Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Bir ara sokağın ortasında duvarlara bağırıyordu genç kız. Etraftaki herkes onun deli olduğunu düşünüp boşvererek geçtiler. Ama kız ne deliydi ne de duvarla konuşuyordu. Konuştuğu şeyi sadece o görebiliyordu çünkü o bir fani değildi. ~~The Mortal İnstruments City of Bones'dan kurgulanmıştır.~~ Kim bilebilirdi ki bir eğlence kulübünde cinayete şahit olacağını ama o cinayeti sadece kendisinin görebileceğini ? Hayatın göremediğiniz yanlarının olduğunu hatta bu dünyayı bildiğiniz canlılar dışında kullananların olduğunu biliyor muydunuz ?