Olacaklardan habersiz bir genç kız... Aylardır beklenen ekibin yeni üyesi... Kaderin oynadığı oyunlar hiç bu kadar acı vermemişti, attığı kahkahalar küçük bekçileri uyandırıyordu... Uyanmaması gereken bekçileri. Abisinden kaçmak istemişti, küçük bekçilerinin musallat olduğu abisinden, ama bilmediği bir savaşta bilmediği bir ekipin üyesi olacağını tahmin etmiyordu. Çünkü hiç kimse alışılmışın dışında hiçbir şeyi olanak olarak görmez ve beklemezdi. Beklenmedik bir anda hayatını alt üste çevirmiş ve kendisiyle bir kukla misali oynayıp bütün işleyen döngüyü bozmuş olan şey, tek başına bir saat miydi yoksa bunun öncesi de var mıydı? İşte o an her şey değişti. Sadece, küçücük bir sır ile. Bazen mutlu olmak için pek deşmemek gerekirdi hayatı... Bunu bilmek içinse ayık bir kafa. (Okumaya başlamadan önce "Duyuru" kısmını okuyunuz lütfen.)

Bir kuş misali çırpınıyordu Zülalin yüreği acıdan ve kederden. Nerden bilebilirdi ki '' nefesim '' dediği adamdan gün gelip nefret edeceğini, bilemezdi. O sadece tüm varıyla yoğuyla sevdi. Demir onun hayatının aşkıydı. Zülal sadece sevilmek istemişti, sevildi de. Demir onu çok sevdi. Ama insan en çok sevdiğini kırıyor, en çok onun canını acıtıyordu. İkiside böyle olacağını bilemezdi, aşklarının bir alev topu gibi büyüyüp onları yakacağını bilselerdi eğer aşık oldukları gün çevirirlerdi başlarını değmezdi gözleri birbirlerine. Ama olmadı yapamadılar. Aşkın ateşinde yandılar, yandıkça daha çok sevdiler. Sevdikçe daha çok yandılar. Bu ateş öyle kuvvetliydi ki bir kez içine düştün mü kurtuluşun mümkün değildi. Zülal & Demirin hikayesini merak edenler , sizleri hikayemiz SESSİZ ÇIĞLIĞIM'A bekliyorum..

Hayır,bana zarar veremezsin. Bu beden artık ruhumun tek zırhı.Düşüncelerimin önündeki duvarları yıkamazsın,tıpkı gözlerimdeki cesareti söndüremeyeceğin gibi.Silahımın ucundaki dumanı görüyor musun?Bedenin yanıp kavrulduğunda buna benzer bir duman çıkaracak. Geç karşıma,ben seçimimi yaptım. Evet,çocukça.Bir o piti piti ile seçtim kaderimi.Farkında değildim ateşler içinde yürüdüğümün.Ama ateş benim elementim.Kanımda o dolaşıyor.Parmaklarım iki kapı arasında gidiyor,iki dünya arasında.Sol şanslı tarafımmış demek ki.Seni bitirmeyi seçiyorum. Yere düştüğüme bakma,ben hep ayağa kalkarım.Yavaşladıysam öfkemi dindirmeye çalışmamdandır.Ağlıyorsam,aşkı öğreniyorumdur. Gözlerim kapalıysa,korkmaya başlasan iyi olur.

"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!