Gerçek olay ve kişilerle alakası yoktur tamamen hayal ürünüdür. ✔️ Gelmeni istiyorum Demir . Kendimi çok kötü hissediyorum ✔️ Lütfen ben gelmeden gelmiş ol ✔️ Canımı sıkan şeyleri sana anlatayım da Gökçem de geçip gitsin tüm sıkıntım. ...... HULK'UM : *sesli mesaj [ Gökçem , güzel bebeğim , kalbimin sahibi , meleğim... Benim güzel kızım üsteğmen olmuş aferin benim Gökçeme . Görevde kendini tehlikeye atmanın hesabını döndüğümde bizzat alacağım senden . Cezan ağır olacak üsteğmenim haberin olsun . Kendine dikkat et seni çoooooook . Devamını geldiğimde söyleceğim.]

•Hugola üzerine genelde gayship hikayeleri var ve hugolaXyn kitapları baya az •Arkadaşlarım sebebiyle ve böyle şeyleri yazmak hoşuma gittiği için yazıyorum •Hugola hayranıysan bi bak derim hoşuna giderse devam edersin •Oylarınız ve yorumlarınız benim için çok önemli. Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayınn •İçerik tamamen kurgu ve hayal ürünüdür ciddiye alıp sövmenize gerek yok :') •Yn=Your name yani kendi isminizi verebilirsiniz. Hugola ile hayal et kitabı gibi birşey aslında •Tamamen eğlencesine yazılan bir hikaye • Yazım yanlışları olabilir çok takmayın •Sanırım daha söyleyecek bir şeyim yok umarım okurken eğlenirsiniz<3

Ephesus Yayınları aracılığıyla raflarda! Ben Bora Ateş... Ateş grubunun lideri... Sizi müzik grubumun hikâyesine davet ediyorum. Fakat dikkatli olun, buralar fazla sıcak... *Tüm hakları bende saklıdır!

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."