İstanbul'un en güçlü ve disiplinli ailelerinden biri olan Demirhanlar, devasa bir holdingi yöneten, dışarıdan kusursuz ve sarsılmaz görünen dört sert erkek kardeşten oluşmaktadır: En büyükleri ve ailenin otoriter lideri Kutay, finans dünyasının soğuk ve alaycı ismi Barış, mimar ve adrenalin tutkunu asi Ayaz ve ailenin en küçüğü, teknoloji dâhisi Onur. Geçmişte babalarının yaşattığı travmalar ve bıraktığı enkaz nedeniyle kalplerinin etrafına buzdan surlar ören bu dört kardeş, hayatlarını sadece işlerine ve kurallara göre sürdürmektedir. Ancak bir yağmurlu sabah, Demirhan Holding'in lüks lobisine kimliği belirsiz bir kadın tarafından bırakılan lacivert bir battaniye ve buruşuk bir mektup, kardeşlerin pürüzsüz dünyasını altüst eder. Battaniyenin içindeki emanet; gayrimeşru oğlu olan, henüz iki yaşındaki minik Rüzgar'dır. Skandaldan kaçınmak ve soyadlarını korumak adına Rüzgar'ı yetimhaneye vermeyip soğuk malikanelerine götürmeye karar veren kardeşler, kendilerini hayatlarının en büyük ve en kaotik sınavının içinde bulurlar. Milyarlık anlaşmaları tek bir cümleyle yöneten, kriz masalarında harikalar yaratan bu devasa adamlar; alt değiştirme krizleri, biberon hazırlama savaşları ve gecenin bir yarısı başlayan patlamalı ağlama krizleri karşısında tamamen çaresiz kalacaktır. Kendi koydukları sert kuralları birer birer yıkan minik Rüzgar, evin yeni ve gerçek "Küçük Patron"u olurken, bu acemi bakıcılar kulübü hem geçmişin yaralarını sarmayı hem de yeniden gerçek bir aile olmayı öğrenecektir.

"Kaptan, kaptan, kaptan!" Tribünden gelen sesler kulağıma dolarken son set sayısı için servisteydim. Topu atacak, ralliyi başlatacaktım ve bu sayıyı aldığımızda oyunu bitirecektik. Bu sesler, bu zemin, aynı sahayı paylaştığım arkadaşlarım... Hepsi benim hayatımın kısa özeti gibilerdi. Aileden yana yüzüm gülmemiş olabilirdi ancak gönülden bağlı olduğum voleybol, ailem yerine koyduğum arkadaşlarım vardı. Birde ben vardım işte. Işıl Okyay. Topu yere atıp üç kere sektirdim. Bir kez elimde çevirdim ve son olmasını umduğum ralliyi başlattım. Dikkatli bir şekilde servisi kullandım. Top hızla filenin üzerinden geçerken benim için ralli, sizin içinse hikâye başladı. İyi okumalar ve iyi eğlenceler. ... 09.08.26 #1 spor. 11.08.26 #1 voleybol. 22.08.26 #1 acı. 22.08.26 #1 biyolojikaile. 26.08.26 #1 kardeş. 30.08.26 #1 ikiz. 03.09.26 #1 kolej. 06.09.26 #1 gençkızedebiyatı.

Ben hiçbir zaman ailem tarafından onların çocuğu olarak görülmedim. Ben bir süs bebeğiydim. Beni istedikleri gibi giydirdikleri, istedikleri gibi hareket ettirdikleri bir süs bebeği. Ağzımı açmamıştım tüm bu yapılanlara. Çünkü ağzımdaki dikişler konuşup karşı gelmeme izin vermiyordu. Ancak bir gün artık bir şeylerin farkına vardığım zaman, herşey değişmişti. Kendi hayatımı zor da olsa kurmaya başlamıştım. Baskılara ve şiddette maruz kalsam bile hayallerimi gerçekleştirmem herşeyin bedeline değerdi. Ben Umay Taşkın yani artık Eraslan, 21 yıllık hayatımın, yaşadığım zorlukların çöp olduğunu öğrendikten sonra gerçek ailemle yaşamaya başlamıştım. İki aylık deneme sürecim ne kadar uzayacaktı ki? Hadi gelin hep beraber benim hayatımı okuyalım.

Efnan Çelik namı diğer çelik komutan... Yetimhanede büyümüş, ailesini bile tanımayan bir asker. Çektiği acılar onu sert biri olmaya itmiş, vatanını ailesi, dostu, yuvası bellemiş. Kendini bildi bileli kimsesiz sana Efnan, gerçekten kimsesiz miydi? .................................................................................. Klasik gerçek ailem kurgusu tek bir farkla ön yargılı abiler yok. *** Yeni bir asker+ gerçek ailem kurgusu ile tekrar bir aradayız. Bu kitaptaki her şey kendi hayal gücüm. Herhangi bir çalıntı durumunda hukuki yollara başvurulacaktır!!

