Problemlerin çözümünün nereden geleceği hiç belli olmaz. Bir bakmışsın abi bildiğin sevdası yüreğinden taşan adamın Gonca Gülü olmuşsun.

İçime Dolan Yasemin Bazı mahalleler sadece evlerden oluşmaz. Komşuların birbirine bıraktığı anahtarlardan, akşam ezanına kadar süren oyunlardan, kapı önünde demlenen çaylardan ve çocuk kahkahalarından kuruludur. Gül Sokak da tam öyle bir yerdi. Bir zamanlar aynı sokakta büyüyen iki aile... Henüz biri sekiz, diğeri dört yaşındayken yolları ayrıldı. Geriye ise her yaz gülümseyerek anlatılan birkaç tatlı çocukluk anısı kaldı. Yıllar geçti. Yasemin, çocukların umutla baktığı bir çocuk doktoru oldu. Yağız ise üniformasını gururla taşıyan bir asker. İkisi de aynı mahalleyi, aynı sokakları ve aynı anıları tanıyordu. Ama birbirlerini tanımıyorlardı. Ta ki kader, yıllar sonra onları yeniden aynı sokağa çıkarana kadar... Çünkü bazen insanın içine en çok, hiç hatırlamadığı bir geçmiş ve hiç beklemediği bir karşılaşma dokunurdu. Belki de bazı hikâyeler, yıllar sonra yeniden başlayan çocuklukların hikâyesidir.

Askeri kurgu: 1 " Gözlerin benim gökyüzüm; hep yukarıda, hep uzaklarda. Sana her baktığımda içimden geçen sözcükler göğsümde yankılanır, ama sesim sana ulaşmaz. Belki de bu aşk, bir sır gibi saklanmalı yıldızların arasında. Çünkü seni uzaktan sevmek, hayaline dokunmaktan bile daha güzel bazen. Sen bilme... Ama bil ki, seni düşünmek her şeyden daha gerçek. Ve şimdi, bu düşüncelerle sessizce vedalaşıyorum. Şimdi içimde büyüttüğüm bu aşkı da kendimle birlikte susturuyorum. Sana söyleyemediğim her sözü yıldızlara emanet ediyorum, belki bir gün sen de onların arasında saklı bir his bulursun. Bu bir veda ama, bir kalbin diğerine sessizce dokunduğu en derin vedalardan. Seni hep seveceğim... uzaktan ve hep aynı saf hislerle. " Elindeki kağıtı doğrudan çöpe atan Poyraz bir gün hiç istemeyeceği bir şey yaşayacaktı, kader gerçekti ona inanacaktı...

"Bu bir Milat, Kıyamet." *** "Tatlı dile, güler yüze Doyulur mu, doyulur mu?" Sesli kahkahalar eşliğinde Neşet Babaya eşlik ediyordum, rakı bardağını kafama diktim ardından gözlerim karşı masaya kaydı. Dirseklerimi masaya yasladım, elimdeki rakı bardağını masaya indirdim usulca. Geldiğimden beri bakışları bakışlarımdan ayrılmayan adama gülümsedim nazlı nazlı. Daha sakin ve yumuşak ve sessiz çıkmaya başladı sesim, "Aşkınan bakışan göze Doyulur mu, doyulur mu?" Kollarını göğsünde bağlamış, bal gözlerin sahibi bana cürretkar bakışlarla bakmaya devam etti, bir ara dudağının köşesi kıvrılır gibi oldu yanımda oturan insanlar umurunda değildi o kendinden emindi. Geceyi onun kollarında bitireceğimden emindi. *** Hikaye tamamen kurgudur. Gerçek olay ve kişilerle alakası yoktur.

NOT: BÖLÜM SAYISI FAZLA DEĞİLDİR, BAZI BÖLÜMLER PART OLARAK BÖLÜNDÜĞÜ İÇİN BÖLÜM SAYISI ÇOK GÖRÜNMEKTEDİR! Yıllardır sevdiği kadınının sevdasıyla yanan Asaf ve onun sevdasından habersiz kendi halinde yaşayan Deva. Asaf'ın sevgisi karşısında kalbi yenik düşen Deva'nın hikayesi.

Farmakognozi alanında yüksek lisansı yeni bitiren Doğa Tanrıkulu, kendini bildi bileli abisinin arkadaşı, aynı zamanda çocukluk arkadaşı Atlas'a aşıktır. Doğum gününde ettiği itiraf sonrası kalbi kırılan Doğa, Atlas'la her yıl buluştuğu Karadeniz'e ayak basmamaya, Atlas'ın olduğu yerde olmamaya yemin etmiştir. Kader ipleri örülüdür çoktan, yazgı belli, acı ve gülüşler sıralıdır çoğu zaman; kader, Doğa ve Atlas'ı bir arada tutmakta kararlıdır. Yüzbaşı Atlas Karadeniz. Özel kuvvetlerde bordo bereli olarak da, SAT timinde komando olarak da korkusuz bir askerdir. Görevden başka bir şeye odaklanmak istemeyen Atlas'ı büyük bir sürpriz bekliyordur çünkü çocukluk hisleri, insanların vazgeçilemez hayalleridir, umutlarıdır. İnsan ne kadar hislerinden kaçsa da, bir süre sona teslim olmaya mahkumdur. ** "Sence büyüdün mü artık?" "İnsan sevilmediğini anladığında büyür, çocuksu hislerini kaybeder, büyük bir kadın olur. Ben artık o çocuğu herkesin sevemeyeceğini anladım, kabul ettim."

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

"Ne kadar güzel olabilir sözüne verilecek cevap bir bakışta vurulacak kadar olabilir ancak. Vurulmak diyorum. Bileniniz var mı vurulmayı? Kim bilebilir bir askerden başka vurulmanın manasını? Peri'ye göz değirmek yeter vurulmak için. Bir camın ardından görmek yeter. Bahçenin bir köşesinden öbürüne Peri'nin yürüyüp geçmesi yeter..."

🇹🇷💕 Ben Sevda Yılmaz. Doktor Sevda Yılmaz. Bu zamana kadar yılmayıp, pes etmeyip doktor oldum. Nice hayatlar kurtardım. Nice canlar iyileştirdim. Karşıma çıkan her insanın yarasına merhem oldum. Ben mahallenin süper ablası Sevda'yım. Her çocuğa yardım eden, düştüğünde yarasına yara bandı yapıştırandım. Oyunlarını kurar, çocukları bir araya toplayandım. Aralarında küslük olmasına engel olandım. Ben küçük Gökhan'ın aşkıyım. Yetimhane köşelerine bir başına iken karşısına çıkan annesiyim. Öz annesi gibi olmasa da ona annelip edip anne hasretini giderenim. Ben Hayat'ın Sevda'sıyım. Annesinin cenazesinde ona ağlayacak bir omuz oldum. Yıllardır aradığı dostuyum. Ben Prenses Sevda'yım. Abimin biricik prensesiyim. Babamın yokluğunda abime beceremesemde babalık yapanım. Ben annemin güzeller güzeli minik kuzusuyum. Babam yokken ona kol kanat gerip ona yaren olanım. Ben aslında hiçkimseyim. Ben kimsenin hayatında hiçbir zaman 'iyiki varsın' ı olamadım. Ben bu hayata gelen en gereksiz ve boş kişiyim. Bu hayatta yaşamak için hiçbir nedeni olmayan, günlerini sadece zaman geçsin diye geçiren ve elini değdirdiği her şeyi solduran, öldüren bir hiçim. Ben kendi hikayesinin bile kahramanı olamayan birisiyim. Evet ben aslında Hiçkimseyim.