Ölüm... Hayatım boyunca bir son değil, yanı başımda yürüyen sessiz bir gölge oldu. Uğruna savaştığım o taht beni adım adım sona sürükledi. Attığım her adımda biraz daha yaklaştım sonuma. Ama hiç pişman değilim. ​Çünkü be güç için savaşmadım. Sesi kısılanların sesi olmak, o masumların üzerine çöken karanlığı yırtmak için savaştım... Şimdi buradaysam, yaptıklarımdan pişman olduğum için değil... Yaptıklarımın arkasında hâlâ dimdik durduğum için buradayım. Ben Muzaffer Nur. Namıdiğer Muzo. Bana biçilen daracık kadere sığmayı reddeden kadın. Ve bu da benim hikayem...

Annenin intikamını almak için karanlıgın icinde olan bir dünyaya girersen ne olur ? merak ediyorsan Hadi başlayalım ...

Seni korumak için görevlendirilen korumaların, aslında seni avlayan yırtıcılar olduğunu nereden bilebilirdin? Ve o yırtıcıların, asrın gizlediği gerçeklere ışığı tutacağını? "Koş, yavru ceylan koş. Geçmişin soğuk sırları, kana susamış halde seni bekliyor..." ☯︎ Geçmişindeki zincirli kapıları açmak için anahtarın zihninde saklı. Kaderine kazınmış lanetin anıtları sana yol gösterecek. Heykellere hapsolmuş ruhları sonsuzluğa teslim et. Hattı kır, bedeli öde. Aksi halde vicdanın ile kurduğun mahkemede 𝑧𝑖ℎ𝑛𝑒𝑛 𝑖𝑑𝑎𝑚 𝑒𝑑𝑖𝑙𝑒𝑐𝑒𝑘𝑠𝑖𝑛. Geçmişini, gelecekte öğrenebilmek için şuanın bilmecesine ihtiyacın var. Her şey bir illüzyon. Her şey bir oyun. Ve bazen. 𝐓𝐞𝐤 𝐠𝐞𝐫ç𝐞𝐤 𝐬𝐞𝐧𝐬𝐢𝐧 '𝐵𝑖𝑟 𝑙𝑎𝑛𝑒𝑡, 𝑏𝑖𝑟 𝑚𝑖𝑟𝑎𝑠, 𝑏𝑖𝑟 𝑘𝑢𝑟𝑏𝑎𝑛. 𝐾𝑎𝑛 𝑎𝑠𝑙𝑎 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑚𝑎𝑧.' ☯︎ (Sezen Aksu ~ Firuze)

"Baş eğitmenine o şekilde bakman yanlış anlaşılmaya oldukça müsaittir. Yerinde olsam askeri akademiye seçilmezdim" Dünyayı radyasyon yuttu. İnsanlığı ise V.E.X.A. sığınağı.. Arya için kurtuluşun bedeli; 18 yaşında girdiği bir kan testi ve Askeri Akademi oldu. Ancak kısa süre sonra sığınakta gizemli kayıplar başladı. Geri dönenlerin ise sadece yüzleri aynıydı, ruhları değil. Sığınak bizi dünyadan koruyor. Peki bizi sığınaktan kim koruyacak? Sırların ve tehlikenin tam ortasında, hayatta kalmak için düşmanına ne kadar yaklaşabilirsin?

*Yetişkin içerik barındırır. *Nefretten aşka/anlaşmalı evlilik kurgusu --- "Kimi öptüğünün farkında bile değilsin," dedim üzerime tüm ağırlığıyla kapanan bedenini omuzlarından hafifçe iterek. Yüzlerimiz arasında bir nefeslik mesafeden fazlası yoktu. Aldığı her nefes benden doğuyor, aldığım her nefes ondan kopuyordu. Az önce dudaklarıma dokunan dudaklarını diliyle ıslattı ve ardından göğsü şişerek göğsüme yaslandı. Altında ezilmeye, o isteyerek üstümden kalkmadıkça son veremeyeceğimi biliyordum. Yatakla arasında kalan bedenimi kıvrandırıp yormak yerine onu ikna etmek için dudaklarımı araladım. "Sarhoşsun, farkında bile olmadan beni öptüğün için pişman olduğunu haykırdığın bir sabaha uyanmak istemiyorum." "Kim olduğunun farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" diye sorarken sarhoşluğunun izlerini taşıyan sıcak nefesi yüzümü okşadı. "Karımı öptüğümün farkında olmadığımı mı sanıyorsun?" İrkilerek gözlerimi kırptım birkaç kez. Etrafta birilerinin olup olmadığını görmek için delice odaya bakındım. Kimse yoktu. Cevahir Avcıoğlu'nun beni 'karısı' olarak benliğine katmasına sebep olacağı oyunumuzun seyircilerinden hiçbiri burada değildi. Dudaklarını biraz önceki hafif baskıdan çok daha yoğun bir biçimde yeniden dudaklarıma bastırdığında zihnim binlerce soruya aynı anda yanıt aramaya başladı. Bizim dünyamızda her şey sahteydi. Her şey oyundu. Seyirciler gittiğinde perde kapanır, oyuncular birbirlerinin yanından hızla kaybolurdu. Ama şimdi ilk kez, hatta belki de son kez seyircisiz oynuyordu oyununu. Avcıoğlu'nun kurallarına kendisinden başka kimse karşı çıkamazdı. Bizim için yıkımı getirecek olan da, işte bu nedenle, bizzat kendisi olacaktı. --- '260224