"Ateşin kârı erittiği değil, kârın ateşi dondurduğu o sınırdayız..." İzem Lerzan için kütüphaneler sadece çalıştığı yerler değil, kaçabildiği tek dünyadır. Kitapların sessizliğinde kendini güvende hisseder, kelimelerin arasında gerçek hayattan saklanır. En yakın üniversite arkadaşı Eliz Alaz ile aynı evde yaşarken, hayatının düzenli akışı Eliz'in abisi Barış Alaz'ın ortaya çıkışıyla sarsılır. Barış; geçmişi, ailesi ve karanlık yönleriyle İzem'in içindeki en tehlikeli duyguları uyandıran bir fırtınadır. Aralarındaki çekim inkâr edilemezken, bu yakınlık hem bir tutkuya hem de yıkıcı bir bağımlılığa dönüşür. Sevgiyle zehirlenen bir aşk, aile bağlarının gölgesinde sınanır. İzem için artık hiçbir kitap yeterince sessiz değildir. Çünkü bazı aşklar, okunmaz... yaşanır. Ve bazı duygular, iyileştirmekten çok yaralar. Romantizm, aile draması ve toksik aşkın iç içe geçtiği bu hikâye, kalbin en kırılgan yerlerine dokunacak.

Hoyrat Pusula, bulunduğumuz çağda mevcudiyetini sürdürmeye devam eden ve 'kadın olmaktan doğan' sorunlardan bir genç kızın süzgecine takılanları ilham kabul ettiğim, her kadının hoyrat bir mecburiyete tabi olarak kendine yaratmak zorunda kaldığı pusulayı konu edinmeye çalıştığım ve asgari suretteki yazma kabiliyetimden cinsiyetime olan borcumu ödemek amacıyla kafa yorduğum, hemen hemen her kadının kendinden ve yaşadıklarından birer parça bulacak olmasıyla rahatlıkla ve aynı zamanda sembolik olarak 'gerçek hayattan esinlenildi' diyebileceğim bir farkındalık eseri.

Lily McAodha, Edinburgh sosyetesi dilinde dolanan ve namı civar ülkelere kadar gitmiş "kusursuz" bir genç kızdı. Aldığı eğitim, sesi, konuşması, naif ve iyi yürekliliği ile yeryüzünün kirlenmesine izin vermemiş olan bir melekti ve dilese tüm dünyanın önünde diz çökeceği bu güzel kadın Highlands'ın "Ayıboğan" lakabı ile tanınmış Ağabeyinin en yakın dostu, İskoçya'nın sözü geçen ikinci büyük beyi olan Brian Ferguson tarafından nişan hazırlıkları başlamışken gizemli bir şekilde reddedildi... Aylar boyu Edinburgh gazetelerinden düşmeyen bu olay, yüksek sosyete içinde "İskoçya'nın gelmiş geçmiş en büyük skandalı" olarak adlandırılmıştı. Kral Frealaf çalkantıları durdurmak ve dikkatleri yaveri Liamh McAodha ve ailesi üzerinden çekmek adına Lord Ferguson'a yazdığı mektupta açık bir dil ile Lily McAodhanın gönlünü kazanıp bir ay içinde evlenmesini şart koşarak dedikodulara kesin bir dille son verdi. Gönül işlerini umursamayan, duygularını dile getirmekte beceriksiz, açık yürekli, inatçı bir adam ve adının karıştığı skandallardan gururu yerle bir olan melekleri kıskandıracak güzellikte bir genç kız... Brian Ferguson karşısındaki bu kusursuz güzelliğe kayıtsız kalabilecek miydi? Ya Lily? Nefret yeminleri ettiği adamın zümrüt yeşili bakışları karşısında ne kadar direnebilecekti?

Bir iki üç, Saklanması güç. Dört beş altı, Hayatını senden çaldı. "Dünya'yı terk etti bir Ruh..." -Herdem yayınları ile kitap oldu

Azrail' in insan oluşunu anlatan mürekkep, kararırken aşkı mırıldanıyor... Kapak tasarımı; İrkeladeyna

