Karanlıktan korkan bir küçük insanken hangi ara karanlığın ta kendisi oldum? Hangi ara başka bir karanlığa aşık oldum? Bilmiyorum. Bildiğim tek şey varsa oda, karanlık olan bir adamın ışığına tutulmaktı. Böyle imkansız bir o kadarda cezbedici. Genelde hep tek taraflı olmaz mıydı kötülük ve karanlık? İki tarafta karanlıkken nasıl çıkacaktık aydınlığa ? Bu yol nereye giderdi bilmiyorum ama benim aşkım ve karanlığım sonsuzluğa gidecekti... BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR, KİŞİLER, YER VE ZAMAN TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR! Devam edecek...

Psikiyatrist, karanlık kadar çekici ve zeki bir adam... Şizofren, öldürücü güzellikte bir kadın... Her şey çok normaldi ta ki kadının aslında şizofren olmadığını öğrenene kadar. Her şey karanlıktı, kanlıydı, tutkuluydu, acı verici, büyüleyici ve gerçekti. Bu aslında masal kadar inanılmaz ancak kırmızı kadar kızıl, siyah kadar karaydı.

BERDEL -Düşünsene Mizgin seni Şanlıurfa kadar sevdiğimi; Çıldırırsın!- Duyduklarından sonra genç kadının dudaklarından dökülenler sonları olmuş gibiydi. -Ez qurbanete bıvım Şanlıurfa- (Kurban olurum sana Şanlıurfa!)