Nehir'in çok gûzel olan hayatı bir anda karanlıklaşır, bir daha tamamen aydınlanmamak üzere. Herşey bitti derken karşısına çıkan Burak zaten bir anda karanlıklaşan hayatı sadece küçük bir ışık, umut açarak geri kalan kısmı dahada karanlık hâle getirir ve cehenneme çevirir. O küçük ışık ise aşktır. Burak' ın hayatı mı? O zaten karanlığın ta kendisidir. Herşeye rağmen birbirlerini sevebilecekler mi? Tûm zorlukları. atlatabilecekler mi? Burak zaten karanlığın ta kendisidir ve Nehir'in de hayatı yavaş yavaş kararmaya başlar, içinden çıkamayacağı bir karanlıkta bulur kendisini. Tabi Nehir' in hayatının kararmasında Burak' ın da rolû vardır ama tüm bu karanlığın içinde onlar birbirlerine en büyük ışık, umuttur. " En karanlık gece bile küçücük bir mum ışığı ile aydınlanır. Ruhumuzunda bazen bir umuda, ışığa, tılsıma ihtiyacı vardır... " Oy ve yorumlarınızı bekliyorum iyi okumalar...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''