Drobiny kurzu unoszą się w promieniach słońca widocznych w przerwie między zasłonami. Wsłuchany w szum ciszy Philip śledzi ich powolne opadanie. To gra w którą bawili się kiedyś z matką. Ona nazywała je dziennymi gwiazdami uśmiechnięta jakby potrafiła dostrzec całe galaktyki na tle wyblakłych tapet. Wtedy jeszcze do Philipa nie docierało że prawdopodobnie naprawdę je tam widziała. Ganiali za nowymi gwiazdozbiorami wśród martwych, gnijących rzeczy. To było pierwsze zdjęcie jakie kiedykolwiek zrobił. Blada dłoń unosi się obok jego ciała i wskazuje na drobinki kurzu tonące w promieniach słońca. Przypominają gwiezdny pył. Mówi Lukas. Philip zamyka oczy.

Harry Styles poszukuje współlokatora. Louis Tomlinson poszukuje mieszkania. Może Harry znajdzie coś więcej niż nowego lokatora, a Louis znajdzie coś więcej niż pokój, w którym może się zatrzymać? Na Twitterze #roommateff

Bo była wolna, jak ptak. A ja obcięłam jej skrzydła i przykułam ciężkim łańcuchem do ziemi. ewentualne uwagi; ➺ su!cide mention.

Tomik białych wierszy.

Niewychylność słowa Ukryta w cieniu drobna istota Z każdym dniem coraz więcej przemyśleń lecz to życie jest obsypane nie małym pesymizmem W głowie tylko schemat codzienności i nie chcą zabiegać o rozwiązanie tej wiecznej tajemniczości Upierają się przy wolności słowa lecz doznają zwątpienia i ulegają zawiłości która jest rozwiązana przez uczonych Lecz oni również są istotami ludzkimi i to tylko domysły które okażą swą prawdziwość w dniu ostatecznym Mam wiele pytań lecz dlaczego muszą mieć one inne wartości? Czy róża zwiędnieta jest mniej zawiła od istnienia ludzkości? Człowiek i róża mają mało wspólnego? A ja dostrzegam coś bardzo zbliżonego Kolce róż? niczym ciąg krzywdzących słów niczym języki upadłych aniołów które za życia w kolce różane obrastają Uschnięte liście? widzę w nich ludzkie sumienie które próbuję się przegryźć przez gniew i uparcie płonące płomienie A zwiędnieta głowa różana? To właśnie ludzkie serce które kierowało się oznakami miłości lecz wyginęła przez puste mądrości To właśnie ludzkość różana tak piękna lecz zawiła zarazem przez wszystkich opluta lecz nieraz była obiektem westchnień

w zupełności nic

zbiór moich marnych i bardziej marnych wierszy, które wstyd jest mi nazwać poezją.

krótka historia o przyjaźni podczas wojny © drobnosc; 2019

pachnie nutą absurdu i pomarańczy, gdy wyciąga swe ręce ku słońcu i dla niego tańczy written by xcallmesunny, 2018

wszystkie pocałunki, których nigdy nie doprowadzasz do końca. a ja nie oczekuję od ciebie tego, czego nigdy mi nie dasz. written by xcallmesunny, 2018