"Küçük ezik Sydney."

"Sanırım fikri beğendin?" dedi bana hitaben. Alık alık sırıtırsan olacağı bu işte, adam şimdiden salağın teki olduğunu anladı. "Evet." dedim pes etmemesi için yalvardığım özgüvenimle. "Biz öğrencilerin umursanmadığı üniversitede bir öğretmenin bizi tanımak için denediği yöntem gerçekten mutluluk verici. Teşekkürler." Gözleri yeşildi. Aman Tanrım, gözleri yeşildi. Ve parlıyorlardı. Aman Tanrım. Bana samimi bir gülüş sundu. "Beğenmen güzel. O zaman ilk sen başlayabilirsin, değil mi?" Gerginlikle ellerimi pantolonuma bastırdım. "Elbette. Adım Alberta Harris. En sevdiğim kitap Benim Balığım Yaşayacak." Kaşları kalktı ve dişleri gözükerek, gamzelerini sergileyerek gülümsedi. 5secondsofsummer #4 (11.07.20)

Eğer koridorda veya kızlar tuvaletinde onun adını anacak olursan, sürekli aynı alaylı gülüşü veya bakışı göreceksin. O, şehir efsanesi gibi bir şeydi. Bazıları küçük kardeşlerine genç olmanın ne kadar harika bir şey olduğunu övmek istediklerinde ondan bahsediyordu. Ayrıntılar ve hikayenin sonu her zaman değişirdi, ama hepsinin değindiği sonuç her zaman aynıydı; bu kızın ciddi babacık sorunları vardı.

❝Bizim için hiç umut yok. Ben size bunun çaresizliğini nasıl anlatayım Bay Styles?❞

Bir zamanlar nefesimi kesen ela gözlerini benim üzerimden çekip kucağımdaki küçük vücuda çevirdiğinde içim titredi. Böyle olmamalıydı. "İşte bu güzellik de benim küçük kız kardeşim, Ashlyn." dedim kızımı saran kollarımı sıkılaştırarak.

Zayn göremeyeceğini bilse de telefonun öteki ucundan gülümsedi. Nerde olursa olsun, Lera yanındayken her yer eviydi. ⁰⁴'¹⁰'²⁰