Arslan ve Çise'nin hikayesine benimle birlikte tanıklık etmeye ne dersiniz... ▪KESİT▪ " Beni asla bırakmayacaksın değil mi ? " Hıçkırıklarımın arasında sorduğum soruya bedenimi bırakmak istemezcesine sıkarak " Asla...Bir tek sen! Hayatımda bir tek sen olabilirsin..." diye cevap vermişti. Bu adamdan benim ömür boyu kurtuluşum yoktu... Bunu anlamak için akıllı bir insan olmama ise hiç gerek yoktu. O Arslan Kara'ydı... Herkesin korkulu rüyası olurken , herkesi önünde diz çöktürürken bir tek benim önümde diz çökmeyi kabul etmiş , koca kalbine bir tek beni sığdırabilmiş olan adam. Kapak Tasarım : @mayneymishera ♡ Duyuruu ; Konu kaçırılma konusudur. Ve Arslan karakteri fazlasıyla psikopattır. Kitabı bunun bilincinde okursanız sevinirim....

"Bade Karahanlı." Duyduğum tok sesle eş zamanlı olarak derin bir nefes aldım, ağır hareketlerle sesin geldiği yöne döndüm. Kapıyı yavaşça kapattı, gözleri beni buldu. "İsmimi bile öğrenmişsin." Dudakları yana kıvrıldı, bana doğru geldi. "Öğrenmek zorunda kaldım diyelim." Gülümsedim, biraz daha yaklaştı, birkaç adım geri gittim ama sırtım soğuk duvara temas edince durmak zorunda kaldım. Fakat o durmadan üzerime gelmeye devam etti. Kaçmak için sağ tarafa doğru geçecekken kolunu önüme kalkan etti. Boş bir anında sol taraftan kacayım dedim ama bu sefer de diğer koluyla önümü kapattı. Tamamen onunla duvar arasında kalmıştım, kaçmama izin vermiyordu. Sırtımı duvara yasladım, yemyeşil gözlerinin içine baktım. "Ne yapıyorsun?" "Konuşmamız gereken şeyler var." "Evet var ama bunu aramızda mesafe varken de yapabiliriz." "Yapamayız, böyle konuşmak istiyorum." Cevap verecekken gördüğüm şeyle sol gözünün altına düşen kirpiğini nazik bir şekilde aldım. "Kirpiklerin dökülüyor." Dudaklarındaki tebessüm büyüdü, sessiz kaldı. Sağ yanağında küçük bir gamzesi vardı, yakın olduğumuz için fark edebilmiştim. Kirpiğe usulca üfleyerek gözlerimi yeşillerine çevirdim. "Badem yağı sürebilirsin, çok iyi geliyor." Tek kaşı kalktı, söylediğim şeye şaşırmış gibiydi. Fakat bu şaşkınlığı üzerinden çabucak atıp kaçmamı engellemek için önüme kalkan ettiği elini duvardan çekti, cebine attı. Merakla ona bakarken elini cebinden çıkardı, badem şekerlerini uzattı. "Yer misin?" Elinden bademleri alarak birini ağzıma attım. "Çok severim." Biraz daha yaklaştı, derin bir nefes aldı. "Badem şekeri gibi kokuyorsun." Badem şekeri mi demişti o? Şaşkınca bakarak elimdeki bademleri kokladım. "Güzel kokuyorlar yalnız." Başını salladı. "Biliyorum." Gülümsedim, kendisi de bir şeker yedi ve ekledi. "O yüzden söyledim zaten."

İntikamın laneti Cihangir'in ruhuna bir veba misali çöktüğünde, Cemre'nin masumiyeti yutulması gereken bir zehir gibiydi. Yılların biriktirdiği adalet arzusu, Cihangir Arslan'ı düşmanının yuvasına saklanmış en kıymetli parçasına, Cemre Başaran'a sürükledi. Artık Cemre'nin avuçlarında babasının günahlarının bedeli vardı. Bu günahlardan örülmüş duvarların ardında kaderiyle baş başaydı. Cihangir'in intikamı, Cemre'nin nefretine çarptığında kader ikisini de aynı uçuruma sürükleyecekti. İkisinin de vazgeçmeye niyeti yoktu. Biri adaletin soğuk ağırlığını, diğeri ise yılların biriktirdiği öfkeyi taşıyordu. Cihangir'in tek istediği; içindeki boşluğu, intikamın soğuk tadıyla doldurmaktı. Ve işte o an geldiğinde; ne adaletin ne de aşkın sınırlarını bilen bu iki ruh, kendi karanlıklarında birbirlerini yok etmek veya yeniden var etmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaktı.

O evden kurtulmak için tek şansın ortaklarınızın oğluyla yapacağınız bir sözleşmeyse? Nazendem sözleşmesi... Sen bataklıksın Ahu Çetiner ve sana yaklaşan herkesi kendi bataklığına çekiyorsun. Hızlıca kolumdan tutup beni,kendine doğru çevirdi,"Seni o bataklıktan kurtarıcağım Ahu.Sen bana elini uzatsan da,uzatmasan da!" 12.07.2021 BU KİTAPTAKİ KARAKTERLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR! KURGU TAMAMEN ŞAHSIMA AİTTİR!

