Sayısız kere aldığım sık nefesler yavaş yavaş düzelirken gözlerim far görmüş tavşan gibi açıldı. Gerisin geriye tekrardan mutfak masasına baktım. Emindim masanın üzerinde sadece sürahi ve cam bardak vardı. Emindim o toka az önce orda değildi. Nefes almam gittikçe zorlaşırken ayaklarıma komut verdim ve merdivenlere ordanda odama koştum. Ben koşarken tekrardan bir rüzgar benliğimi kaplamış artık gücümü sanki emmeye başlamıştı. Komidinin üzerinde boş bardaktan başka bir şey göremezken geri geri adımlamaya başladım. Ayağım halıya takılıp kafamı tahta parkeye çarpmadan ve bilincimi kaybetmeden önce kulağıma efsunlu bir ses geldi. "Artık zamanı geldi!" Daha sonra ise gözlerim yavaşça kapandı. Son hissettiğim vücudumun parkeden ayrılışı ve buz gibi kolların kucağına alışıydı. 🌼 "Ruhu bir bedende, hayaleti her yerde!" Hayalet Ülkesine hoş geldiniz. Ruh vermeden beden çıkmaz. 🌼🗝️🌼