"Yanlış anlamayın lütfen, bir anneye göre çok gençsiniz, bekar mısınız?" Kucağımda ki bebeğin bana ait olduğunu düşünmesine karşılık, utançla dudaklarımı birbirine bastırmıştım. "Aslında bakarsanız-" Yanlış anlaşılmayı açığa kavuşturacakken, belime sarılan kol bana mani olmuş ve aşinası olduğum o ses varlığını belli etmişti. Gözlerim, yanımda beliren Cihangir'e kaydığında o hiç bana bakmadan karşımızdaki adamın omzuna sert olabilecek şekilde iki kere vurmuş ve ölüm bahşeden tehditvari bir sesle konuşmuştu. "Yok koçum, bekar değil..." Lacivert gözleri bir savaş habercisi gibi bana döndüğünde, varlığımı ahraz kılmak için yemin etmişti. "Kendisi adını söylerken, yanına soyadımı eklemeyi unuttu." ~Tüm hakları gözü kara, kalbi yara olanlarda saklıdır.

Her şey bir barda başlıyor. Sonra araya okul giriyor ve iki insan aralarında ne yapacağını şaşırıyor. Herkes onları abi kardeş diye biliyor. onlar ise kendilerin daha ne olduğunu bilmiyor... Kitap hiçbir şekilde kesilmeden eskisi gibi yayınlanıyor!.....

Berrin: Beni izlemeyi bırak X kişisi : Seni izlemeyi asla bırakmam. Mesaja bakarken tekrar yazmaya başladı. X kişisi: Sana bir teklifim var Berrin:Neymiş o X kişisi:Beraber müzik dinliyelim mi zil çalana kadar. Berrin:Nasıl olacak o? X kişisi: Şimdi seni arıyacağım ve müziği açıcam. Sessizce konuşmadan şarkının bitmesini bekliycez. Sonra telefonu kapatırız. Gülümsedigimde ağzımdan bir "tamam" cıktı. Telefon titremeye başladığında 'X kişisi 'yazarken açıp kulağıma götürdüm. Bir iki hışırtıdan sonra müziğin sesi gelmeye başladı 'Bana sen gibi bakmadı kimse Beni sen gibi öpmedi kimse Sen nereden çıktın geldin? Dalga geçen sözlerinle Ama korkak gözlerinle bilsen Nasıl delip geçtin Zaman yok yol gitmiyor Anlatarak bitmiyor dertler, dertler Kafamda binbir desen Sense rüzgarsız esen Tek nefeste karıştı tüm renkler Zaman yok, yol gitmiyor Anlatarak bitmiyor dertler, dertler Kafamda binbir desen Sense rüzgarsız esen Tek nefeste karıştı tüm renkler' Müziği dinlerken arada aldığı kesik nefeslerini dinlerken kafamı masaya koyup gülümsedim. 'Sevenim sevmeyenim arsız Sensizlik boktan farksız Ben neye doğru evrildim? Güneşimsin gökyüzümde Ya da gök senin yüzünde Anlamlar aşıp geldim Zaman yok, yol gitmiyor Anlatarak bitmiyor dertler, dertler Kafamda binbir desen Sense rüzgarsız esen Tek nefeste karıştı tüm renkler Zaman yok, yol gitmiyor Anlatarak bitmiyor dertler, dertler Kafamda binbir desen Sense rüzgarsız..' "Oğlum gelmiyormusun ya seni bekliyoruz kaç saattir" Kaşlarımı çatıp kafamı kaldırırken telefon bir anda kapandı. Bizim sınıfın sesi. Telefona uzun uzun bakarken bu gizemli kişinin ortaya çıkma zamanın geldiğini anladım. Ilk işim siniftakilerle konuşmak olacaktı

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

🔴 Gönderen: ÖZEL NUMARA "Önce benim olacaksın. Acıyı her hücrende hissedeceksin ve sonrada öleceksin. ÖLÜMün de benim elimden olacak! 🔥(uyarıldınız) Başlangıç<05.09.20>