16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Bir savaşçı dünyaya geldi... Doğar doğmaz bir savaşın içinde buldu kendini. Hayatı boyunca savaştı, binlerce ok fırlatırdı bedenine, hepsinin yarasını kendi sardı, kendi iyileştirdi. Büyük savaşa girdi, binlerce orduya karşı kazandı. Yaralandı, arkadaşlarını kaybetti... Sardığı yaralar tekrar nüksetti, Her şey bitti, diyerek bir köşeye sindiğinde gözleri kapanır gibi oldu. Çığlık sesleri duydu, "Yardım edin!" diye bağırdı ince bir kadın sesi. Etrafına bakındı, bir kaç kişi savaştan kalan ganimetleri topluyordu. Ayağa kalktı genç savaşçı, sesleri takip ederek ilerledi. Sonunda bir Krallığın önünde durdu, kafasını kaldırıp inceledi. Karanlık bir sis çökmüştü, çığlık sesleri acı dolu inlemelere dönüşmüştü. Krallığın kapısının önünde durdu. Çok güçlü ve aşılamaz bir kapı olduğu her halinden belliydi. Genç savaşçı kapıyı çaldı, beklemeye başladı. Kulelerden birinde gece saçlı bir kadın göründü, "Her çalana açılmaz o kapı." dedi sert ve kırılmaz bir sesle. Gece saçlı kadının saçları birer ok oldu ve savaşçıyı kalbinden vurdu, genç savaşçı kalbini tuttu. Ellerine kanlar bulaştı. "Yaralıyım..." dedi acıyla. Genç kadın kafasını iki yana salladı, "Ben daha da yaralıyım." "Beklesem bu kapı açılır mı?" "Beklemeden göremezsin..." * "O kapıyı çok kişi çaldı, hepsi içeri girmek için zorladı. Sense sadece tıklattın. Açmamı bekledin, işte bu yüzden ben senin Gece'nim. Ay'ın Gece'siyim..." *** Not: Fantastik değildir ve her hangi bir kitabın devamı da değildir. KİTABIN BASIMI İÇİN TEKLİF GELMİŞTİR ANCAK BAZI SEBEPLERDEN DOLAYI REDDETİLMİŞTİR...

Olaylar altı aydır cinayet işleyen bir seri katil ve onu bulmaya çalışan sıra dışı, yetenekli, korkusuz bir amir arasında geçiyor. Başta normal bir seri katil vakası diye düşünülen dosya içine girildikçe sonu görünmeyen bir kara deliğe dönüşüyor ve Can Amir ile Büyük Patron lakaplı seri katilin köşe kapmacası başlıyor. Büyük Patron kurbanlarının evlerinin ve iş yerlerinin önüne onları öldürmeden önce kilit bırakmasıyla tanınıyor. Altı ay sonundaysa o kilitlerden biri Cinayet Büro Amirliği'nin önüne bırakılıyor. Ve Can dosyadaki araştırmalarına devam ettikçe kendini sonu gelmeyen bir labirentin içinde buluyor. Peki o, tüm bunlardan sonra öfkesine hâkim olabilecek mi? Büronun önüne bırakılan kilit kendine kimi kurban seçecek? Ekip yirmi üç sıfır üç buna engel olmayı başarabilecek mi? Cinayet Büro ve Büyük Patron arasındaki savaşın galibi kim olacak? Kan döküldüğü hâlde sona erdirilemeyen bir savaş nasıl bitecek? Hiç ipucu bırakmayan bir katil nasıl yakalanacak? Ya da yakalanabilecek mi? Tüm soruların cevabını almak için hikâyeme göz atabilirsiniz. Kilit Kapı Cinayetleri Dünyasına Hoş Geldiniz. 🥰 ▶️Kurgunun tüm hakları tarafıma aittir. Çalınması ve kopyalanması durumunda 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu dahilinde ilgili kişilerle hukuki süreç başlatılacaktır. 11.11.21 #kapı 1. 🌟 12.11.21 #cinayet 1. 🌟 17.11.21 #sır 1. 🌟 11.12.21 #bölüm 1. 🌟 13.01.22 #büro 1. 🌟 24.07.22 #ipucu 1. 🌟

Köklerinden sökülüp rüzgarda savrulan bir Ayçiçeğiyim ben -🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻- Küçük zindanımda hep yaptığım gibi havalandırma penceresini zorluyorum bu sefer açılır umuduyla.Ama nafile... Duruyorum ve hepi topu 12 m² olan zindanına bakıyorum.Köşede eski süngerlerden yapılma döküntü bir yatak,yanında sararmış bir klozet ve lavabo.Köşede de ayağı kırık bir sandalye ve portatif küçük bir masa. İşte yaklaşık 1 yıldır bana sunulan muhteşem(!) yaşam alanım.Bir of çekiyorum ve gidip yatağıma uzanarak sessiz hıçkırıklara ağlıyorum-her zamanki gibi-.Halbuki daha 1 sene önce ne kadar mutluydum. Güzel bir hayatım,hayallerim ve umutlarım vardı. Ta ki o lanet günde bütün hayatım yerle bir olana kadar... ⚠️Lütfen ilk bölümlere göre yargılamayın. NOT : Hikâyenin tüm hakları saklıdır!!! Harhangi bir çalıntı olursa yasal işlem başlatılacaktır!!! Herkese iyi okumalar😊 Kitap kapağı için @beyzaaR_ a sonsuz teşekkürlerimi iletiyorum : )) Wattpad de bu adla yazılan ilk kitaptır.

Ay ışığı özeldi onun gözünde . Geceyi çok severdi ayı ona getirdiği için. Ayın kızıyım derdi kendine. Ağladı, ay ışığında düştü gözyaşları yere. Güldü, gökyüzün de ki aya kadar ulaştı kahkahası. Bu bir Peri masalı. Şşşş. Sessiz olun. Daha ayın kızı da bilmiyor olacakları. Fırtınalı bir günde denize düşüp kaybolan yağmur taneleriydi onlar. İkisi de bilmiyordu ama kaçışları yoktu. Birbirine yabancı bu iki ten ay ışığında kavrulacaktı...