim. "Yapma ama Elisa! Bu yaşta bu başarı! Kimse bedenini satmadan bu kadar yükselemez. Merak etme seni yargılamıyorum. Sizin meslekte bu normal karşılanıyor ama benim dünyamda senin gibi kadınlar pek de hoş karşılanmıyor." HAYAT, BİR TERCİH MESELESİDİR. GEÇMİŞİN İÇİNDE GELECEĞİMİ YAZARKEN, BU GÜN KAYBOLDUM. GARDENYA. MASUM GÖRÜNEN BİR ÇİÇEĞİN HİKAYESİ..

Her şey deryanın karanlık bir sokaktan gecesi ve bir cinayete tanık olması ile başlar Karan Karadağ yıllardır deryaya takıntılı aşıkdır derya için dünyayı yakarıçak kadar hemde.

"Mihri, evleneceksin," diyen babamın sesi tekrardan kulaklarımda çınlamıştı. Sesi her zamanki gibi soğuk, demir geçirmezdi; itiraz kabul etmiyordu. Babamın dediklerini sindirmek için zorlukla yutkunmuştum. Böyle olacağını bilmeme rağmen neden nefes alamamıştım, neden içinde olduğum durum altında ezilip kalmıştım? Bir şeyler söylemek, itiraz etmek istemiştim fakat yapamamıştım. Babamın bakışları altında ezilmiştim tekrardan. "Hayırlısı buymuş," demişti annem, abimin gözlerinin içine bakarken. Bana bakmamıştı. Oysaki abimin canına karşılık benim canım, benim hayatım ortaya koyulmuştu. Bu ailedeki yerimi bir kez daha anlamıştım: Ben bu aile için bir hiçtim, fazlalıktım. Birkaç gün sonra bu konağın kapısına bir çöp gibi bırakılmıştım. Abimin geleceği için benim geleceğimi yok saymışlardı. Bunu hiçbir zamana affetmeyecektim, bu gerçeğin altında her gece ezilecektim.

📍Hikayede sıkça cinsellik vardır. Okuyacakları okumaya başlamadan bunu göz önünde bulundurmalarını tavsiye ederim. İkiz kardeşinin yerine geçseydin neler olurdu? "Ama seni kurtarmanın yolu, seni kaybetmekti."

​"Sahne senin değilse, ölmek bile senin tercihin değildir." Valeri'nin evi, dış dünyadan çalınmış parçalarla örülü bir gözlem kulesiydi; o eşikten içeriye sadece sokak kedileri ve sahibinden gizlenen sırlar girebilirdi. Ancak Rüzgar, bir misafir gibi değil, kendi kışını ve yıkımını taşıyan bir yabancı madde gibi o kapıdan içeri sızdı. Biri hayatı bir kurgu laboratuvarında analiz ederek dizginlemeye çalışırken, diğeri başkasının yazdığı bir senaryoda her gün ölmeye programlanmış, adı unutulmuş bir figürandı. Tarçın kokulu bu sessizlikte, Valeri ilk kez kendi kurgusuna yenik düşerken şunu fark edecekti: Başroller sadece sahnenin ışığında parlar, oysa figüranlar tüm o karanlık hikâyeyi sırtlarında taşır ve ölmelerine izin verilmediği sürece asla huzur bulamazlar.

🦋🦋🦋 İnsan, "canım" dediği birini nasıl öldürebilir? Ölüm bile ondan korkarken, bu nasıl mümkün olabilir? Bazı aşklar dokunduğu her şeyi yakar. Bazı tenler, sarıldığında bile boğar. Bazı aşklar dokunarak değil, sahiplenerek, vazgeçemeyerek, "benimsin" diyerek öldürür. Kalbin onunla atar, nefesinde onun kokusu vardır... Ama her seviliş biraz daha eksiltir. Bu hikâyede tutku bir sığınak değil, bir tuzaktır. Ve bazı adamlar vardır; aşkla yaklaşır, ölümle bağlar. 🦋 🦋🦋

a

Ona dokunmam yasaktı. Ama ona bakarken aklımdan geçenler için bir ceza kanunu yoktu.