PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Rusya'da yaşayan kız gerçek ailesinin Türk olduğunu öğrenir. Çekinceleri olurken yeni ailesinin kendisine nasıl davranacağını bilemiyordur. Öğrenmeniz için kitabıma bekliyorum ballarım...

Doğduğunda ilk kucağa alındığı kollar,ait olduğu yer değildi.Arya Lina kendi hayatını yaşaması gereken yerde değil başkasının gölgesinde kendi ailesinin düşmanlarının evinde yaşadığını bilmeden 17 sene geçirdi.Her yara izi,başkasının yazdığı bir kaderin kanıtıydı ve artık gerçekler saklanamayacak kadar büyümüştü..

•T A M A M L A N D I• Normal bir apartmanda yaşayan Selin bir gün karşı dairesine yeni taşınmış adama "hoşgeldin" demek amaçlı tatlı götürür. Ama kendisi İtalyan mafyası olan adam kızın bu tatlı hareketinden oldukça etkilenir ve bir yerden tanıdık gelir. Adamın Türkiye'ye gelme amacı sevdiği kızı yanına almaktır. Pek tesadüf olamayan karşılaşma. Luca Moretti & Selin Demir

|Tamamlandı| •••••• "Alisa ak kim?" Dedi polis bey memur abi "Benim" dedim "Bu beyefendi sizin öz babanız olduğunu söylüyor " dedi Elindeki DNA testi kağıdını gösterdi. "Nöbetçi mahkeme kararıyla Velayetinizi bora beye verilecek" dedi "Aaa" dedim büyük bir oyunculuk edasıyla "Ben bu bora dediğiniz Bey abi'yi ömrüm hayatım boyunca ilk kez şuan görüyorum " dedim Şaşkın şaşkın "Abi mi?" Dedi Bora bey "Ne diyorsun Alisa?" Dedi Bora bey "Beyefendi siz ismimi nerden biliyorsunuz?" Dedim "İlk kez mi görüyorsun?" Dedi diğer polis "Yok vallahi tanımıyorum memur abi" dedim "Hem nerden biliyorsunuz doğru söylediğini Yapay zeka çok gelişti Teknoloji falan" dedim "Araştırılmasını istiyorum ve Tanımadığım insanlarla gitmeme izin vermeyeceksiniz değil mi" dedim Bora bey Bana 'Yuh' dercesine bakıyordu 'hadi bakim ' bakışı attım ona. "Abi kız haklı Yalan söylüyorsa? Bence bizim gözetimiz altında tekrar dna testi yapılsın o zamana kadar da Burda kalmaya devam etsin" dedi polis abi. Hay senin ağzına kurban abi. "Hayır Yalan değil o benim kızım " dedi Bora bey "Yalan külliyen yalan tanımıyorum Bey amca ben seni üstüme iyilik sağlık be!" Dedim Cennet mahallesi pembe modumu açmıştım.

Maskeler biz insanların duygularını saklamamızı sağlardı. Kimi insan yüzünden maskesini hiç indirmez kimi insan ise sadece en guvendiklerinin yanında maskesini takmaz ve gerçek benliğini gösterirdi. Ama gün gelir gerçek benliğini gören her insan, o insanının arkasından kuyusunu kazar ve onu o kutunun içine iterdi. Bu hayatın bir kanunu bir kuralı idi bana göre. Karsımdaki dağlara bakarken tam olarak da bunu düşünüyordum. Ben Hazal, kandan korkan kadının kan korkak kızıyım. Ben Hazal, köyün kadın asker mi olur demesine aldırmadan sen yaparsın, diyerek kızının arkasında duran o adamın kızıyım. Hayat yalanlar üzerine kurulurdu yalanların ortaya çıkması ile son bulurdu. Peki bir yalan üzerine kaç yalan söylenebilirdi, kaç yalan kaç insanın hayatına maal olup onların canını yakardı? Bu oyunun son perdesiydi, maskeler artık tek tek düşecek ve herkes kendi gerçek benligini ortaya koyacaktı, kimileri ölecek, kimileri işe kahrolacaktı. Ama oyun böyle bir finali hak ederdi. Oyun bitti, perdeler kapandı ve gözler tek bir kişinin üzerine döndü, MASKE İH ismi buydu. Rolünün hakkını ustaca vermişti. Ve şimdi finali o yapıp perde kapanacaktı ve birileri ölecekti. Peki kim gerçekleri kaldırabilecek kadar dayanıklı olabilecekti... Karşımda gördüğüm kişi gerçek miydi, ben gerçekte kimdim ve neden saklamıșlardı gerçekleri? " Yeni bir tim kuruluyor İlter. Sen ve İlgün bu timi yöneteceksiniz! Sadece Türkiye'de değil Sınır dıșında da olacak bu tim ve sizden istenilen bu timi siz yöneteceksiniz bir nevi Kurt Timini yeniden kuruyoruz ve Turanın ilk temellerini atıyoruz..." "Ben bu görevde olacağım ve sen bana karışmayacaksın şimdiye kadar sakladıklarına say! Șimdi izninizle" " Ben kandan korkan kadının kan kokan kızıyım ve ben bununla gurur duyorum..." " Sen daima bu hayalin peşinde oldun hiç değiştirmedin aslında bu senin kararlılığını

* Siz: Ay acaba lamalar uçsa nasıl olurdu? Siz: Düşünsene, kafana tıpkı martının sıçması gibi tükürüyorlar. Siz: Çok komik olmaz mıydı? ÜSĞĞDDĞSPDĞPFĞEPEĞFPĞSSĞG 05******: Kimsin? Siz: Lamaların efendisi. Siz: Sen kimsin canım? * * Bu hikayedeki her şey kurgudan ibarettir. Ve bence bu kurgunun mafyalarla alakası yok.

rastgele çevrilen bir numara