Sadece tutku olmalıydı. Aşık olmak kural dışıydı. Ama bilmiyordum; kalbime söz geçirmeyeceğimi, bu kadar erken mağlup olacağımı bilmiyordum. ___ Lizge Kıvanç, kendi dünyasını katı kurallarla örmüş, sınırlarını belirlemiş, kalbini ve ruhunu korumaya almış bir genç kadın. Geçmişin gölgesinde saklanan, yasaklara saygı duyan ama içinde fırtınalar kopan Lizge kendi kabuğunda yaşarken, dokunulmazlık zırhını hiç indirmemiştir. Ta ki Arvas Koral ile karşılaşana dek. Arvas Koral, güçlü, karanlık ve etkileyici bir adam. O, sadece tek bir kural koyar: Aşk yok, sadece tutku. Lizge, kendi katı kurallarından sıyrılıp daha özgür yaşayabilmek için ona sunulan o teklifi kabul eder fakat her türlü kurala uyan Lizge, istemeden bu kuralın dışına çıkar. Lizge ve Arvas'ın birbirine dokunduğu anlarda, geçmişin zincirleri kırılırken yeni ve daha önce hiç tatmadıkları duygularla tanışırlar. Bağlanmak yasak. Aşık olmak kural dışı. Sadece tutku.

Zengin güçlü tüm yer altı ve yer üstünün korktuğu sinir hastası bi mafya . Yiğit Kılıçer Onun tam tersine her zaman neşeli eğlenceli iyi kalpli bi kız. Melike Kandemir Ya bu herkesin korkulu rüyası olan mafya daha ilk görüşte aşık olursa .

Ağlamamak için kendimi ne kadar zorladıysam, gözyaşlarım o kadar inatla yanaklarımdan süzüldü. Sanki içimde yıllardır biriken her şey, o gece kendine bir çıkış yolu bulmuştu. Annemin eksikliği, babamın sevgisizliği, hiç kimseye güvenemeyişim... hepsi bir anda üzerime çökmüştü. Odamın loş ışığında, yastığıma kapanıp sessizce hıçkırdım. Kimse duymasın diye ağzımı kapattım ama içimdeki acının sesi duvarlara çarpıp geri dönüyordu sanki. Her nefes alışımda boğazımda bir düğüm, her gözyaşımda içimde bir kırık parça daha... "Ben bunu hak etmedim," dedim kendi kendime, titreyen bir sesle. Ama sesim o kadar kısıktı ki, sanki kimse duymasın diye değil... kimse duymayacağına emin olduğum için öyle söylüyordum. Annem yaşasaydı, beni böyle birine verir miydi? Babam... neden bu kadar nefret ediyordu benden? Ben sadece sevilmek istemiştim. Bir babanın kızına "gurur duyuyorum" deyişini duymayı, bir annenin "ağlama, ben buradayım" demesini... Ama şimdi, o cümlelerin yerinde sadece sessizlik ve bir yabancının sesi vardı: "Yarın benimle geliyorsun." Yorganı yüzüme kadar çektim, nefesimle ıslanan yastığın kokusu içimi yaktı. O an anladım... bazı geceler vardır, insan o gecelerde büyür. Ben o gece büyüdüm. İçimdeki çocuk, son kez ağladı ve sustu.

Hasan Ağa eliyle susturdu herkesi. - Ya oğlum Karan'la evlenirsin... ya da bu gece burada iki tabut çıkar. O an kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki sanki kulaklarımda patlıyordu. Karan... Yanındaki adamın adı buymuş demek. Beni baştan beri soğuk, donuk bir ifadeyle izliyordu. Hiçbir duygu belli etmiyordu yüzünde, ama gözleri... gözleri sanki kararımı merak ediyordu. İçeriden annemin ağlama sesi geldi. Küçük kardeşimin boğuk hıçkırıkları... Adımlarım geri gitmek istedi ama bu mümkün değildi. Karan sessizliğini bozdu. Sesi derin ve keskin, sanki tüm havayı kesip atıyordu. - Karar ver doktor hanım. Ya benim karım olursun... ya da bu gece herkesin kaderi değişir. Yutkundum. Gözlerim babamdaydı. Yüzü öfke ve çaresizlikle doluydu. Annemin sesi hâlâ kulaklarımda. Herkesin kaderi... O an anladım ki bu benim hayatımın en ağır gecesiydi. Gözlerimi kapattım. İçimden "Allah'ım yardım et" dedim. Dudaklarımdan o kelime güçlükle döküldü. - Kabul ediyorum... O an, her şey sustu. Sanki gece bile nefesini tuttu.

Uyarı: Cinsellik seviyesi aşırı yoğun, kurgu karışık, yetişkin kurgusu ve hassas kişilerin okumaması tavsiye edilir.

zengin bir ailenin kızı ve bir Rus mafyasının oğlunun evliliği. aşk , +18 , romantizim vs işte.

"Ela, sabrımı sınıyorsun. Yapma... Canını yakarım!" Onu sinir edecek şekilde, dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde gülümsedim. "Ne yapacaksın, Massimo? Söylesene..." Biraz sustuktan sonra, bir şey hatırlıyormuş gibi yaptım. Gözlerimi kısarak, en zehirli sözlerimi hazırladım. "Ah, doğru! Benimle sevişirken intikam planı düşüneceksin, değil mi?" Onu gerçek anlamda sinirlendirmek istiyordum. Hiç beklemediği bir şey söyledim ve gerçek anlamda onu sinir etmeyi başarmıştım. "Tüh, şansına küs. Çünkü ben senin dışında herkesle sevişebilirim. Ama seninle asla." Ve böylece istediğimi elde etmiştim. Onu kışkırtmayı başarmıştım. "Bir daha söyle! Hadi söylesene!" Kafamı kaldırdığımda, göz göze gelmiştik. "SÖYLE DEDİM!" Beklenmedik bir anda sesi bütün evin içinde yankılandı. İlk defa ondan korkmamıştım. "Tekrar duymak istiyorsun, pekala o zaman söyleyeyim... Diyorum ki, senin dışında-" Lafımı bitirmeden, dudaklarımın üstünde hissettiğim baskıyla öylece kalakaldım.

Kızımız abisi yüzünden mardinin en güçlü ve sözü geçen aşiretinin ağası olan en yakın arkadaşının abisiyle berdel ile evlenirse şimdiden iyi okumalar

"Yeter bu suskunluk! Yeter bu utangaçlık! Bu gece... bu gece karı-koca olacaksınız. Yoksa..." "Yoksa bu berdeli bozarım. Bozarsam da... abinin kanı yerde kalmaz. Anladın mı?!" Dicle'nin gözleri büyüdü. Kalbi tekledi sanki. Boğazı kurudu. Nefes alamadı bir an. Kendini yere çökmek üzere hissetti. Kadın konuşmaya devam etti: "Bu köyde bir söz iki edilmez. Bir gece geçti, eyvallah dedik. Ama bir daha olmaz. Ya Baran'la bu evliliği tamamlayacaksın... ya da abin bu dünyada fazla kalmaz." Sonra dolabın kapağını açtı. İçinden saten bir gecelik çıkardı. Krem rengiydi, işlemeli. Kadının gözlerinde acıma yoktu. Sadece beklenti ve tehdit vardı. "Gece bu üzerinizde olacak. Gelinliğin kadar kutsal say bu. O yatakta eşinle karı koca olmazsan... bu evde nefes bile alamazsın." Geceliği Dicle'nin kucağına bıraktı. Başını kaldırmadan, çıkarken arkasına bile bakmadı. Kapı kapandı. Sessizlik kaldı geriye.