"Tüm gökyüzünü gözlerine taşımışsın. O maviliği bazen kara bulutlar örtmüş, bazen sağanak almış; hiç utanmadan akmış gözlerinden bir bir..." "Sana herkes kıymış ama sen kimseye kıyamamışsın. Nefret edenlere inat hep daha çok sevmişsin. Her yürümeye çalıştığında düşmüşsün. Sana çelme takanlar düştüğünde de, onlara el uzatan yine sen olmuşsun." "Sen, senden nefret eden bu koca gökyüzünü, hiç gocunmadan gözlerine sığdırmışsın. Yağmurun en ufak bir damlası bile kimseye değmesin diye hem de..." Gelecekten şimdiye uzanan ince bir ip... Bir gece, gördüğü bir grup adamın hayatını değiştireceğini bilemeyen bir kadın. Zamanın acı gerçeği karşısında imkansızı oldurmaya çalışan bir adam. Kapı aralandı, gelecek göründü... İki farklı zaman, iki farklı insan. Ve bundan doğan bir aşk. Zamana karşı verilen bir mücadelede kazanan kim olur? Zaman mı yoksa aşk mı? Burası, zamanın hiç görmediğiniz yüzü. Akrep ve yelkovanın, dakika ve saatin çok ötesinde... Burada, zaman hakkında bildiklerinizi unutun. Buradasınız. Zamanın durduğu o noktada.

Yağmur, o karlı gecede yalnızca kalbinden değil, kendinden bir parçayı da geride bıraktı. Artık kimsesiz ve çaresizce tanımadığı bir adamın mabedinde kalmak zorundaydı. Küllerinden doğacağını sanıyordu ancak yaklaşan fırtınadan haberi yoktu. Karanlık bir adam, onu tehlikeli bir oyunun içine sürüklediğinde hedefin kendisi olmadığını anladı. Hedef, Kuz'du ve ona sahip olmak isteyen beş azılı ortak vardı. Kaçmak imkansız, teslim olmak düşünülemezdi. Öyleyse yapılması gerekeni yapacak, hayatının iplerini eline alacaktı. Fakat saklandığı maskelerin ardında unutmayı tercih ettiği geçmişi yakasını asla bırakmayacaktı. Şimdi, matruşkaların içine saklanmayan ufak bir kağıdın peşindelerdi. Onlarca kişinin hayatı o kağıdın üzerine karalanmış birkaç parça söze tabiydi. Onu zamanında bulmak iki düşmanın görevi oldu. Düşmanlar birbirlerini ilk kez tanıyorken, bazıları ölmeyi hak ediyordu. *** "Çözüm ve sorun tek bir bedende, kanlı canlı karşımızdaydı artık. Ailesiyle veya canıyla tehdit edemeyeceğimiz bu hedefi ele geçirmek herkesten daha zor olacaktı."

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.

"Kaçmaya cesaret ettin!" Üzerime doğru yürüyüp kolumu tuttu. Tutuşu öyle sertti ki, etimi kemiğimden ayırmak istermiş gibi... buna rağmen canım acımıyormuş gibi davranmak oldukça güçtü. "Bunun bedeli sandığından daha ağır olacak." Bu söylediğine güldüm. Her zaman bana en ağır işkenceleri yaşatmamış gibi konuşuyordu. Daha ne kadar ruhumu kanatıp, beni parçalara ayırabilirdi ki? "Şimdi arabaya bin." Bedenimi arabaya doğru ittirdiğinde kapalı olan kapıya hışımla çarptım. Diğer elimi uzatıp sızlayan kolumu tuttum. Araladığı kapıdan beni içeri doğru ittirip kapıyı sert bir şekilde çarptı. Hızlı adımlarla sürücü koltuğuna geçip direksiyondaki hakimiyeti sağladı. Başımı çevirip yüzüne baktım. Dişlerini sıktığını çıkık yanaklarından anlıyordum. Yine hapishaneme gidiyor olma gerçeği, tüylerimi diken diken yapıyordu. Hiçbir zaman içinde olduğum esaretten kurtulamayacaktım. "Neden seni şuracıkta öldürmüyorum ki?" Direksiyonu sıkan parmakları bembeyaz kesilmişti. Onu bu kadar öfkelendiren sebep kaçmam değildi, kurtulacağıma dair bitmeyen ümidimdi. Süratle giden arabayı aniden durdurduğunda, öne doğru savruldum. Bir eli saçlarımın üzerinden ensemi bulup beni kendine doğru yaklaştırdı. Gözleri adeta şu an yapmak istediği her şeyi haykırıyordu. Ensemde duran eli bu kez çenemi kavradı. "Sana yaşatacaklarım için bana yalvaracak çok zamanın olacak." "Bana neden bunu yapıyorsun?" Elinin baskısı yüzünden güçlükle konuştum. Yüzündeki şeytani pırıltı öfkesini bir an bile dindirmedi. "Ölmek istemiyorsan itaat etmeyi öğrenmelisin, Hare. Yayınlama Tarihi: 01.12.20