Deli bir numara komşusu ve salaklıkta mastır yapmış bir kızın hikayesi.

! İlk ve tek Luna Lovegood - Tom Riddle kurgusudur! Luna Hogwarts'da geçirdiği son günlerinde Tom Riddle güncesiyle karşılaşır ve bu günlük, sahibiyle beraber onu kendi gizemine çeker. *** "Pekala." Luna kelimeler yok olduğunda tamamen suskunluğa büründüğünü anladı günlüğün- ama yanılmıştı "Alçakgönüllüsün ve iyi bir insan olduğunu hissedebiliyorum." Luna bu cümlenin ardından ne geleceğini tahmin edemiyordu. Hala alçakgönüllü olabilirdi evet, ama iyi olduğundan da emin değildi. Kurt kanı damarlarında dolaşırken ne kadar iyi bir insan olabilirdi ki? Bu düşünceyle bedeni titredi. Tom Riddle yazısına devam etti "Bir Hufflepuff mısın?" Luna seçmen şapkanın kendi başına bırakıldığında nasıl bir ikileme düştüğünü dün gibi hatırlıyordu. Hufflepuff ve Ravenclaw arasında dakikalarca gidip durmuştu. Luna üzgün bir halde tebessüm etti "Yanıldığını söylemek zorundayım Riddle." kağıdın kalemin ucunun altında titrediğini hisseder gibi oldu "Ben bir Ravenclaw'ım ve soracak olursan Hufflepuff olmayı tercih ederdim." Belki o zaman iyi bir kız olur ve günlüğü çöpe atardı- ama zekası onu meraka yöneltiyordu. Bu gizemli kişiyi merak ediyordu, biriyle konuşabiliyor olmak güzeldi.. bir kağıt olsa bile. "Luna Lovegood, bana hikayeni anlatmalısın." 01.02.2020

Son bir yılda babasını görmemiş, ailesinin yokluğunda sıkı sıkı bağlandığı arkadaşları ile yaşamıştı. Savaşın kazanılması için, saklanmaları gerekiyordu. Alışık oldukları dışında başka yüzler görmedikleri bir yılın ardından, dışarı çıkabilmişti Luna Lovegood. Alex Wilde olarak... Malfoy Malikanesinde, Malfoylar ve Bellatrix Lestrange ile geçirilen aylar. Draco'nun hizmetinde çalışan Luna. Alex'e aşık olduğunu sanan Draco... Bir görev. Kılık değiştiren bir kız. Ne olursa olsun birbirini bulan aşk... --- 28.06.2017 Macera içinde #132

Luna Lovegood ve Harry Potter.

Wattpad' deki ilk uzun soluklu Druna kurgusu! Draco Malfoy, kapalı kutu gibi olmuştu hep. Hep içinde tutmuştu. Özellikle ölüm yiyen olduğunda... Ve şimdi, onun bu sırrını Laklak Luna öğrenmişti. - İçinde tuttukça delireceksin Malfoy. - Senin gibi mi Laklak? Kız durdu ve mavi gözlerini siyah taşlara çevirdi. Draco onu ilk defa böyle görüyordu. - Evet, benim gibi.

Karanlıktı. Daha önce hiç görmediğim kadar karanlıktı. Griye bulanmaya başlamış beyaz ruhumun merak edeceği kadar karanlıktı. Son zamanlarda uçuruma benzettiğim zihnimdeki soruların cevabı olacak kadar da eşsizdi. Hiç tatmadığım acıları yaşatacak kadar da kötüydü... Kendi açtığı acıları, kendisi sarardı. Başkasının onun açtığı yaraları iyileştiremeyeceğini bilir, kendi yaralarını kendisi kapatırdı. Bu kadar da cömertti... Her duygudan biraz vardı onda. Her sıfattan bir parça taşırdı... Ona yakıştıramadığım tek duygu aşktı. Ve ben, şimdi, yakıştıramadığımı onda hayal ediyordum. Kimsede düşünemediğim şekilde...