Kraków, Zamek Wawelski 17 czerwca anno domini 1385. Na Zamku tego dnia było gwarno, może było to spowodowane tym, że dzień był piękny i ciepły, a może dlatego, że ostatnimi czasy na Wawelu nie było żadnych większych waśni, gdyż młoda Królowa umiała wszystko rozwiązać najbardziej pokojowo, jak było to możliwe. Winorośl Andegaweńska zjechała na Wawel, ledwo kilka zim temu, a już zdążyła zjednać sobie poddanych, lud i większe możnowładców ziem Królestwa Polskiego. Urzędnicy państwowi zebrali się na naradę w kancelarii zamkowej. Powodem tego poruszenia była bliska Unia w Krewie. - Trzeba namówić możnych, aby stanęli po naszej stronie! Nie może tak być, aby Król nie godził się na rady Panów Koronnych! - Sędziwój z Szubina podniósł głos, nie podobało mu się to, że Król nie miał baczenia na propozycję małżeństwa z Wielkim Księciem Litewskimi Jogaiłą Olgierdowiczem. - Gorycz przez Ciebie przemawia Sędziwoju, nie zapominaj o tym, że teraz mamy Króla, a bezkrólewie się skończyło! - Dobiesław stał murem za Andegawenką, już pierwszego dnia wpadł w jej łaski, to jego zawsze się o wszystko radziła, to on wraz z Przedborem zastępowali Ojca młodej niewieście na Polskim tronie. - Tylko spokojnie Panowie! Królowi trzeba będzie wszystko wytłumaczyć, ale po zawarciu Sojuszu. Wiecie, że Królowa jest porywcza... Z nią trzeba spokojnie, żeby nie pomyślała iż robimy to przeciw niej. - Przedbór rzekł donośnym lecz opanowanym głosem. Wiedział, że jeżeli ktoś powie coś nazbyt nieostrożnie, złości Młodej Królowej nie będzie końca, wszak ona mądra, ale za bardzo impulsywna.