Enes: sen kimsin? (09.34) Enes: seni tanıyor muyum? (09.34) 05*********: hayır. (09.34) 05*********: hayır, çünkü lanet olsun ki beni bir kez olsun görmedin. (09.34) 05*********: belki yüzlerce kez baktın ama bir kez olsun görmedin. (09.34) 05*********: ben gözlerinde hayat bulmuşken, (09.34) 05*********: senin aşık olduğum gözlerin neden beni görmüyor Enes? (09.35)

0527***: Merhaba Çağan Miralay, ben Çağın Miralay. ━━ Başlangıç tarihi: 01.10.2020 . Kitaba dreame uygulamasından erişebilirsiniz.

civcivliruyalar:Ben seni seviyorum,sen başkasını civcivliruyalar:Ben seni düşünüyorum,sen başkasını civcivliruyalar:Ben seninle hayaller kuruyorum,sen başkasıyla civcivliruyalar:Ben sana ağlıyorum,sen başkasına civcivliruyalar:Ben sana gülüyorum sen başkasına civcivliruyalar:Sen bana nefessin,ama ben sana herkesim Batın. Civciv yapamıyor. Civciv ölüyor. Ruhu ölüyor.

Leyl: Merhaba. Leyl: Baştan söyleyeyim sapık değilim. Leyl: Bugün koridorda günlüğünü düşürmüşsün. Leyl: Okumayı çok istesemde okumadım. Leyl: Hem bulmam benim için iyi oldu, seni ne kadar uzun zamandır sevdiğimden bahsetmeyeceğim. Leyl: Ama benim sana yazmam için bir şans oldu o günlük. Leyl: Yarın sabah sınıfına bırakacağım. Leyl: İyi geceler.

Kitabın bütün hakları bana aittir.Çalınması durumunda işlem başlatılıcaktır.

[tamamlandı - 15.12.19] Her şey gecenin üçünde Whatsapp'dan gelen bir mesajla başladı. 055.....: *Fotoğraf. (03:00) 055.....: Şşşt yavru, hepsi senin mi? (03:00) ~ Yaşlı gözlerle izledi beni. Gözlerim, eminim ki onun güzel gözleri kadar kızarmıştı. Burnu kıpkırmızıydı, dudaklarımı burnuna bastırırken saçlarını okşadım usulca. Saçlarındaki elerimi tuttu ve avuç içimi öptü. Yeni bir hıçkırık koyverirken dudaklarımdan ne yapacağımı bilemedim. Gidiyordum ve o, avuç içlerimi öpüyordu amansızca. Gözlerime baktı uzun bir süre, dudaklarını yaladı ve birkaç küçük mırıldı çıkartı. "Gittiğin için özür dilerim, oysa ki gitmemen için her şeyi yaptığımı düşünüyordum. Yapamamışım, yalvarırım affet." Kalbim onun kamçılı sözleriyle ezilirken bu sözlerin beni kırmak için olmadığının bilincindeydim. Sakince geri çekildim ve son bir kez daha baktım kalbimi yakıp kavurtan bu adama. Çaresizdi, belki de benden bile çaresizdi. Bizi bu hâle sokan annesine küfürler ettim en derinlerden. Kendimi geçtim canım olan oğlunu, bu duruma sokabildiği için nefret ettim anneliğinden. Gözleri, hâlâ etkisi tam anlamıyla geçmemiş olan norkoz ile tekrardan kapanırken fısıldadı. "Bu bir kabus ve uyandığımda yanımda olacaksın. Biliyorum, sen beni bırakmazsın." Bıraktım, ben onu o sözlerine rağmen bıraktım. ©2018 | beatricemutsuz yirmi yedi nisan