Oruç ya Eleni'ye hiç ihanet etmeseydi ya kendi ailesini değilde Eleni'yi seçseydi? Bu evrende hikayeleri nasıl ilerliyeceğini hep birlikte görelim.☀️

Başka bir evrende, en güzel halleriyle Koçari ailesi ve baş belası Furtunalı damatları...

Rum Doktor Eleni Miryano, zorla geldiği İstanbul'da çalışmaya başladığı hastanede Trabzonlu Doktor Oruç Furtuna'ya aşık olacağından bihaberdi. Geçmişleri ise onları sandıklarından çok daha sıkı ağlarla birbirine örmüştü. "Eleni hüznüne tezat bir şekilde parıl parıl parlıyordu odanın ışığı altında, yekpare ışık parçası; hatta güneş olmuş gibi geliyordu adama. Güneş, Oruç'un yörüngesinde döndüğü bir güneş..." Taşacak Bu Deniz Oruç & Eleni hikayesidir.

Eleni Miryano, çocuk yaşta babasının bir çatışmada hayatını kaybetmesine tanık olur. Yıllar boyunca kalbinde sadece intikam ateşi yanar. Hayalini gerçekleştirip polis olduğunda, hem babasının katillerini bulmak hem de adaleti sağlamak için Türkiye'ye, Trabzon'un sakin ama gizemli köylerine tayin olur. Burada karşılaştığı Oruç Furtuna, hem Eleni'nin güvenini kazanan hem de yolculuğunda beklenmedik bir destek ve karmaşık bir enerji oluşturan meslektaşı olur. Ancak Koçari ve Furtuna köyleri arasındaki eski düşmanlıklar ve saklı sırlar, Eleni'yi beklenmedik tehlikelerle karşılaştırır. Geçmişin acısı, Oruç'la kurulan bağ ve geleceğin umutları arasında, Eleni hem kendi sınırlarını hem de adaletin anlamını keşfeder.

Buğulu gözlerinin içinde, dile gelmemiş bir fırtınanın titreyişi vardı Eleni'nin. Karşısında duran adama bakarken, başının öne düşmemesi için adeta kendisiyle savaşıyordu. Yüzüne yerleşen o ince, keskin hüzün parçaları, sesine de kırılgan bir tını olarak sinmişti. "Niye sustun?" diye fısıldadı, kelimeleri dalga sesleri arasında kaybolacak kadar sessiz ama bir o kadar da sızılıydı. Bu soruyla birlikte adamın bakışları istemeden de olsa onun gözlerinde buluştu; sanki kaçacak bir yer arıyor, yine de ondan kopamıyordu. Eleni, rüzgârda savrulan kırılgan bir kuş gibiydi; bir sağa bir sola yalpalayan yüreğini saklayamıyordu. "Susmasana... Bir şey söyle! Niye susuyorsun? Susma!" diye yükseldi sesi, kırılmış bir kalbin son çırpınışı gibi. Adamın eli, düşünmeden ona doğru uzandı; belki bir özür, belki bir tutunma ümidi... Fakat Eleni anında geri çekildi. "Ele... Eleni, ben-" diye başlayan sözcükleri tamamlayamadan, Eleni avuçlarını hızla geri çekti ve yanağına tokat gibi inen o anlık hareket, sessizliği ikiye böldü. O tokat, bir derinin tok sesi değildi yalnızca; Eleni'nin ona duyduğu son güvenin kırılışının yankısıydı. "Dokunma," dedi, sesi buz gibi keskinleşmişti. Ardından gözlerini kısarak, bir daha geri dönüşü olmayacak o kelimeyi fısıldadı: "Bitti." Aralarında kocaman bir sessizlik çöktü. Rüzgâr bile konuşmayı bırakmış, dalgalar sanki geri çekilmişti. Eleni'nin adama attığı son bakış, içinde derin bir hayal kırıklığı taşıyordu; sanki yıllardır biriktirdiği ne varsa o an çökmüş gibiydi. Sonra sırtını ona döndü. Kırılmış, yaralanmış, ama yine de dimdik durmaya çalışan bir gururla... Ayakları kumda ağır adımlar bırakırken, nereye gittiğini bilmeden uzaklaşmaya başladı. Canı öyle yanıyordu ki... Belki Karadeniz tüm dalgalarıyla ağlasa, belki gökyüzü tüm yağmurunu üzerine boşalts

Eleni Miryano için hiçbirşey kolay değildi. Asla da kolay olmayacaktı. Ama Oruç Furtuna yanındayken herşey daha kolay gözükecekti. Bunu göze alabilecek miydi? *Canım sıkıldığı için yazıyorum😔*

İçimizde ukte kalan Orel sahneleri

"Kalbinde yer yoksa güzelum merak etme ben ayakta da giderim"🫡

-Nasip doktor hanım. Belli belirsiz söylemişti bunu duyulduğundan bile emin değildi ama kalbindeki bastıramadığı Her duyguyu bu kelimeye sığdırmış gibiydi nasip... Kız olduğu yerden yavaşca adama doğru döndü, göz göze geldiler bi anlığınada olsa olanları unutmuş gibi dolu gözlerle birbirlerine bakıyodu şimdi ikiside. -Nasip doktor bey. Merhabalarr arkadaşlar ilk kurgum 12. Bölüm sonrası oreli için yazmayı planlıyorum umarım beğenirsiniz♡

bebekken satıldığını duyan Eleni psikolojik dilsizlik(mutizm) yaşar. Dili sussa da oruç'a çaresizce bakan gözleri herşeyi anlatır.