"Söylesene," diye fısıldadım. "Geçmişte kilitli kalan bir kalp, gelecek için nasıl atar? Kaybolan bir ruhu bulmak için hangi yoldan gitmeliyim?" "Nereye gideceğini biliyor musun?" "Hayır," diye mırıldandım, başımı iki yana doğru bir tür transa girmiş gibi usulca sallayarak. "Hangi yoldan gittiğininde bir önemi yok." Gökçe, 20'li yaşlarının başında olan eroin ve esktazi bağımlılığının pençesine düşmüş bir genç kızdır. Hayatta tutunduğu tek şey uyuşturucu bağımlılığının yanı sıra, bilinç altını tuvallerine süslediği resim dalıdır ve çocukluğundan itibaren en büyük hayali büyük bir ressam olmaktır. Ancak hayatın onu bağımlılığının dışında sınayacağı başka sürprizlerde vardı. Birgün ağır bir uyuşturucu komasına giren genç kızın tekrar döndüğü hayat aynı hayat olmayacaktı. Düştüğü tavşan deliğinin çıktığı diğer ucunda onu geçmiş, bugün ve gelecek bekliyordu.

Yıllardır seninle aynı oda da seni uyurken izlemenin hayalini kurmak nasıl bir " saplantı" biliyor musun. Ne istiyorsun Han? Sadece seni izlemek ve sana doymak istiyorum Gökçe.. +18 bölümler vardır.

Ünlü Varol ailesinin 18 yaşına gelen bu zamana kadar kuleye tıkılı kalmış Rapunzel gibi odasından çıkarılmayan, aman basın görmesin diye saklanan, yanından korumaların eksik olmadığı, hayatını yaşayamamış, pamuk şekeri gibi pembe saçlara, herkesin istediği güzel bir fiziğe ve yüz hatalarına, zengin bir aileye, bembeyaz temiz bir kalbe sahip olan bir kız. Ama bu kız ailesinden habersiz bir internet fenomeni ve internetten sevdiği gizem dolu çocuğu bulmak için çabalarken neler ile karşılaşacak?

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."