Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Deli, Deli Kız, Şurina, Şurimşine, Pervane kitaplarıyla ülkemizin sevilen ve çoksatan yazarı Gülsen Kılıçaslan, yeni romanı Bütün Kuzgunlar Siyahtır'la okurlarıyla buluşuyor. "Dünya siyah ve beyazdan ibaret değildir. Söyle bana, şimdi bütün kuzgunlar siyahtır demek doğru mu?" Kabuğuna çekilmiş psikoloji öğrencisi Esin, beklenmedik bir iş teklifi alır ve şehirden çok uzak, gizemli bir köşkte çalışmaya başlar. Kendisinden istenen, konuşmayı reddeden mutizm hastası Mikail'e arkadaşlık etmektir. Günler geçtikçe Mikail ile Esin'in yakınlaşmaları kaçınılmaz olur. Öte yandan, biri tarafından izlendiği hissi Esin'i rahat bırakmamaktadır. Kaçıp gitmesi gerektiğini gösteren işaretlere rağmen köşkte kalmayı tercih eden genç kız, kendini derin sırların ve intikam planlarının ortasında bulur. Fırtınalı ve karanlık bir gecede saplantılı bir sapığı olduğu gerçeğiyle yüzleştiğinde ise büsbütün sarsılır. Bütün Kuzgunlar Siyahtır, sizi karanlık geçmişin gölgesinde büyüyen, soluksuz okuyacağınız, gizemli bir maceraya davet ediyor.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."