Güllerimi koparan komşu çocuklarından nefret ederim. 190717 - 300917 [Kitap Rosé x Yoongi değil. Tam anlamıyla gülden bahsediliyor...]

Kitaplarına sığınmış yalnız bir kız, okuduğu kitabın içine çekilirse ve okuduğu kitabın ana karakter olursa geri gerçek dünyaya nasıl dönmeyi başarabilir? Daha doğrusu başarabilir mi?

Yetimhanede yaşayan üç arkadaşın reşit olmalarına yaklaşırken üç farklı aile görünümdeki insanlar onları evlat edinir. Ama bir sorun vardır. Onlar çocuk istedikleri için evlat edinmediler...

Evi terk eden bir kızın hiç tanımadığı aile üyeleri ile tanışması ve mafya olup gittiği kolejde kavga ettiği insanlar ile bir arada durmak zorunda kalması... Üstüne tek sorunun bunlar olmayıp aile, arkadaş, kolej, aşk ve mafyalık ile ilgili sorunlar yaşıyor.

Eziklenen bir kızın tesadüfen tanıştığı bir kız nasıl olur da onun hayatını değiştirebilecek kadar yakın olur? Arıza bir kıza dönen karakterimiz intikamını alırken ne tür zorluklardan geçecek?

Anne ve babasının ölümünden sonra sevginin ne olduğunu unutan Anka'nın hikayesi bu.

Babası evi terk etmiş, annesi orospu olan bir kızın hayatı ne kadar iyi olabilir? Hemde bu kız hayatını sürdürebilmek için uyuşturucu satışına başlarsa?

(Tamamlandı.) Mevsim: Anne, dayanamıyorum. Mevsim: Canım o kadar acıyor ki... Mevsim: Bu koca villada hapsolmuş gibiyim. Mevsim: Babam olacak adam yüzüme bile bakmıyor. Mevsim: Benim ondan nefret ettiğim gibi o da benden nefret ediyor, biliyorum. Mevsim: Herkes benden nefret ediyor. Mevsim: Bilmiyorlar ki ben onları kırdığım için kendimden daha çok nefret ediyorum. Mevsim: Herkes beni berbat biri olarak görüyor. Mevsim: Ben hayat dostumu bulacağım zamanları hayal ediyorum. Mevsim: Olmadığım biriymiş gibi görünmeye çalışırken olduğum kişiyi de kaybediyorum. Mevsim: Canım acıyor, anne. Mevsim: Hani küçükken düşmüştüm bir kere. Mevsim: Kolay kolay ağlamazdım ama o gün canım çok yanmıştı da ağlamıştım. Mevsim: Sen yanıma gelmiştin. Mevsim: Hiçbir kötülüğe sebep olmayan ellerinin arasına almıştın minik ellerimi. Mevsim: Üflemiştin avuç içlerime. Mevsim: Senden biraz daha ilgi görebilmek için belli etmemiştim ama sen üfler üflemez geçmişti acım. Mevsim: Şu anda sen yoksun yanımda. Mevsim: Ben üflesem Mevsim: Geçer mi acım, anne?

Korkmama gerek yoktu. O yine güçlü duruşunu göstermişti. Yine kendini bana hayran bırakmıştı. O yine bizi seçmişti. Bizi yarım bırakmamıştı... ~~~~~~~~~~ - Bitti mi şimdi her şey? - Başlamayan şey bitemez güzelim. ~~~~~~~~~~ Gitmen için değil, kalman için sevmiştim seni. Ve seni üzmek için değil, güldürmek için yanında olmuştum... NOT: Bu serinin 2. kitabıdır! 1. kitabı okumazsanız olayları anlamazsınız. İyi okumalar.

Sen 'aşktan korkuyorum' diyorsun ya. Bende seni sevmekten korkuyordum. Ama bak şimdi yanındayım. Senden vazgeçemeyenim... ~~~~~~~~~~~~~ - Var mısın iddiasına? - Varım ulan. Nesine? Sırıttım. - Eğer ben kazanırsam, sen benim sevgilim olursun. Alayla baktı. - Peki ben kazanırsam? Güldüm. - O zaman ben senin sevgilin olurum güzelim.