"BUNU YAPAMAZSIN!" diye bağırdım karşımdaki adama doğru. Bi katile bağırmak ne kadar mantıklı onu da siz düşünün,ne kadar salak olduğumu anlayın. "Haklısın, aileni öldürmek kolay olur. Hm... Ailene acı çektirmek? İşte bu daha mantıklı" dedi adam ve oturduğu yerde daha da yayıldı. "Aileme acı falan çektiremezsin" dedim ağlamaklı sesimle. En iyi arkadaşımla kavga ettiğimde bile ağlamamıştım ama bu... fazla ağırdı. "Babanı işinden kovsam aslında olur, zaten işe senin sayende girdi" dedi adam ve sırıtması yüzüne yayıldı. "Babamı işinden kovsan ne olur? Yeni iş bulur" dedim içim hafifte olsa rahatlarken.Karşımdaki adamdan korkuyordum bunu inkar edemem ama o yara izi... Beni dehşete düşürüyordu. "Biliyor musun bilmiyorum ama çoğu şirket bana bağlı, bu yüzden babana iş verdirtmem" dedi, ben daha ağzımı açamadan oturduğu yerden kalktı ve bana doğru gelmeye başladı. "Hadi diyelim bana bağlı olmayan bi şirket buldu- tabi bu çok zor, bi iki tehditle ailen sefalet içinde sürünür" dedi adam. Sonunda yanıma gelmiş ve bana bakıyordu, ya da eğilmiş bana bakıyordu. Adam 1.95 di ben ise 1.63, evet 1.63. "Benden ne istiyorsun o zaman?" dedim gözlerim dolarken, bu fazlaydı. "Sadece benimle evlenmeni istiyorum" dedi ve yüzüme daha da yaklaştı, geriye kaçamadım çünkü şuan şoktaydım. "Beni kendine fena bağladın küçük cadı" dedi ve yanağıma bi öpücük kondurdu.Öptüğü yerin yanması iğrençti, bu duyguyu hiç sevmedim. "Ben daha 17 yaşındayım, reşit bile değilim, seninle evlenmem git kendine başkasını bul... Hem bi daha bana dokunma!" diye isyan ettim. Bi iki adım geriye kaçtım.Bunu kendisinden 9 yaş küçük birisinden istiyordu. "Reşit işini hallederim ama aileni dilenci olarak bulabilirsin" dedi adam ve bana yaklaştı. "Bende onlarla birlikte-" "Yo, hayır" dedi ve kahkaha attı. "Sen istesen de istemesende benimle kalacaksın zaten" Kitap kapağı

Annesine sonsuz bir şekilde seven, babasından nefret eden bir kız... Annesinden nefret eden bir çocuk babasını ise her şeyden çok seven bir çocuk... Gülmeyi seven, güldürmeyi daha çok seven, deli dolu bir kız... Gülmekten de güldürmeyi de sevmeyen bir çocuk... Hayal kurmayı ilkesi edinen renkli bir kız... Hayallerin gerçek olmayacağını bilen ruhsuz bir çocuk... Hiç bir şeyi kafasına takmayan umursamaz bir kız... Acımadan yoksun ruhsuz bir çocuk. Sevdikleri için canını bile verebilecek bir kız... Hiç kimseye çok değer vermeyen bir çocuk... Kendi kafasına göre takılan. Dik başlı bir kız... Otorite sahibi. Kendi kurallarını herkese uyduran bir çocuk. Evren Akkaya. Annesi babası tarafından hiç sevilmediği için ve bu yüzden kavgalar ettikleri için zorlu bir hayat yaşıyordu ki annesi gözleri önünde intihar edene kadar. Olaydan sonra konuşmaz oldu. Depresyondaydı ama onu bu durumdan canından çok sevdiği arkadaşları çıkardı. Savaş Demir. Annesi onu, ağabeyini ve babasını ortada bırakınca annesinden nefret etmeye başladı. Ağabeyi onun dayanağıydı. Babası ise hala annesini düşünüyor. Hayatı zorluklar ik geçti. Abisinin baskıları, babasının sadece iş düşündüğü ve oğluna bakmaması... Yolları kesişir ve birbirlerine kuvvetli bir şekilde çekilmeye başlarlar. İki farklı insan... Onların tek ortak noktaları birbirlerinden bu kadar farklı olmaları. Ay Vallahi kitabımı çalan, hikayeyi uyarlayan olursa ilk başta çok güzel söverim sonrada gerekeni yaparım.

