Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

0536*******: dünyanın en güzel kızına dünyanın en içten mesajını atıyorum: naber? su: Kimsin? 0536*******: Seni seven biri diyelim su: Beni seven biri ha? beni kimse sevmez ki 0536*******: Ben seviyorum ama hemde öyle hoşlantı değil aşık gibi su: Bak kimsin bilmiyorum ama eger benimle dalga geçiyosan varya hiç komik değil. su: Beni bu hayatta anam sevmemiş babam sevmemiş sen mi sevcen:d? 0536*******: Neler yaşadıklarını inan bilmiyorum. işte bende bunun için burdayım en sonunda sana geldim su (Arkadaşlar okurken aynı zamanda oy verirseniz beni çok mutlu edersiniz.İyi okumalarr)