İki düşman grubu bir araya getirebilecek tek şey aşktı; öyle de oldu.

"Sana o telefonu sessize alma iznini verdiğimi hatırlamıyorum, doktor." Kayra için hayat basit bir denklemdi: Gündüzleri ucuz florasan ışıkları altında teyzelerin tansiyonunu ölç, geceleri içki masasında hayatın ızdırabını ti'ye al. Kuralları belli, sıkıcı ama güvenli bir hayatı vardı. Ancak bir gece, kendini loş bir mahzende, kafasına silah dayanmış halde acımasız bir mafya babasının kalbini kurtarırken bulduğunda o denklem tamamen çöktü. İstanbul'un yeraltı dünyasını buz gibi bir soğukkanlılıkla yöneten Çınar, bu genç doktorun sadece tıbbi dehasını değil, nefes aldığı her saniyeyi satın aldığını zannediyordu. Oysa gözden kaçırdığı çok kritik bir detay vardı: Kayra, mafyanın karanlığından korkmayacak kadar serseri ve ehlileştirilemeyecek kadar umursamazdı. Ölüm tehditleriyle başlayan bu mecburi mesai, zamanla sınırların tamamen silikleştiği, nefretin ve tutkunun birbirine karıştığı, mantığa sığmaz, yakıcı bir aşka evrilecekti. Çınar'ın kusursuz karanlığı; Kayra'nın ehlileştirilemez ateşiyle çarpıştığında, her iki adam da kendi kurallarıyla vurulacaktı.

"Lan, adam bana aşık olmuş diyorum dinlemiyor musunuz beni?" Bağırışlarıma rağmen karşımda gülen iki anguta bakıp yüzümü kapatan peçeyi hırsla araladım. Başıma ne geldiyse bu şerefsizleri dinlediğim için gelmişti. "Ne abarttın be oğlum! Hem maviş maviş adama bakarsan tabii aşık olur. Namusunla git gel demedim mi ben sana?" Yanındaki bedene vura vura gülen sözde yoldaşıma bakıp olduğum yere çöktüm. Onlar gülüyordu ama ben kelimenin tam anlamıyla sıçmıştım. "Abi, ocak başkanı bana nasıl aşık olabilir be! Nasıl? Lan, adam beni kadın sanıyor!" ***** bxb kurgudur. Küfür, argo içermektedir. Rahatsız olacakların okumalarını tavsiye etmem.