(Tamamlandı✔) Kitabın tüm hakları; Asel'in motoruna olan aşkın'da Efo'nun alp'e olan takıntılı aşkın'da Alp'in efo'ya olan yoğun sabır'nda Çağan'ın sarı saçları maviş gözlerin'de Poyraz'ın gitara olan aşkın'da saklıdır. Açılan kapıdan kafasını sırayla çıkaran bizimkilere bakıp gülümsedim."Gelsenize." dediğim de efo hızlıca kendini içeriye atmış ve geri kalanların yeri boylamasını sağlamıştı. Kısa bi süre arkasına bakıp alpin suratını görmüş koşarak yanıma gelmişti. Bizimkiler de yanıma geldiğin de kocaman yatağı doldurmuştuk. Çağan ve poyraz sağıma, efo ve alp soluma karan da ayaklarımın dibine oturduğun da hepsine bakıp gülümsedim."Ne olursa olsun, bizim her koşulda yanında olduğumuzu unutma. " poyrazın söyledikleri ile dikkatimi ona verdiğim de bu kez elini elimin üstüne koyan çağan konuşmuştu."Sen bizim küçük annemizsin asel. Seni böyle üzgün,yorgun ve hasta olarak görmek bizi bitiriyor inan ki. Biz eski güçlü kızımızı çok özledik." dediğin de kafamı önüme eğdim. Haklıydı. Ben eskisi kadar güçlü değildim,onların güçlü kızı değildim. Çok yorulmuştum öğrendiğim gerçeklerin altından kalkamıyordum. "İstersen güçlü olma,siktir et güçlü olmayı. İste beraber düşelim,beraber kalkalım, ama tek düşme. Seni düşmeden tuttuk hep tutmaya da devam edeceğiz. " kafamı kaldırıp gülümseyerek saladım. "Farkındayız seni çok yorduk, üzdük. Üzülmene izin verdik. Özür dileriz güzel kızım, seni bazı gerçeklerden kurtaramadık." tam itraz etmek için cümleleri sıralıyacaktım ki elini ağzımın üstüne koyan efo konuştu."Ne dramatize ettiniz be, oda buram buram efkar koktu şuan. " dediğin de kahkaha attım. Ondan da duygulu bi konuşma beklemiştim ama efo bildiğiniz gibiydi... "Ben asel çakır. Kalbimin 4 odacığı da 4 mükemmel kişi tarafından sahipli." Cover by:mitolojikbirdeli❤

Uygulamayı ilk indirdiğim zamanlarda yazdığım bir kitaptı. Cringe olduğunun farkındayım fakat bu kadar okunmasından dolayı düzenlemeye çalışacağım. Bu kadar geç geldiğim için ise üzgünüm, hesaba girememiştim.

"okulumu değiştirdim ve geldim" iki gün önce bora bana bu ifadeyle tekrar baksa anıra anıra güle bilirdim ama maalesef iki gün önce var olduğu için gülemiyorum. Aslında gülmemek için dudağımı dişleyip kendime eziyet ediyorum eve gidip anıra anıra gülmesem. "ne demek okulu değiştiriyorum?" diyip kolumu sıkmaya başladı "okulu. değiştiriyorum. demek." her kelimeyi vurgulayarak söyledim hani şimdi anlamaz filan bidaha anlatamam. Bunların hepsi üşengeçlik. "lan dalgamı geçiyorsun sen benle ?!" bağırdı ve kolumu daha sıkı tutmaya başladı. "dalga denizde olur hıı" -qapaq- deyip kolmu bir hışımla çektim ve apartmana doğru yürümeye başladım. Apartman kapısını açmadan önce boraya dönüp tekrar baktım . Eli havada asılı kalmış bir şekilde karşıya bakıyordu Eve gidince gülmeyi kesinlikle artıracağımı kenara yazdım ve apartmana girdim . 08.12.2014 Düzenlemeye alınmıştır -18.08.2017-

Yetimhaneden evlat edinilen üç kardeşin kafes dövüşü ne çıkmaları için eğitilmeleri ve sonrasında gelişen olaylar...

Kafeye giren Burak'ı ve yanındaki kızı görmemle bir an duraksadım. Burak'da beni görünce duraksar gibi oldu ama yanındaki kız koluna girip onu bir masaya oturttu. Gözlerim dolmaya başlayınca hızla kafeden çıktım. Eve geldiğimde yolda gelirken karar verdiğim şeyi yapmak için telefonumu alıp yatağıma geçtim. AA: Burak yarın 18.30'da *** parka gel. Tabi benim kim olduğumu merak ediyorsan. (Görüldü) ¤¤¤ Wattpad'de Eski Renkler adıyla yazılan ilk kitaptır. Kapak tasarımı için @ruhumonyedii'ye çok teşekkür ederim.🧡 5 #abi 2 #eskisevgili 3 #yalnız 9 #eski 1 #trajikomik 2 #paylaşım