Ulice Warszawy są puste, choć nie brakuję tu dusz. To miasto nie zatrzymuje czasu, Przyśpiesza je. Tik-tak - Jestem coraz bliżej. Niby czego? Dorosłości... Tik-tak - Jest coraz ciężej. Kto mówił, że będzie łatwo? Ty... "Ty" - tak właściwie kim jesteś? Kimś innym. Różnisz się od "nich". Dostrzegasz coś więcej, a jednocześnie nie widzisz nic. Zagubiony w czasoprzestrzeni. To jedność, potrafię ją stworzyć. Stwórcą może być Bóg, nie "Ty". Złe sformułowanie potrafi zniszczyć coś wyjątkowego, odnaleźć w zdaniu drugie dno. Drugie, ponieważ "Ty" zatracasz się w tym pierwszym. Błądzisz, Widzę to, Próbujesz się odnaleźć, Lecz potrzebujesz przewodnika. Wystarczy jeden gest, jedno słowo, jeden szczery uśmiech. (Prawdopodobnie ostatni projekt na tym profilu) Plus błędy Wiecie ocb

Lepiej żyło się na Mokotowie. chyba jedyne fanfiction z szymanem??

,,Nienawiść prowadzi na dno. Miłość uczy chodzić po wodzie.''

mam czerwone gały, no bo wpadłaś mi do oka #1 w 'mata' #6 w 'fanfiction'

Kinga jest uczennicą klasy maturalnej IB w jednym z najlepszych liceów w kraju. Ma przyjaciół, a jej marzeniem jest dostać się na medycynę na jednej z lepszych uczelni w Europie. Jej problemem jest jednak grupa chłopaków z jej klasy, którzy skutecznie utrudniają jej spokojną edukację. Gdy pewnego dnia dowiaduje się, że na koniec liceum ma zrobić projekt z jednym z nich, myśli, że gorzej już być nie może. Okazuje się jednak, że to dopiero początek jej wielkiej przygody.

Bo do przyjaźni trzeba dorosnąć.

W połowie roku szkolnego Marika trafia na zastępstwo jako nauczycielka angielskiego do swojego dawnego liceum. W klasie maturalnej jest pewien chłopak, który przykuwa jej uwagę...

Spędzająca każdą wolną chwilę nad książkami, studentka prawa Marcelina za namową przyjaciółki postanawia zaszaleć i pójść na słynne warszawskie schodki... • 03.04.20 ~ 20.07.20

Nie poznaję Twoich źrenic, mała, coraz węższe są, a kiedyś umiałem poszerzyć je, wtedy umiałaś mi wierzyć, całym sercem pokochałaś mnie Ale musiałem to spieprzyć, jakoś musimy to przeżyć...

„Może i jesteśmy bananowcami, którzy mają za dużo w tyłkach. Może nie potrafimy docenić tego, co otrzymaliśmy od losu. Może i mamy różne twarze, będąc intelektualistami czy artystami dalej możemy zachowywać się patologia. [...] A tak właściwie, to jesteśmy tylko dzieciakami z dobrych domów, które potrafią robić wszystko na przekór, nawet nie starając się tak funkcjonować." # Troszeczkę cringe pojawiają się błędy Książka jest w trakcie lekkich poprawek A poza tym miłej lektury! Lov u guys