Güneş, henüz üç buçuk yaşında yaşına sığamayacak kadar kırılgan, sessiz ve içine kapanık bir çocuktu. babası bildiği adamla büyürken yaşadığı travmalar, onun dünyasını korkularla doldurmuş,güven duygusu onun için fazlasıyla zor bir hale getirmişti.Hele ki hayatına bir anda giren "baba" kavramı ile herşey dahada zorlaşmıştı küçük kız için... İki yabancı... Aynı kandan, ama birbirine tamamen uzak. Baba-kız Alparslan..başarılı, disiplinli ve işine fazlasıyla bağlı bir adamken, hayatını ülkeden ülkeye koşturarak, duygularını ikinci plana atarak geçiriyordu. onun için hayat; planlar, toplantılar ve bitmek bilmeyen sorumluluklardan ibaretti. Ta ki hiç bilmediği bir gerçekle yüzleşene kadar: Bir kızı vardı. Alparslan, kızı ile kaçırdığı zamanları telafi etmeye çalışırken, küçük kızın kalbine ulaşmanın düşündüğünden çok daha zor olduğunu fark etmişti.. kızına sevgiyle yaklaşsa da, her bir adımı duvara çarpıp geri sekiyordu. çünkü, bazı yaralar, sadece zamanla değil; sabır, anlayış ve gerçek bir bağ ile iyileşirdi.. Peki, bu küçük kız, babasına kalbini açabilecek miydi? Alparslan, baba olmayı gerçekten öğrenebilecek miydi?

Bilinmeyen numara: Emanet hazır mı? (14.05) Siz: Kaç santim lazımdı? (14.07) Bilinmeyen numara: 32 santim olması gerek siz beni nerenizle dinliyorsunuz siktiğimin herifleri. Siz: O kadar büyük emaneti nereden bulayım?

Siyah deri koltuğa oturdum, ellerimi dizlerimin üstüne koyup ona baktım. Dövme yaptırıyordu. Omzuna Rusça bir yazı kazdırıyordu. Yazının anlamını bilmiyordum. Deli gibi merak ediyordum ne yazdırdığını. Dövmeci - yani Yüsra - dövmeyi yaparken "Sence aşk nedir?" diye sordu, ona. "Yaşam," diye yanıt verdi uzandığı yerden. İkisi arasındaki konuşmayı dinlemeye başladım. Yüsra "Âşıkken yaşadığını mı hissediyorsun?" diye sordu. Yüsra'ya bakıp bir şey söylemedi. Umursamaz bir tavırla Yüsra'ya bakmaya devam etti. "Aşkın hayatın olduğunu mu söylüyorsun?" diye sordu bu kez. Dövme canını acıtmış olacak ki gözlerini yumdu. "Hayatımda büyük bir yeri olduğunu söylüyorum," diye kaçamak bir cevap verdi. Yüsra sırıtarak "Bunu zaten biliyorum," dedi. "Hislerini belli etmekten mi korkuyorsun?" Yüsra'nın imalı tavrını anlayamasam da ikisini dinlemeye devam etti. "Ben hiçbir şeyden korkmam." "Bu iddialı olmadı mı?" "Bence olmadı." "Neden bu konuyu konuşuyorsunuz? Hiçbir şey anlamadım," dedim bakışlarını ikisinde gezdirerek. "Boş ver," dedi gözlerini açarak. "Yüsra'nın saçma sapan soruları işte." Yüsra "Kesin öyledir," diye mırıldanıp aleti onun omzundan çekti. "Dövmen bitti. Hayırlı olsun." Ayağa kalkıp ona yaklaştım. Önünde durup omzuna yazdırdığı dövmeye baktım. "Ne yazıyor orada?" Anlamını söylemekte kararsızmış gibi bana baktı. İlk önce yüzümü inceledi, sonra Yüsra'ya kaçamak bir bakış attı. Ardından tekrardan gözlerimizi buluşturdu. Bakışlarında farklı bir ifade oluştu. Dudakları aralandı. "Kavin." Dudaklarım aralandı. Şaşırarak ona baktım. Kavin, benim adımdı. ~

asosyalbikiz: Baklavaların lens mi? borayildiz: Yo, gerçek asosyalbikiz: Bakim, tam görememiştim borayildiz: hahahaha borayildiz: Kimsin? asosyalbikiz: Asosyal bi kızım ✎﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏﹏ #romantik 1.・゜゜・ 30.09.2022 #dram 1.・゜゜・04.10.2022 #komedi 1.・゜゜・ 22.12.2022

"Planların içinde her şey vardı Selami anlıyor musun! Her şey! Ama korumakla görevli olduğum albay kızına aşık olmak yoktu!"