"O gün," derken gözlerimi suçlulukla kaçırdım. "Yani seni terk ettiğim gün..." Kelimeler birer alev topu olup önce dilimi sonra da gönlümü yaktı. Aldığım her nefes acımı harlıyordu. Durgun ifadesinin ardında saklanan şaşkın adamı hissediyordum. Beni daha önce hiç böylesine yalın, böylesine korumasız gördüğü bir an daha yoktu. Ondan giderken, ya da o öyle olduğunu sanarken dahi surlarım vardı benim. "Beni bir daha asla görmemeyi diledin içten içe, değil mi?" İrkildiğini hissettim. Yine de yüzüne bakmaktan kaçındım. *** İkinci büyük vurgunumu babamın gözlerinde yemiştim. Sitemle ve gözyaşıyla bakmıştı bana. Dilinden dökülen kelimeler tamamladı kırgınlığını. "Sen ne yaptın, Zeyşan?" Dört kelimenin sonuncusu ismimdi. Babam daha önce ismimi hiç böyle anmamıştı. *** Zeyşan Çağlayan & Erman Şahoğlu

"Ağabey!" Sesimde ki yakarışı duymuş muydu? Ona olan muhtaçlığımı görmüyor muydu? Ona yalvaran sesimi duyduğunu kasılan sırtından anlamıştım. Siyah gömleğinin ikinci bir deri gibi sardığı gövdesinde ki kaslar gerilmişti. Bir umut besledim dudağımın kenarında. O umut salisesinde filiz verdi. Ama ağabeyimin sekteye uğramayan adımları onu benden uzaklaştırdıklarında, zalim bir canavar hayata tutunmak için fazlaca mücadele eden filizi kökünden söktü. Benden o kadar uzağa fırlatmıştı ki, artık ona ulaşmam imkansızdı. Ben onu çok seviyordum, o da beni sevsin istiyordum sadece. Çünkü ağabeylerin kanatlarının altı, küçük kızları bütün kötülüklerden muhafaza eden o mağaraydı. Hıçkırıklarım çaresizliğimin resmiydi. Onun kopyası olan siyah gözlerimden sicimle inen gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim. "Ağabey," diye hıçkırdım. "Ağabey ben seni çok seviyorum!" "N'olur bana sırtını dönme!"

"Böylesine severken..." Güçlükle nefes aldım. "Nasıl sileceğim seni içimden?" Yumruk yaptığım ellerimi hırsla göğsüne indirdim. Ona doğru sendelerken artık hiçbir şeye gücümün yetmediğini anlamıştım. Bedenimi bile artık zor taşıyordum, onun yere göğe sığmayan aşkını nasıl taşıyacaktım ki zaten? Ellerini belimin iki yanında hissettim. Düşmeyeyim diyeydi bu. Acıyla gülümsedim. Beni yıkan o değil miydi? Şimdi tutsa ne fark ederdi? Gözlerine baktım. "Sensizliği öğrettin..." Titreyen alt dudağıma dişlerimi geçirdim. "Ama seni nasıl ruhumdan söküp atacağımı öğretmedin ki," dedim isyanın umutsuzluğunun rengine bulanmış sesimle. « Yazık sevgime diyor birisi Güzel gözlü bir çocuğun bile O kadar korunmuş bir yazı yoktu Ne denmelidir bilemiyorum Sevgim acıyor... Gemiler gene gelip gidiyor Dağlar kararıp aydınlanacaklar... » Turgut Uyar