Annesini ve babasını küçücük yaşta şehit veren bir kızdı o. Yanında bir tek biricik ağabeysi vardı. Şimdi o küçücük kız büyüdü kocaman bir bordo bereli bir yüzbaşı oldu. o kim mi? o Asena Türkoğlu tüm zorluklara göğüs geren kahraman türk askeri.

Yüzünde bu zamana kadar hiç görmediğim tuhaf bir ifade belirdi. Yana doğru bir adım atıp kulağına doğru eğildiğimde sessizce fısıldadım: ''Sana bir sır vereyim mi? Kalbini kırdığın bir kadına asla güvenme. Bu vereceğin en büyük yanlış karar olur. Yaptığın gibi...'' Sonra yerimde doğrularak gözlerimi hepsinin üzerinde gezdirdim ve en son yemek masasında takılı bıraktım. Yüzüme sahte bir gülümseme yerleştirirken dudaklarımı büzdüm. ''Sanırım yemek yiyordunuz, ben sadece 'Afiyet olsun.' demek için uğramıştım.'' diyerek arkamı döndüm çıkışa doğru ilerledim. Restauranttan çıktığımızda duyduğum tek şey üç el ateş sesiydi.

Okulun avlusuna park ettiğim arabama doğru ilerlerken telefonuma bildirim geldi. Hem yürüyor hem de telefona bakıyordum. Beklemediğim bir anda birisine çarptığımda kafamı telefondan kaldırdım. Bir kıza çarpmıştım. O da kafasını kaldırıp gözlerime bakarken, ikimizin de gözleri buluştu. Kumral saçları ve mavi gözleri beyaz teninde o kadar güzel duruyordu ki. Yüzünde makyaj yoktu ama bu halde bile diğer boya küpü kızlardan daha doğal gözüküyordu. Gözleri gözlerimi delip geçerken tekrar tekrar baktım ama gözlerini kaçırdı ve özür diledi. "Şey..ben özür dilerim." Benim bir şey dememi beklemeden hızlı adımlarla okula girdi. Neydi şimdi bu? Arkasından birkaç saniye boyunca baktığımda tekrar arkamı döndüm ve ağır adımlarla arabama doğru yürüdüm. Şöfor koltuğuna binip elimdeki telefonu yanımdaki koltuğa fırlattım. Okuldan U dönüşü yaparak çıktığımda gaza yüklendim. Gözleri aklımdan gitmiyordu. Arabayı holdinge sürdüm. Siktiğimin gözleri bir türlü çıkmıyordu hala aklımdan. 📌Sadece eğlence için yazılmıştır. Fazla ciddiye almayınız. 📌Klişe damarınızı patlatmak için buradayım.

Minnak kız elindeki beyaz tülbente son bir kez hüzünle baktı. Kendi gibi minik bir öpücük kondurup eşelediği toprağa bıraktı ve gözyaşlarını silerek tülbenti yavaşça bırakıp küçük elleriyle yapabildiği kadar hızlı şekilde örttü toprakla üstünü. Ardından saksıdaki çiçeği de yanına dikti ve ayağa kalktı saksı ile. Gözyaşları deli gibi akıyordu. 'Özür dilerim.' diye fısıldadı son kez. Saksıyı sepete koyarken her zaman yaptığı gibi gülümsemeye çalıştı. Ardından kafasını yukarı kaldırıp gözyaşlarını sildi ama çoktan yenileri akmaya başlamıştı. "Özür dilerim anne. Son kanadım kırıldı." diye kendi bile zor duyduğu sesiyle mırıldandı. Ve gülümsemeye çalıştı ama hıçkırık koptu bisikletinin yanına çökerken. "Şimdi beni kim öyle sevicek?" dedi gözyaşlarını bileğine bağladığı bandanaya son kez silerek ve bacaklarını kendine çekip kollarını doladı ve kafasını kollarına dayadı. Ağzından bir hıçkırık daha koparken son kez konuştu. "İşte şimdi ben ölücem." dedi ve koskoca ormanda hıçkırıkları, artmaya başlayan baykuş sesleri ve rüzgarın yapraklarda bıraktığı hışırtı dışında bir ses yoktu. Son kez baktı çiçeği diktiği tarafa. 2,5 saattir durmadan tekrarladığı şeyi aynen fısıldadı 'özür dilerim' ve bisikletine binerek yavaşça uzaklaştı.

duygularını kaybetmiş bir kız kendi ayakları üstünde durmaya çalışırken en az kendi kadar tehlikeli bir oğlana aşık olur acaba bu kız duygularını geri kazanabilecek mi?

Ukrayna' ya göreve giden tim... Savaş sonrasını incelemek, halka yardım için gönderilen Rast timi... Üsteğmen asker, savaşta kimsesiz kalmış küçük kadını, saklandığı yıkık harabeden söker alır... Dünyanın yeni nesil hastalığıydı, yalnızlık. Kalabalık gözüken topluluklar bile yapayalnız. Yalnız o, o adam şifayı fena halde kapmış. İki hasta insan, birbirlerine şifa olabilecekler mi? "Siyah kediler uğursuzluk getirir" derler ya, o benim siyah kedim. Tüm şansım ve uğurumla... -ASKERİ KURGU- Bu kitaptaki olaylar, kişiler tamamen hayal ürünüdür, gerçekle bir bağlantısı yoktur. Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu' na teşekkürlerimi sunuyorum.